WELKOM OP ONS WEBLOG !!

De laatste dag alweer …

2011-11-16T18:04:00.001+01:00

Wat is de tijd toch omgevlogen! Alsof ik gisteren aankwam,maar helaas, we zijn drie weken verder en morgenochtend vroeg vlieg ik weernaar huis. Natuurlijk heb ik zin om naar huis te gaan, maar ik voel me stiekemook hier een beetje thuis …

Vanochtend start ik met het inpakken van mijn spullen. Ikheb veel gekocht, veel weggegeven en het is altijd spannend of alles in detassen past en of ‘ik’ niet te zwaar ben. Het valt mee, ik kan nog drie kilo hebben, maar ik moet nogwel wat persoonlijke spulletjes inpakken, zoals mijn toiletartikelen. Dus hetkan allemaal net.

Daarna (het is inmiddels eind van de ochtend) rij ik naarSudderstreet (nou ja, ik laat me rijden) en lunch ik voor de laatste keer metBob. We wisselen nog wat foto’s uit en kletsen nog even na. Hij blijft nog toteind januari in Calcutta.

Vervolgens nog een keertje naar Sasha, de winkel waar ik de ‘beroemde’spaarpotten vandaan heb. Ik vraag ze of ze nog meer ‘taxi-spaarpotten’ hebben,die lopen altijd goed. Eerst vraagt de vrouw ‘hoeveel?’. Ik kijk verbaasd enzeg snel ‘5’! Dat geeft de burger moed, de spaarpotten waren de afgelopen wekennauwelijks verkrijgbaar en nu kan ik er 5 krijgen ? Maar nee, mijn optimismewas te groot, ze komt er met één aanlopen en zegt me dat dit alles is. Maarandere soorten dan ? Ze kijkt me vermoeid aan, hier heeft ze duidelijk geen zinin. Ik moet maar wachten totdat een andere medewerker klaar is met de lunch. Naeen kwartier komt het verlossende woord, geen andere spaarpotten. Maar hun lichaamstaalverraadt dat ze geen zin hebben om in het magazijn te gaan zoeken. (Als ikstiekem in het magazijn kijk, snap ik ook wel waarom, staat vol met halfuitgepakte opgestapelde dozen … ze weten vast niet waar ze zoeken moeten,alhoewel ik GRAAG zou helpen!)

Daarna heb ik nog een afspraak met Ashit. Hij komt me nogwat laatste receipts brengen, zodat ik helemaal compleet ben. Hij kletsthonderduit. Over zijn grote droom, dat is dat ze als Prayrona scholen officiëlediploma’s mogen uitgeven. Nu mogen alleen overheidsscholen dat doen, maar Ashitheeft een aanvraag gedaan om het ook te mogen doen. Dat zou natuurlijk helemaalfantastisch zijn! Hij verwacht medio 2012 antwoord op zijn aanvraag.

Daarna vertrouwt hij me toe dat hij dit jaar gaat trouwen.Ik schrik ervan, Ashit trouwen? Niet dat dat niet mag, maar hij heeft al geentijd om te eten, laat staan om een vrouw te entertainen. Reena en ‘uncle’hebben inmiddels een vrouw voor hem uitgezocht. Zij komt uit Assam, spreekt Hindi,Bengaals en Engels en is lerares. Hij heeft haar foto gezien. Als ik hem vraagof hij blij is te gaan trouwen, knikt hij zachtjes ‘nee’. Hij wil best trouwen,maar niet nu. Niet nu hij druk is met de bouw van de nieuwe Prayrona school,niet nu er diverse belangrijke aanvragen lopen, niet nu er nieuwcomputeronderwijs gestart wordt, niet nu er …. Volgend jaar, dan wil hij wel,niet nu. Hij heeft hierover gepraat met Reena en ‘uncle’, maar zij luisterenniet. Hij kijkt somber naar beneden. Kon ik hem hier maar mee helpen, maar ikweet het ook niet. Ik probeer hem een beetje op te beuren door te zeggen dat wedan in ieder geval een nieuwe lerares rijker zijn! Hij lacht flauwtjes. De armestakker, ik heb met hem te doen, want zoals hij zelf zegt ‘I don’t compromise’,hij wil alles wat hij doet, voor 200% goed doen en daar heeft hij het nu al zodruk mee, laat staan als hij ook nog moet gaan trouwen. Fingers crossed datReena en ‘uncle’ een ‘wereldwijf’ voor hem hebben uitgezocht, want dat verdiendhij !

Met een rotgevoel loop ik daarna naar het metrostation.Sommige tradities en gebruiken kan en wil je gewoon niet snappen … wat maaktdat jaar nou uit ?

Terug bij het hotel loop ik toch weer met drie tassen inmijn hand. Onderweg nog wat ‘koopwaar’ op de kop getikt, ik had toch drie kiloover ? Ik doe de spullen in mijn tassen en weeg alles nog een keer, te zwaardus … oef … hopelijk zijn ze morgen niet al te streng.

Ik betaal mijn hotelrekening en ga weer terug naar hetcentrum. Het is inmiddels een uur of zeven en ik ga nog een laatste keer bijfire & ice eten. Toch wel mijn favoriet, de ‘fresh mint cooler’ is heerlijkverfrissend, het eten is er goed en het personeel altijd reuze aardig. Ik raakaan de praat met Teklal, die ik al een paar jaartjes ken. Hij blijkt uitKathmandu te komen en heeft daar een vrouw en twee kinderen. Met nog zescollega’s zijn ze uit Nepal om hier in Calcutta te werken. Hij zou lievergewoon bij zijn gezin wonen en werken, maar dit verdient beter en zo kan hijzijn twee kinderen naar school sturen. Hij gaat twee keer op een jaar naarhuis.

Daarna voor de laatste keer de metro in. Het is weer ‘sardientjes-avond’en deze keer mag ik met mijn wangen tegen het raam. Gelukkig zijn de omstandersreuze vriendelijk, iedereen zit immers in hetzelfde schuitje en ik verbaas meer altijd over dat iedereen toch op tijd bij de deuren komt als het stationnadert. De metro stopt maar even, dus je moet wel.

Ik probeer bij het loket mijn metro-smartcard in te leveren,er staat nog 50 roepies op en volgens mij 80 roepies borg, samen 130 roepies,goed voor zo’n 2 euro. Hier veel geld.Maar nee, het gaat niet lukken, ik moet naar de stationschef en die zit eenkilometer verderop. Daar heb ik nu eens geen zin in, het is laat, ik wil naarbed, niet eerst nog eens 1 kilometer heen en 1 kilometer terug om 2 euro teincasseren. Ik stop de smartcard weer in mijn tas en loop het metrostation uit.Buiten zit een mevrouw, zijzit daar elke dag te bedelen. Ik geef haar mijnsmartcard, ze bedelt voor een roepie, dus met 130 roepies moet ze wel blijzijn! Toch ? Nee dus, ze geeft hem terug. Ik snap het niet en vraag eenomstander haar uit te leggen dat ze dat geld kan incasseren bij de stationschef.Maar ze begrijpt het niet, ze zegt dat ze nooit met de metro gaat en dus diekaart niet nodig heeft. En ze geeft hem weer terug. Uiteindelijk loop ik dusnog met die kaart naar het hotel. Die vrouw moest eens weten dat ze zojuist 130roepies heeft afgeslagen.

In het hotel zit het personeel al met een wollen sjaal omhun nek. Het is immers avond (de temperatuur is vast al gezakt naar 27 graden)en de winter komt eraan. Bij mijn loopt het zweet nog steeds in riviertjes vanmijn rug af. (Zeker bij het zien van hun sjaals!)

Ik duik zo lekker mijn bedje in, de wekker staat op 4 uur …oefff … dat zal morgen niet meevallen …

We waren in ieder geval lekker op tijd !

2011-11-16T04:41:00.001+01:00

mijn bruiloft-outfit

Vandaag trouwt Madhumita, ik ken haar van het R.C.F.C. (het ziekenhuisje waar kinderen met vergroeiingen geopereerd worden), zij was daar jaren directrice.

Ik heb afgelopen week een paar keer contact gehad met haar (over de telefoon) en de bruiloft zou eerst om half 6 beginnen, toen was het 5 uur en uiteindelijk belde ze dat we om 4 uur verwacht werden.

Dan konden we de ceremonie zelf bijwonen, die was van 4 tot 5 en daarna receptie en diner.

Nou ja, prima, het is mijn eerste Indiase bruiloft en ik zie graag 'alles', dus Bob was om half 4 bij mijn hotel met mr. Khan. Ik hijs me in de taxi (dat gaat echt niet zo makkelijk met zo'n sari aan) en om 4 uur stipt zijn we bij Madhumita. Wat er daarna allemaal gebeurde zie je hieronder :

als we aankomen zijn we de eerste (uiteraard zou ik haast zeggen) en is er tijd genoeg om even een foto van onszelf te maken

Madhumita laat me haar 'henna-handen' zien

ze is nog lang niet klaar (hoezo 4 uur beginnen?)

een uurtje later is ze helemaal opgemaakt en aangekleed en worden er foto's van haar gemaakt

Madhumita met haar ouders

de bruid pleegt nog even een (vast belangrijk) telefoontje

Ondertussen zijn we twee uur verder en is er eigenlijk nog niets gebeurd. Bob en ik kletsen wat met de andere bruiloftsgasten (voornamelijk directie familieleden die ook vroeg waren), we krijgen wat te drinken en vermaken ons eigenlijk wel. Het is wel leuk om de voorbereidingen ook mee te maken en we voelen ons meer dan welkom.
Als ik voorzichtig vraag hoe het komt dat het 'een beetje' verlaat is allemaal, zegt Madhumita dat de bruidegom in de file staat (tja ..)

Uiteindelijk arriveert om ca half 7 de priester met allerlei tasjes en zakjes, het is elke keer weer een verrassing wat er uit een tasje komt (o.a. een stapel brandhout voor in de schaal)

dit is dus de trouwlocatie, de priester doet zijn voorbereidingen en achteraf weet ik nu dat de bruidegom er ook al is, hij zit links in het beige/gouden gewaad

En ja hoor, uiteindelijk is het dan zover, de priester is klaar, Madhumita komt van boven, een prachtige roze sjaal wordt om Sanjay zijn hoofd geknoopt en het feest kan beginnen

de omstanders interesseert het allemaal niet zo ... (rechts Madhumita's vader TIJDENS de huwelijksceremonie)

de priester knoopt een rood/geel koord om de pols van de bruidegom

en om de pols van de bruid

de broer van de bruidegom knoopt de sluier van Madhumita aan de sjaal van Sanjay (met links en rechts beide moeders, maar hun hoofden pasten niet op de foto :-))

drie keer rondom het vuur

daarna verwisselen de twee van plaats en doet Madhumita dezelfde rituelen die Sanjay daarnet moest doen

nogmaals 3x om het vuur heen, nu geleid door Sanjay

even een onderonsje tijdens de ceremonie

Sanjay geeft Madhumita het vermiljoenpoeder (ik geloof dat het zo heet) op haar voorhoofd, een teken dat een vrouw getrouwd is

hij is nogal kwistig met het poeder en iedereen moet lachen

en voor de foto maakt hij het nog eens erger !

daarna wordt er door Sanjay (met hulp van heel wat meer mensen) een ketting om haar hals gedaan

en wéér zit die oorbel vast in de sluier !

het bruidspaar gooit rijst over hun hoofden

de vader van Madhumita zegent het bruidspaar

nog een foto met de priester

en de ceremonie is over ...

Hierna was er (veel) eten en drinken en nadat het bruidspaar zich had omgekleed konden we hun feliciteren. Het duurt allemaal even, maar dan maak je toch weer wel iets unieks mee. Het is trouwens een 'love marriage' en het heeft even geduurd voordat beide families akkoord gingen, maar uiteindelijk is dat dan toch gebeurd.

Na afloop worden we zelfs thuisgebracht in de trouwauto ! Isdat service of niet ? Zo blij waren ze dat we kwamen … of gingen … dat kan natuurlijkook.

Sari stress

2011-11-15T10:41:00.001+01:00

Ik slaap vannacht slecht. Gisteravond nog een paar keergeprobeerd mijn sari aan te doen, maar dat valt toch niet mee. Het eerst stukgaat goed, dan nog een wikkel, werp een stuk over mijn schouder, plooitjes aande voorkant … maar dan hou ik op rug en aan de zijkant nog stof over. Geen ideewaar dat heen moet, maar het ziet er zo in ieder geval niet uit. Dat ga ik dusmorgen nooit voor elkaar krijgen !!!

Maar goed, vanmorgen neem ik met frisse moed mijn sari nogeen keer mee naar Madhu. Ik vraag haar het nog een keer uit te leggen. Ik doehet nog een keer zelf en nu lukt het wel. Maar wel met hulp, alleen gaat gewoonniet. Nu maar hopen dat er in het hotel iemand is die mij kan helpen!

Als ik terug naar mijn hotel ga, kan ik met wel voor mijnkop slaan. Ik was/ben zo eigenwijs om een broek onder mijn sari aan te trekken,anders moest ik weer een rok laten maken en daar had ik geen zin in, daarnaastzit een broek veel comfortabeler. Maar ineens snap ik waarom er een rok ondereen sari gedragen wordt … dan kan je tenminste normaal naar de w.c. … Als ikstraks moet plassen en ik moet mijn broek uit doen, valt heel mijn sari uitelkaar … stom-stom-stom-stom … vanaf nu drink ik niets meer en ook vanavond danmaar niet meer … en anders hopen dat er een Indiase dame in de w.c. staat diemij weer opnieuw aankleedt.

In het hotel doe ik voor het eerst de airco op mijn kameraan. Zo’n sari is pure stress en dus zweten en dat kan ik nu even niet hebben.Dus hup, op naar de 20 graden! Ik neem een douche en begin te prutsen aan danding. Ik kan immers moeilijk met mijn onderbroek en bloesje de gang oplopen omhulp te vragen en zin om me eerst helemaal aan te kleden heb ik niet.

Ik wikkel het onderste stuk om, dat gaat best goed vind ikzelf, daarna flans ik de rest om mijn lijf en loop de gang op. Twee herenkijken me verschrikt aan, waaronder de manager, hij loenst al een beetje, maarnu staan zijn ogen helemaal in de uiterste hoeken. Hij zegt dat ik erfantastisch uitzie in de sari, de leugenaar! Ik vraag hem of er iemand is diemij kan helpen, omdat ik het niet zo goed weet. Hij stuurt een hulpje naarboven en vraagt me twee minuten te wachten.

Oef … twee minuten … dat heb ik al eerder gehoord, hetwerden 2 uur … maar niet deze keer gelukkig, even later staat (ik denk dehuishoudster van boven) voor mijn neus, een jonge meid. Het gedane werk keurtze onmiddellijk af, alles moet weer vanaf het begin (en ik was zo trots …).

Maar even later heb ik dan toch echt een Indiase sari aan,ik zet voor de zekerheid alles nog eens vast met spelden (dankjewel Jannie!) enik hoop maar dan alles zo blijft zitten (en dat ik niet hoef te plassen!!).

Ik prak een bindi tussen mijn ogen. Het moet in twee keer,de eerste keer zat hij hartstikke scheef. Er lijkt trouwens wel bisonkit tussente zitten, ik hoop dat ik hem vanavond er weer af krijg!

Het is erg onwennig en ik voel me eerlijk gezegd net debruid. Bob is inmiddels onderweg vanaf Sudderstreet met Khan, zij komen meophalen. Alsof de bruidegom in een ‘mooie’ auto om de bruid komt.

Ik durf eigenlijk nauwelijks te gaan zitten, ook lopen isniet handig want de sari’s worden hier tot op de grond gedragen. En ik heb vandie onhandige bling-bling-slippers gekocht, dus dat loopt al niet al te best.Hopelijk is het een staande receptie, dat kan het minst kwaad denk ik.

Nou ja, nu is het dus wachten op de ‘bruidegom’… hopelijkvind hij me mooi …

Children's day !!

2011-11-14T17:16:00.001+01:00

Vandaag is het Children's Day in Calcutta. Deze dag wordt gevierd op de geboortedag van Jawaharlal Nehru, hij was de eerste president van India. Hij was gek op kinderen (en op rozen), hij vergeleek deze twee dan ook vaak, hij zei dat je kinderen moest koesteren, ze zijn immers de toekomst van het land!

Deze dag wordt op scholen gevierd, er zijn optredens van kinderen, soms samen met de leraren, het is een vreugdevolle dag!

Zo ook op 'onze' scholen uiteraard. Ik ben door Reena en Ashit uitgenodigd om naar Prayrona-3 te komen.
Als ik aankom, zijn de versieringen al in volle gang. Daarna legt een leraar uit wat Children's Day inhoudt en volgen er wat optredens. De kinderen zingen, dansen of lezen een gedicht voor. Heel erg leuk, iedereen doet super zijn best en dit wordt uiteraard beloond met een groot applaus !

Akash treedt hier samen op met zijn grote zus

Speciaal voor vandaag heeft Ashit bloemetjes gehaald (als verrassing voor mij). Deze bloemetjes worden eerst vanaf de bovenste verdieping van de school naar beneden gegooid, alle kinderen gingen helemaal los !
Daarna werd er ook nog een ballon gevuld, deze werd aan de ventilator geknoopt en ik werd daar natuurlijk naar toe geleid (onwetend), daarna groot spektakel, want de ballon knapte en alle bloemetjes vielen op mijn hoofd. (Het is nu avond, ik ging net naar het toilet en er komen nog steeds bloemetjes van onder mijn kleren vandaag ...)

Daarna kreeg iedereen een speciale lunch, het was echt een feestdag, leuk om erbij te zijn!

Helaas was het ook de laatste dag dat ik Reena en Ashit en de kinderen zag. Het afscheid is niet leuk, maar het is maar voor even, volgend jaar, same time, same place ...

De 'tempelschool' !

2011-11-14T06:55:00.001+01:00

Vandaag staat er een trip naar Khamargacchi op het programma. Hier woont Shelley en hier zijn we vorig jaar op bezoek geweest om een baksteenfabriek te bekijken. De kinderen moeten hier ‘gewoon’ meewerken en/of hangen zomaar rond. Dankzij de decemberzegelaktie van vorig jaar konden we hier een school starten en nu is het tijd om, een jaar later, te kijken hoe het ermee staat!

Al vroeg komt mr. Khan ons ophalen, Khamargacchi is makkelijk te bereiken per trein, dus hij brengt ons op het immense Howrah treinstation. Het is zondag vandaag, dus redelijk rustig, maar op een doordeweekse dag komen hier een paar MILJOEN mensen per DAG! Onvoorstelbaar!

De man van Shelley komt ons ophalen en daar zijn we hem heel dankbaar voor. Samen (ik was samen met Bob) konden we eerlijk gezegd niet ontcijferen van welk perron onze trein zou vertrekken, we gokten uiteindelijk op perron 9, maar de man van Shelley nam ons mee naar perron 5. Kleinigheidje ..

stationnetje onderweg

De trein heette ‘the galloping train’ en al snel werd duidelijk waarom. Na een kwartier hobbelde de trein zo, dat we bijna los kwamen van onze bankjes ! Nee, grapje, het betekent dat het een soort intercity is die niet op elk station stopt (maar we kwamen wel echt bijna los vank onze bankjes, dat was geen grapje). En dat was best fijn, al na 1,5 uur waren we in Khamargacchi. Alhoewel zo’n treinrit ook weer wel een ervaring op zich is hoor, best leuk zo’n lokale forensentrein met allemaal verkopers (hier komt de markt naar je toe) en allemaal bijzondere mensen. Bob heeft veel foto’s gemaakt, ik zal die later een keertje plaatsen, want ik heb ze op dit moment nog niet.

Aangekomen in Khamargacchi, neemt Shelley ons gelijk mee naar de school. De kinderen zijn speciaal voor ons bezoek bij elkaar geroepen, want normaal is er geen school op zondag. Tot onze verbazing zitten ze allemaal in een tempel. Shelley legt uit waarom. Op 1 november is het nieuwe schoolseizoen gestart in een klein gebouwtje, er kwamen ca 20 kinderen. Maar al snel ging het nieuws rond over deze school en momenteel komen er 43 kinderen ! Dus de school werd te klein en toen werd het idee geopperd om school te houden in de tempel. Iedereen ging gelukkig akkoord. Het is denk ik veel fijner ook, het is lekker ‘licht en luchtig’, al zijn de kinderen misschien wel snel afgeleid omdat het om hun heen van alles gebeurd, maar goed, het is op het moment gewoon even niet anders.

de tempelschool

binnenin de tempel

De kinderen komen nu ‘schoon’ naar school. In het begin kwamen ze volledig onder het stof en de modder naar school toe, Shelley heeft ze geleerd om zich eerst te wassen voordat ze naar school komen. En het werkt, op een enkeling na, zie ik (bijna) allemaal gewassen snuitjes en haartjes.

Toen de school begin dit jaar startte, liep het helemaal niet zo lekker. Het schoolgebouwtje was niet erg comfortabel, erg donker en vochtig. Er was school van 3 tot 5 uur ’s middags, maar er kwamen steeds minder kinderen.

Shelley is toen met de kinderen en de ouders gaan praten en vanaf 1 november pakt ze het heel anders aan. Het oude schoolgebouw is met de monsoon verwoest en er werd een nieuw (beter) gebouwtje gevonden wat meer hogerop. Daarnaast werden de schooltijden aangepast, nu van half 7 tot half 9 ’s ochtends. En de kinderen krijgen een klein ontbijt. En dit werkt, de kinderen blijven komen. Het is natuurlijk nog even afwachten of dit ook de komende maanden zo blijft, maar we zijn erg hoopvol.

schoolboek

cake omdat ze speciaal vandaag (zondag) naar school zijn gekomen !

Het veranderen van de schooltijden heeft alles te maken met het feit dat de kinderen mee moeten werken in de fabriek. Vanaf 9 uur begint de werkdag en nu kunnen ze voor die tijd naar school. De eigenaar van de fabriek zegt dat de kinderen er vaak al ruim op tijd zijn, nog voordat de juffrouw er is! Hij is blij met de school (al vraag ik me soms wel af waarom, het is niet echt in zijn belang om de kinderen onderwijs te geven).

stenen, stenen, overal stenen

hier wonen de mensen

Uiteraard zien wij geen kinderen werken vandaag, daar kijken ze wel voor uit, kinderarbeid is officieel verboden in India. Maar van Shelley weten we dat het zo is. De kleinere kinderen (tot 9 jaar) helpen hun ouders met ‘lichte’ werkzaamheden, het kruien van grond en/of het oppassen op de kleinere broertjes en zusjes. Vanaf 10 jaar worden ze verwacht volledig mee te werken en vullen ze de mallen met klei, etc.

Op de website van CNN verscheen een poos terug een interessante korte documentaire en artikel over het werk op de baksteenfabrieken, het maakt veel duidelijk. Het maakt ook duidelijk waarom het zo belangrijk is om deze kinderen te leren lezen, schrijven en rekenen. Hopelijk kunnen ze dan op latere leeftijd ontsnappen aan deze slavernij. Als je nieuwsgierig bent naar deze reportage, kijk dan even hier : http://thecnnfreedomproject.blogs.cnn.com/2011/03/08/generations-pay-off-debts-through-slavery/

moeder werkt en past gelijk op haar twee kleine kinderen (zie ook de baby rechts achter)

en tussendoor 'even' borstvoeding geven

Na dit indrukwekkende bezoek, waar we ook het terrein van de baksteenfabriek oplopen en de ovens zien, gaan we naar Shelley’s huis. Hier krijgen we een heerlijke lunch voorgeschoteld. Shelley’s schoonmoeder is een ster in koken, vooral de tomatenchutney is heerlijk!

Daarna hebben we een korte vergadering, waarin we het budget bespreken en de plannen met deze school. Er komen nu immers 2x zoveel kinderen en de juffrouw kan het eigenlijk niet meer aan. Er wordt nu een juf bijgezocht voor de kleintjes, zodat de bestaande juffrouw de oudere kinderen kan onderwijzen. Ook zullen de kosten van schoolboeken en ontbijtjes omhoog gaan. Een fikse opgave voor een kleine stichting zoals ons, maar we gaan zeker ons best doen ! Tevens zou Shelley graag de kinderen regelmatig laten checken door een arts en zou ze graag (basis)medicijnen verstrekken. Plannen genoeg !

We zijn in ieder geval reuze trots op Shelley dat ze zich niet door de eerste teleurstelling uit het veld liet slaan. Ze heeft haar plannen, samen met de ouders, aangepast en het werkt.

Shelley

Op de terugweg zet Shelley ons op de trein, het is heel wat drukker dan toen we kwamen. Het is zo’n typische Indiase trein met uit de deur hangende mensen. Wij ‘wurmen’ ons naar het veilige middelste deel van de trein. Echt makkelijk sta je niet, je hebt eigenlijk teveel spullen bij je en de verkopers willen toch gewoon langs, hoe druk het ook is. Als er mensen uitmoeten bij een station, moet je oppassen niet meegedreven te worden richting de uitgang, de trein stopt eigenlijk maar nauwelijks, dus iedereen moet er echt heel snel uit en in. Maar, we hebben het gered, één keer moesten we wel mee naar buiten, maar gelukkig konden we op tijd weer naar binnen springen. Na een kwartier wordt het gelukkig rustiger en kunnen we zitten.

Terug in de stad laat ik alles nog eens op me inwerken. De afgelopen drie weken hebben weer enorm veel indruk gemaakt en ik heb me gerealiseerd dat wij, met onze stichting, heel veel betekenen voor de mensen en vooral de kinderen hier. Eigenlijk ben ik daar best trots op, niet zozeer op mezelf, maar zeker op onze vrijwilligers, alle mensen die ons helpen op welke manier dan ook en op iedereen die ons financieel ondersteunen! SUPERBEDANKT ALLEMAAL !!!

Over twee weken gaat ze trouwen ...

2011-11-12T17:07:00.001+01:00

Jully Khatoun is 19 jaar, ze komt vanaf het eerste uur naar de Prayrona-2 school in de Dakhindari sloppenwijk. Op 23 november a.s. gaat ze trouwen, spannend !

Jully stond niet te springen om te gaan trouwen, ze kende haar aanstaande niet en ze moet in Murshidabad gaan wonen, dat ligt op ongeveer 3 uur treinen van Calcutta. Haar aanstaande man en zijn familie woont daar. Maar dat betekent ook dat je al je vriendinnen en je bekende omgeving achter je moet laten, daar zag ze enorm tegenop.

Op 3-jarige leeftijd heeft Jully haar ouders verloren, tenminste dat is haar toen verteld, inmiddels weet ze dat haar ouders haar (en de rest van de kinderen) in de steek hebben gelaten. Haar oudere zus was toen al getrouwd en Jully is bij haar komen inwonen. Ze stond er echter altijd alleen voor, op jonge leeftijd al, haar zus had het te druk met haar eigen gezin en Jully hing er maar een beetje bij. Daarnaast is haar zwager een hele onaangename man, hij terroriseert het gezin, hij terroriseert de buurt, hij steelt, iedereen is bang van hem, zo ook Jully.

Inmiddels heeft ze haar aanstaande echtgenoot een keer gezien. Gelukkig komt het steeds meer voor dat het bruidspaar elkaar van te voren ontmoet, zodat de huwelijksdag zelf wat minder gestrest voor ze verloopt. Vrije partnerkeus is er voor Jully helaas niet.

Bij deze ontmoeting werd ook duidelijk dat ze, samen met haar man, een eigen huisje krijgen, ze hoeft dus niet bij haar schoonouders in te wonen. En eerlijk gezegd vond ze haar aanstaande best een leuke vent, dus eigenlijk heeft ze er nu wel zin in … een nieuwe start !

links Jully

Het is haar zeer gegund en als we vragen of ze straks haar kinderen ook naar school zal sturen, knikt ze bevestigend. Ze wil dat haar kinderen strakjes ook kunnen lezen en schrijven, net als zij geleerd heeft op de Prayrona school.

Zo zal er langzaam verandering komen in de situatie van vrouwen en kinderen in de sloppenwijken. Het gaat niet snel, er zullen wellicht generaties overheen gaan, maar de eerste tekenen van verandering zijn zichtbaar.

Wat een fantastische ochtend !! (en ander gemopper …)

2011-11-11T18:36:00.001+01:00

Vanochtend ga ik (weer) naar de Prayona-2 school, toch wel een beetje mijn favoriete schooltje. De kinderen zijn schatten, ik ken redelijk veel van hun persoonlijke verhalen, we gaan hun schoolgebouw vernieuwen en Ashit zijn hart ligt hier. Allemaal redenen om het ook mijn favoriet te laten zijn, al is dat zeker ook gevoelsmatig zo en eigenlijk niet te beredeneren.

Maar ik ben ook wel een beetje zenuwachtig, ik ga voor het eerst een lesje doen in mijn eentje en ik hoop maar dat dat gaat lukken. Ashit is er om me te helpen en ook twee leraressen, dus eigenlijk kan er niets mis gaan.

Vandaag gaan we ‘open-mond-kaarten’ maken. Maura heeft samen met haar kinderen wat voorbeelden voor me gemaakt en die hangen we op de kast. Daarna leg ik stap voor stap uit hoe de kaart gemaakt wordt, de kinderen volgen me gedwee en de kleinsten worden geholpen door de juffen of door mij. Eigenlijk gaat het best goed en redelijk snel zit iedereen te kleuren en te tekenen.

Na afloop maak ik een foto van iedereen met zijn kaart en hangen we de kaart op de kast, de oudere meiden helpen hierbij.

Zo kan iedereen van elkaar zien wat ze gemaakt hebben. Er wordt druk naar de kaarten gewezen en over de kaarten gepraat, leuk om te zien.

Pfff … missie geslaagd …

En dan gaan de kleden op de grond aan de kant, wat zou er gebeuren ? Ashit doet de deuren dicht en dan gaat de tv aan. Deze tv is niet van de school, maar van de ‘club’ die de ruimte ’s avonds gebruikt als er geen school is. Maar blijkbaar mag de school hem ook gebruiken. De zender MTV India wordt opgezocht en voor ik het weet lijkt het wel disco ! Ashit probeert eerst nog de tv af te schermen met een stuk karton, maar dat vinden de kinderen niet leuk, ze willen dansen en doen dat door de dansers op tv na te doen ! Ze moeten wel kunnen kijken dus ! En het is geweldig, de kinderen gaan helemaal uit hun dak. Twee jonge meiden (Bollywood actrices to be) dansen de benen van onder hun lijf en zijn de sterren van de ochtend. Uiteraard moet ik ook even meedoen en maak ik een paar indrukwekkende draaiingen met mijn heupen, ik gooi mijn armen een paar keer in de lucht en de kinderen vinden het prachtig. Als er een video komt waarbij een vrouw innig met een man danst, zapt Ashit dit snel weg, hij vindt dit niet gepast voor de kinderen. Maar wat een feest zeg, echt iedereen geniet!

En dan is het tijd om te gaan. Ik realiseer me ineens dat dit waarschijnlijk de laatste keer is dat ik in dit schoolgebouw sta, strakjes wordt dit gesloopt en komt er een nieuw gebouw. Dat is fantastisch natuurlijk, maar ik zal deze oude krakkemikkige bende best missen. De tranen biggelen over mijn wangen en spontaan komen de kinderen naar me toe. Ze willen allemaal een knuffel en de meiden vegen de tranen van mijn gezicht. Erg lief, normaal zijn ze niet zo knuffelachtig, maar nu willen ze allemaal een ‘grouphug’! Daarna escorteren ze me naar de taxi en zwaaien ze me uit.

Hoe zal het er volgend jaar allemaal uit zien ? Hopelijk staat het nieuwe gebouw er dan, eind november beginnen ze met slopen en daarna wordt gelijk het nieuwe gebouw gebouwd. Deze kids verdienen het om in een schoon en licht gebouw les te krijgen. Nu is het zo vies en oud en zo donker, en als de buurt gaat ‘koken’, stik je bijna in de school, alle rook komt dan zo naar binnen door alle kieren en gaten. Dat zal straks allemaal anders zijn, ik kan haast niet wachten !!!

Daarna vraag ik of mr. Khan me nog een keer naar het Citycenter winkelcentrum brengt. Shelley heeft gemaild dat er geen 30 maar 40 kinderen zijn, dus ik moet nog wat kleurboeken en potloden erbij halen. En voor de bruiloft van aanstaande dinsdag heb ik nog wat dingen nodig, dus sla ik twee vliegen in één klap.

In het winkelcentrum is ook een soort V&D-achtig warenhuis. Binnen draaien ze muziek, Rick Astley (never gonna give you up), gelukkig zo hard dat ik gewoon mee kan zingen, zonder dat ook maar iemand dat opvalt. Lucht even lekker op. Ik loop langs de mooie glitterschoenen, maar ik vind ze net iets te duur, ik koop ze wel rondom Sudderstreet, scheelt weer wat roepies, ik draag ze thuis toch niet. Wel een nagellakje, want er zit nu paars op mijn teennagels (nou ja, voor 50 % zijn ze nog bedekt, het ziet er eigenlijk niet uit) en mijn saree is rood, dus dat vloekt. Rode nagellak dus voor mij. De verkoopster vraagt gelijk of ik nog lippenstift wil, ‘nee, hoor, heb ik niet nodig’, mascara dan ? ‘nee, ook niet’, blusher dan ? ‘neeeeeeee …..’. Ze blijft er gelukkig bij lachen, ook toen ik echt niet meer kocht dan alleen de nagellak.

Bij de kantoorboekhandel koop ik de resterende potloden en kleurboeken. Al s ik alles gevonden heb, loop ik naar de kassa. De kassier pakt mijn spullen aan en begint ze aan te slaan op de kassa. Dan komt er een man met een pen, hij moet er meer. De kassier pakt deze (ze liggen achter de toonbank) en wil deze af gaan rekenen. Ik vraag hem lachend (ik weet nu dat dat het beste werkt) of hij zich nog herinnert dat hij MIJ aan het helpen was en niet deze meneer. ‘Yes madam’ zegt hij vriendelijk en hij laat de meneer wachten. Goed zo! De ‘meneer’ kijkt mij niet blij aan, het zal wel.

Bij de metro is dit ook altijd wel een leuk spelletje. Er zijn niet veel bankjes/stoelen om te kunnen zitten, een paar slechts. Hier hangt een bordje boven dat deze zijn voor ‘oude mensen/gehandicapten/vrouwen’. Beetje raar om vrouwen op een hoop te gooien met gehandicapten en oude mensen, maar goed, daar kan ik niets aan doen. Maar als je in het metrostation komt, zitten er altijd mannen op deze stoelen ! Normaal kan ik daar niet mee zitten, maar gisteren was ik moe en wilde ik zitten. Ik keek eerst of er een oude man tussen zat, nee dus, o, oeps, eentje met een pleister om zijn vinger, deze is dus min of meer gehandicapt, dus die mag wel. Drie van de vier horen hier dus niet. Ik ga op mijn doel (de jongste van het stel, een kerel van rond de 17) af en wijs hem op het bord. Hij kijkt mij niet begrijpend aan. Ik zeg hem dat ik een vrouw ben en tenzij hij gehandicapt is, hij hier plaats moet maken voor mij, zijnde een vrouw. Hij heeft besloten mij niet te willen begrijpen, maar de buurman begrijpt het heel erg goed, hij staat op (wel een beetje met een boos gezicht) en laat mij zitten. Lekker!

Zo had ik laatst ook een gesprek bij het winkeltje hier tegenover het hotel. Ik wilde water kopen, maar er stonden zo’n vier mensen voor de ‘toog’, dus ik wachtte netjes mijn beurt af. Er komt een oude vrouw, die voorpiept, maar goed, ze is oud en ik ben jong (toch ? 40 is toch nog jong ?), dus ik vond het goed. Daarna komen er nog drie mensen die allemaal voorgaan. Ben ik soms onzichtbaar of zo ? Ik begin op zijn Nederlands te mopperen en vraag ze (nog steeds op zijn Nederlands) of dit allemaal zomaar normaal is. Ineens is iedereen stil en kijken ze om, erg grappig. Ik ga verder op zijn Engels en vertel tegen een vrouw (die duidelijk heel goed Engels spreekt) dat ik hier netjes mijn beurt sta af te wachten, dat ik hier beleefd probeer te zijn, maar dat dat blijkbaar niet helpt. Ze antwoord me : ‘O no, don’t be polite in India’. Ze zegt me dus gewoon dat je brutaal moet zijn, omdat je hier anders vannacht nog staat. Ik doe nog een poging om uit te leggen dat dat niet ‘netjes’ is, maar blijkbaar is het cultuurverschil te groot. Het leuke is wel door niet boos te worden, maar dit lachend te brengen, je wel een discussie op gang brengt.

Nou, weer even genoeg gemopperd op de Indiers, ik ga strakjes naar Madhu. Ik krijg weer een acupressuur behandeling, we gaan een yoga- en meditatieles doen en ik heb haar gevraagd me te helpen met mijn saree. Ik heb gisterenavond staan oefenen voor de spiegel en het lukte half/half, maar toen ik vanmorgen in de taxi zat en veel vrouwen met een saree rond zag lopen, zag ik ineens dat bij deze vrouwen de ‘sleep’ over de andere schouder hangt dan waar ik hem gisteren overheen gooide… oeps … er is dan toch iets misgegaan. Ik heb dus nog even les nodig en Madhu gaat me gelukkig helpen !!!

First LOVE, then TEACH

2011-11-11T03:41:00.001+01:00

Mijn hoofd gonst, ik heb de hele dag doorgebracht met Reena en Ashit, veel verhalen gehoord, veel afspraken gemaakt …

Vanmorgen eerst de Prayrona-4 school bezocht, dat is niet een van onze scholen, maar wel van Reena en Ashit en het is altijd leuk om hier even te kijken. Het valt me op dat een aantal jongens apart zitten van de rest. Dit terwijl de andere groep zowel uit jongens als meisjes bestaat. Ashit vertelt me dat deze groep jongens problemen opleverde in de klas. Daarom zijn ze apart gezet en krijgen ze apart les, zodat ze de orde verder niet verstoren. Gebeurt in de beste kringen J.

twee zussen

let op zijn rugzak !! geweldig !!

ze zien er zo onschuldig uit ...

Daarna naar de Prayrona-2 school, deze is 50 meter verderop. De kinderen laten me van alles zien, hun borduurwerk, hun tekeningen, hun kaarten, ze maken sinds kort ook tekeningen op glas, echt heel leuk om te zien hoe trots ze zijn op hun werk. Even later komt de art teacher en gaat de groep aan de slag.

het schilderen op glas, daarna doen ze er zilverfolie achter, zodat het geheel lekker blinkt

Met een lerares doe ik nog even een rondje door de wijk. Even kijken of Shanda thuis is, want ze is niet op school. Helaas zit de deur van haar huis dicht, het hele gezin is uit werken (in ieder geval de moeder, de vader ligt waarschijnlijk dronken op bed). Ik word gelijk gespot door de eigenaar van het blokje huisjes. Nou ja, het is de zoon van. Hij spreekt erg goed Engels en vraagt me waarom ik zo geïnteresseerd ben ik Shanda, ze is zo arm, wat moet ik toch met haar ? Ik probeer het maar niet uit te leggen, hij zal het niet snappen. Hij vertelt met dat er 10 families wonen in de 10 piepkleine huisjes. Met familie bedoel ik ook familie, niet gezin, de ouders en eventuele andere familieleden wonen hier allemaal bij elkaar, veel mensen dus!

een vrouw laat me de 'goden' zien die vandaag te water gelaten worden, ze worden vervangen door nieuwe ...

wachten op water, water is er hier slechts 3x per dag

Daarna nogmaals even kijken bij de spoorweg. Het blijft raar om te zien dat mensen dit gebruiken als ‘normale weg’. Ik snap het wel, eindelijk een lekker stuk kunnen lopen, zonder te hoeven kijken waar je loopt en zonder omver gereden te worden door wat dan ook. De trein komt 2x per dag langs, dus het is te doen om hiermee rekening te houden. Natuurlijk gaat dit wel regelmatig goed mis, volgens Ashit sterven er veel mensen en kinderen langs de spoorlijn door ongelukken.

Weer terug in school besluit de tekenleraar mij te gaan tekenen. Na een half uurtje is hij klaar en ik bewonder zijn werk. Hij is wel trots, maar hij vertelt me dat het nog mooier had kunnen worden als ik stil was blijven zitten … ahum … excuus … ik ben niet zo’n stilzitter !!! Ik had hem van tevoren gevraagd om me 10 jaar jonger te maken, ik weet niet of dit gelukt is … (had ik maar stil moeten zitten …).

jaaa !!! water !!!

de meiden laten hun henna-handen zien, restanten van Eid

Hierna ga ik mee met Ashit naar huis. Reena is daar ook . We lunchen gezamenlijk, rusten even lekker uit en hebben dan nogmaals een fikse vergadering. Er waren wat onduidelijkheden over het budget voor 2012 en over de bouw van de nieuwe school en die zijn gelijk opgelost. Dan luchten Reena en Ashit hun hart over de kinderen in de Prayrona-2 school. Ach, ach, wat een ellende toch allemaal. Ik vind het echt reuze interessant om te horen, want ik wil graag weten in wat voor wereld onze kinderen leven, maar je wordt er niet echt vrolijk van. Ouders die hun kinderen verlaten, vaders die de moeders in de brand steken, kinderen die niet meer naar school mogen omdat ze uit werken moeten, alcoholmisbruik (in een moslimwijk!), etc, etc, etc.

Maar dan zegt Reena iets moois over onze leraren. ‘First love, then teach’, ze geeft de leraren mee dat ze eerst van de kinderen moeten houden, ze moeten ze ten eerste liefde geven, daarna komt het onderwijs. En het is de juiste volgorde en Reena is de eerste die dit in praktijk brengt, want in welke school ze ook komt, altijd hangen er kinderen om haar nek, altijd willen de meiden even een knuffel en een kus en vergeet de jongens niet, ook zij komen om even omhelst te worden door deze oermoeder, wat een geweldige vrouw is het toch ! Het is een voorrecht om met haar te mogen werken !!

Om een uur of acht ’s avonds ben ik terug in Sudderstreet, eerst maar eens langs de English Tailor (het is gewoon meneer Islam uit Calcutta) om mijn blouse op te halen voor bij de saree, die zou vandaag klaar zijn. Dat verwacht ik echter niet, vorige keer was het ook nog niet klaar, maar zowaar, hij pakt gelijk mijn tasje met mijn blouse. Alleen is het meneer Islam niet zelf, ook bij het opmeten was hij er niet en toen ik later mijn stofje ging brengen, was hij er ook niet. Ik informeer toch maar eens, er is toch niets mis met hem ? Maar nee, er is zeker niets mis met hem, hij is naar Mekka ! Tijdens Eid Mubarak (offerfeest) naar Mekka, wat wil je nog meer als moslim ?

Onderweg in de metro naar huis is het weer eens sardientjes-druk. Als mijn eindstop nadert, zie ik een man met twee dochters zich ook naar de uitgang ‘wurmen’. Voor de zekerheid vraag ik of hij er uit moet, en ja hoor, ik zeg ‘i will follow you’, zegt hij ‘thank you’. Nee, jij bedankt ! Maar we zijn er nog niet en ik vraag op zijn Bengaals aan zijn dochter hoe ze heet, ze stond al even naar me te staren. Ze schrikt ervan, een gekke witte westerse dame, volgehangen met tassen in een drukke metro die Bengaals praat ? Zachtjes zegt ze haar naam en daarna lacht ze me toe. Een mooi meisje. Twee minuten later wringen we ons met z’n vieren naar buiten, pfoe, soms toch wel een gedoe met die metro, maar goed, mijn hotelletje is het wel waard.

‘Thuis’ stap ik eerst onder de douche. Dan mijn blouse passen en zowaar, als gegoten, de man heeft goed gemeten en de stof is ietsje stretch, dus dat zit heerlijk. Maar oeps, mijn bovenste twee knoopjes springen bij de minste of geringste beweging open, maar eens kijken of ik kleine speldjes kan scoren, anders moet ik wel heel erg stil blijven zitten bij de trouwerij volgende week. Ik oefen ook nog wat met mijn saree, ik krijg hem min of meer wel op zijn plek, maar in je eentje valt dat toch niet mee. Ik neem hem morgen mee naar Madhu voor wat tips en trucs.

En toen was de dag echt om, als een roosje …

De Atmaraksha school !

2011-11-10T04:10:00.005+01:00

Vandaag was het weer tijd om een school te bezoeken. Een paar dagen was ik druk met andere dingen en dan is het fijn om weer bij de kinderen te kunnen zijn.

Allereerst moet ik met de metro naar Parkstreet. De eerste metro arriveert en ik schrik, ik zie platgedrukte wangen en neuzen tegen de deur, hier ga ik dus niet meer bij passen. Toch sta je nog versteld hoeveel mensen erin gaan, maar ik waag me er niet aan. De tweede metro is net zo erg, ik weet niet wat er aan de hand is vandaag, maar het is DRUK !! Ik besluit de metro de andere kant op te nemen, richting het beginpunt van de lijn. Als het rustiger wordt op de perrons, stap ik uit en neem ik de metro terug, nu dus de goede kant op. En het werkt, ik kan zitten en een paar haltes later is het net zo druk, maar nu heb ik een mooi plekje …

Dan rijdt mr. Khan me naar Champa, ik heb afgesproken voor de lunch, waarna ze me zal begeleiden naar de Atmaraksha school.

De Atmaraksha school, gelegen in de Murari Pukur sloppenwijk heeft een hele geschiedenis. Zo’n 20 jaar geleden is de hele wijk afgebrand door mis-/gebruik van vuurwerk. Bij de opbouw is deze school gestart met de naam Atmaraksha, wat Sanskriet is voor ‘to protect yourself’.

De deur in het midden achter, rechts naast de tuktuk is de ingang van de school

Bij de start waren er zo’n 20 kinderen, maar ondertussen worden er in drie dagdelen lesgegeven aan ruim 120 kinderen, waarbij Stichting Help2Help de kosten voor leraressen en de luches voor de derde ‘shift’ voor haar rekening neemt. Deze groep krijgt les van 14.30 tot ca 18.00-18.30 uur. Er zijn 22 meisjes en 23 jongens, variërend in de leeftijd van 6 tot 10 jaar.

Ik ga met Champa naar deze school toe. Champa behoort tot de All India Women’s Federation, een nationale organisatie die allerlei hulp biedt aan vrouwen en kinderen. Zij zijn degene die deze school gesticht hebben. Champa gaat elke maand kijken of alles nog goed gaat, of de kwaliteit van de lunches voldoende is, of er problemen zijn met de kinderen of hun ouders en hoe het met de twee leraressen gaat. Daarnaast is ze redelijk actief in de organisatie zelf. Ze vertelt hoe er aanstaande maart een grote conferentie georganiseerd wordt, eens in de drie jaar komen alle vrouwen uit heel India bij elkaar en deze keer mag de Calcutta-afdeling deze conferentie organiseren. Er worden zo’n 700 vrouwen verwacht ! Naast hulp aan scholen is de organisatie ook bedoeld voor problemen die vrouwen bijvoorbeeld hebben met hun (schoon)familie en/of echtgenoot. Iedere vrouw uit India kan bij ze aankloppen. Eerst zullen ze proberen eruit te komen door met beide partijen te praten, maar uiteindelijk bieden ze (indien nodig) ook juridische hulp. Het is leuk om Champa vol vuur over haar organisatie te horen praten.

Dit is Pintu, hij is 10 jaar en behoort tot de betere leerlingen van de klas !

Dit is Arup, hij is 8 jaar.

Na het bezoek aan deze school (wat altijd weer veel te kort duurt !!), heb ik nog wat tijd over voordat ik bij Maura wordt verwacht. Ik moet nog wat schoolspullen kopen voor de Prayrona school en mr. Khan brengt me bij de ‘Citycentermall’. Ik weet niet wat ik zie, een modern winkelcentrum met allerhande winkels en restaurants, echt prachtig. Ik kom al een paar jaar in Calcutta, maar bij zo’n modern winkelcentrum was ik nog nooit geweest. Ik koop de benodigde spullen, drink snel even een colaatje bij KFC (waar tot mijn grote verbazing een groot aantal dove medewerkers werken!) en spring weer in de taxi naar Maura.

Maura helpt me met het voorbereiden van de les van vrijdag. Ik wil graag leuke kaarten met de kinderen maken en zij en haar twee kinderen zijn heel erg creatief. Zij hebben een aantal voorbeelden gemaakt en leggen me uit hoe het werkt. Super !

Maura vertelt me dat er bij KFC en nog een ander vrij westers café redelijk veel dove mensen werken, dit komt door een samenwerking met Silence, een NGO die hulp biedt aan dove mensen en ze laat integreren in de samenleving. Zij leiden deze mensen op voor hun baan en dat werkt dus helemaal prima! Ik vind dit echt fantastisch, zelfs in Nederland zie je dit niet op z’n grote schaal.

’s Avonds, terug in het hotel, plof ik neer op mijn bed, het was leuk vandaag, leuk om Champa weer te zien, nog leuker om weer bij de Atmaraksha school te zijn!!

Mmm ... wat ruik ik toch ? Chocolade !!

2011-11-08T18:46:00.002+01:00

Vandaag weer even mijn laatste dagje zonder afspraken, morgengaan we weer volledig los !

Nou ja, geen afspraken, vandaag eerst maar eens naar dekoerier. Ik heb me de afgelopen 1,5 week helemaal het ongans gekocht aan nieuwespulletjes voor de markten strakjes en die kan ik onmogelijk met het vliegtuigmeenemen, allemaal veel te zwaar.

Dus om half 11 staat Khan voor mijn deur om me met alletasjes en doosjes op te halen. Op naar de koerier. Je ziet Khan denken, dezespullen heb ik vorige week allemaal hiernaar toe gebracht en nu moet het weerterug ? Vrouwen !?

De koerier is er nog niet, ik heb hem vanmorgen nog gebeld,hij is moslim en vierde dus gisteren Eid (offerfeest). Ik wilde er wel zekervan zijn dat hij er was. 11 uur had hij gezegd en inderdaad, ik word verwelkomddoor ‘de broer van’, krijg zelfs drinken aangeboden en stipt 11 uur is dekoerier paraat. Inclusief twee dozen, want ik had hem gezegd dat ik geenverpakkingsmateriaal heb. Dat is hier uiteraard allemaal geen probleem, alleskan hier geregeld worden.

Ik laat hem zien wat ik allemaal heb en hij blijft de rustzelve, een jonge vent die zich duidelijk niet gek laat maken. Op zijn gemakbegint hij met inpakken. Over elk item wordt goed nagedacht welke plek hetkrijgt in de doos, op zich niet zo’n punt, prijzenswaardig zelfs, behalve alshet zo’n 90 strings betreft … het duurt dus even. Uiteindelijk is de eerstedoos vol en beginnen we aan de tweede. Omdat er nogal wat fragiel spul tussenzit, wordt bij deze doos de zijkant en onderkant eerst bekleed met piepschuim.Ook tussen de diverse items doet hij dat. En veel omkleed hij nog extra metbubbeltjesplastic, super, hij zorgt werkelijk goed voor zijn ‘waar’. Maar danis het piepschuim op en moet hij ‘even’ naar new market om nieuw te halen…

Al met al zijn we twee (!!!) uur verder, voordat de tweedozen ingepakt zijn. Dan komt de grote weegschaal tevoorschijn, eentje met zo’ntrillend wijzertje. Beide dozen zijn samen 28 kilo, ai, dat gaat in de papierenlopen. Vervolgens meet hij beide dozen op, lengte, breedte, hoogte, maakt hijeen wiskundige berekening en komt totaal uit op 41 kilo…. Ik snap er niks van,misschien zijn er koeriers onder jullie, maar ik tast hierbij volledig in hetduister. Ik moet voor 41 kilo betalen, dus óf ik wordt genaaid, óf ik ben oliedom.Waarschijnlijk beide …

Uiteindelijk ben ik maar net op tijd bij de spa, waar ikdiverse massagebehandelingen geboekt had. Eigenlijk was ik gewoon te laat, maarik heb nog op tijd kunnen regelen dat ik een uurtje later zou komen. Ik dachtdat een uur dozen inpakken wel voldoende zou zijn …

Mijn masseuse heet ‘Nice’ (natuurlijk, haar collega heetvast ‘sunshine’ en haar andere collega ‘flower’). Ze lijkt een Thaise, maar zekomt uit India. Ze probeert me uit te leggen waar precies vandaan, uit welkestreek, maar ze geeft het al snel op. Haar Engels gaat niet verder dan degebruikelijke massagetermen als ‘face down’, ‘medium pressure ?’, ‘you canshower now’, etc. Ze is wel een schatje hoor, zo’n klein tenger meisje met heelsterke vingertjes, het is nu inmiddels avond, maar ik voel ze nog overal !!

Over deze middag in de spa kan ik kort zijn : het washeerlijk ! Even lekker genieten, je laten insmeren met van alles (o.a. eenchocoladepakking!!), bodyscrub, heerlijke massages met tussendoor eenpannekoekje met chocolade (hmmm, is dit over van de pakking?) en achteraf enlekker glaasje sap. Ik ben er ongeveer 5,5 uur en loop werkelijk op wolken naarbuiten, ik heb me in calcutta nog nooit zo schoon en ontspannen gevoeld !

Dan gaat de telefoon, de koerier, of ik een ander ‘nummer’op wil komen halen. Hij zou het eerst met TNT verzenden (daar heb ik ook voorgetekend), maar het is toch een andere koeriersdienst geworden. Pfff … nu snapik het helemaal niet meer, nou ja, wat ik ondertussen wel snap is dat ikgenaaid ben, want hij heeft het natuurlijk nu met een goedkopere dienstverstuurd, maar moest hij dan geen handtekening van me ? Nou ja, ik heb nu geentijd/zin om langs te gaan en/of me erover druk te maken, ik beloof hemmorgenochtend even te komen, dan hoor ik het wel.

Dus ik ga strakjes lekker ontspannen mijn bedje in, eerstnog maar eens douchen, want ik blijf maar naar chocolade ruiken …

De dag dat er van alles verdwijnt ...

2011-11-07T18:23:00.000+01:00

Ik heb het al twee keer eerder meegemaakt, ga ik ’s morgenseven ontbijten (nou ja, even, voordat alles in de keuken rond is en je het hebtopgegeten, ben je een uur verder), mist er wat uit mijn badkamer. Voornamelijkhet matje op de grond. Zo ook vanmorgen, kom ik terug, is ineens dat matje weerverdwenen. Verder is er niets gebeurd, mijn kamer is niet schoongemaakt of zo,ze hebben alleen het matje weggehaald…

Vervolgens komen ze, na een extra kopje thee (vandaag geenafspraken !) mijn wasje terugbrengen. Nu heb ik niet alles geteld enzo, maar ikweet toch zeker dat ik een lichtgrijze blouse heb meegegeven. Die zit er nu dusniet meer bij. Blouse kwijt … ik wacht morgen nog even af (mijn was kwamnamelijk in twee sessies/dagen terug, misschien maken ze er drie van) … enanders ga ik op mijn beste Bengaals maar proberen uit te leggen dat er ietsmist.

En vanavond kom ik terug naar het hotel, zijn alleschilderijen van de muur gehaald ! De lobby (groot woord voor zo’n kleineruimte, maar het is een ‘lobby’) hangt hier vol met kunst, voornamelijkschilderijen. En nu dus niet meer. Als er er naar wijs en vragend kijk, roepenze met z’n allen ‘tomorrow new, tomorrow new’, dus dat hopen we dan maar, hetwas wel gezellig al die kunst aan de muur.

Verder ben ik vandaag nog niets kwijt (ja, de 35 koeien ende kameel zullen er niet meer staan, maar dat was voorspelbaar …).

Verder had ik dus een dag zonder afspraken. Na het ontbijtbelde Rosalie me op of ik alsjeblieft wilde helpen met het kopen van nieuweschoenen. Ze draagt namelijk felgele slippers die ze ooit heeft gekregen vaniemand om ze weg te geven aan de arme mensen, maar ze draagt ze nu dus zelf.Dat kan natuurlijk niet en nu heeft ze inmiddels zoveel commentaar gekregen datze nieuwe wil/moet, maar dat kan ze niet alleen en voilá, daar ben ik! Dus opnaar Sudderstreet waar we zowaar drie paar schoenen kopen (voor omgerekend ca15 euro …).

deze man slaapt ... knap hoor !!

Daarna op zoek naar een nieuw spacenter, waar ik over hebgelezen in de krant. Een massage lijkt me best lekker na zo’n hectisch weekje.En vanaf woensdag moet ik weer vol aan de bak, dus even een energie-opladendmomentje kan ik wel gebruiken. Ik vind het gemakkelijk en maak een afspraakvoor de volgende dag. Eigenlijk ga ik een dagje, ik boek een behandeling van ca5 uur … hopelijk laten ze nog iets van me heel!

Daarna lekker even terug naar het hotel. Nog wat kleineagendapuntjes afwerken, administratie bijwerken (tja, dat gaat hier allemaal gewoondoor) en even lekker douchen, want ik ga strakjes naar Madhu, ik heb ze geloofik al vier jaar niet meer gezien!

Om een uur of vijf hebben we afgesproken, ik ben hopeloos telaat, omdat ik een metrostop te laat uitstap en dus weer een stukje terug moeten dan is het weer even zoeken waar het ook alweer was. Het is zo lang geleden!

Madhu ziet er nog gewoon hetzelfde uit als toen. Haar zoonRishav is een echte kerel geworden, hij studeert tegenwoordig en vind het jammer dat Erik er niet is. Dat hoorik trouwens overal, ‘where is Erik?’, ‘where is boss?’ … dus volgend jaar weervan de partij schat !

Madhu geeft (o.a.) acupressuur behandelingen en ik vraag ofze me eens wil ‘checken’. Ze pakt een poosje beide polsen beet, verandert driekeer miniem van locatie en vertelt me even haarfijn hoe ik er fysiek voorsta.En ‘verrek’, ze heeft het gewoon bij het juiste eind! Ik zal jullie de detailsbesparen, maar mijn fysieke ongemakkelijkheden had ze zo te pakken. Daarnageeft ze me een behandeling en een groot aantal tips. Super!

Ze vertelt me haar dagritme, ze staat om kwart over vier(!!!) op, drinkt twee glazen water, gaat naar het toilet en doet dan wat‘warming up’. Dan gaat ze naar het dakterras, waar ze een uur yoga beoefend. Zeeet nog wat, doet haar gebeden en om zes uur ‘is de dag van haar’, zoals ze datzo mooi zei. Ze zit ook boordevol energie, haar ogen sprankelen, ze is ‘themost balanced woman i’ve ever met’, zei Rosalie ooit en ik ‘vrees’ dat zegelijk heeft. Een prachtige vrouw. Uiteindelijk duikt ze om 9 uur ’s avondshaar mandje in, dat is ook wel nodig als je er zo vroeg uit gaat.

We lopen beiden naar het dakterras, waar werkelijk eenprachtige tuin is aangelegd. De hobby van haar man. Het ziet er fantastischuit, een stukje paradijs in Calcutta, super.

samen met Madhu op het dakterras

Vrijdag ga ik weer, krijg ik weer een behandeling, ik zie ernu al naar uit !!

Ik kan het niet langer ontkennen ... 40 ...

2011-11-06T16:32:00.002+01:00

Vandaag was het dan zo ver, 40 ... Je kan er van alles van maken, maar het is nu eenmaal. Leven begint bij de 40 ... nou kom maar op dan !!

Vanochtend ben ik wakker gebeld door mijn lieve mannetje, het was tijd hoor, dus het was niet erg. Hij was de eerste die me feliciteerde. Er volgden vele meer, veel mailtjes, sms'jes, facebookberichtjes, echt heel leuk.

Om half 11 kwam Khan me ophalen, vandaag gaan we een dagje met de kinderen van de Prayrona-2 school naar de dierentuin. Iedereen heeft hier heel veel zin in, de kinderen komen nooit buiten hun sloppenwijk en de dierentuin stond bovenaan hun verlanglijstje. Mijn kadootje voor hun en hun kadootje voor mij dat ze meegaan. Het gaat vast een superdag worden.

Maar voordat het zover is, ga ik eerst naar Rosalie en Bob. We worden bij hun appartement opgehaald. Rosalie woont in een moslimbuurtje en morgen is het Eid, dat betekent in dit geval dat er hier 35 koeien, 1 kameel en nog een groot aantal geiten geslacht gaan worden ... oefff ... En al dat vee staat nu al te wachten in de smalle steegjes, ze poepen en piesen alles onder, het is een complete chaos in het toch al zo drukke en vieze calcutta. Maar hoe zal dat er morgen uitzien, als dat alles geslacht moet worden ???? Bloederige bende, stel ik me zo voor, alles gebeurd gewoon op straat. Ik ga maar niet kijken denk ik. Het vlees wordt overigens bereid en uitgedeeld, ik geloof 1/3 voor de armen, 1/3 voor hunzelf en 1/3 voor ???, ik weet het niet meer precies. Ik ben overigens uitgenodigd door Mehtab om dinsdag ook vlees te komen eten ... ik weet het nog niet ...

de kameel, helemaal uit Rajastan om morgen geslacht te worden ...

onder dit zeiltje worden morgen 35 koeien, 1 kameel en weet ik niet hoeveel geiten geslacht ...

nog twee koeien ...

Keurig op Indiase tijd (zijnde een uur te laat) worden we opgehaald en rijden we naar de dierentuin. De kinderen zijn uitgelaten, heerlijk om te zien.

ingang van de dierentuin

Ze rennen de dierentuin in en ik moet dan eerst even net doen alsof ik er niet ben. Met mijn rug naar iedereen toe, hoor ik achter me gesmoes (is niet nodig, ik versta toch geen Bengaals) en hoor ik ze lachen. Uiteindelijk mag ik kijken en staat er een enorme taart klaar, hangen er een groot aantal prachtige kaarten op en nog een spandoek. Het kan niet op.

bij gebrek aan een paal, fungeert de leraar even als zo

Het leuke van de taart is dat hij op het laatst een smakkerd heeft gemaakt, er stond eerst 'Willeke' op de taart, nu is alleen de 'Wi' nog over. Ach, het smaakt er niet minder om. Ik mag de taart aansnijden en de twee jongste kinderen een stukje geven.

Na de taart, volgen bananen, sweets en nog wat andere snacks en daarna mogen we de 'tuin' in. Ik ga met de oudere meiden op pad. En we zien zowaar nog wat dieren (ik had de dierentuin niet zo hoog staan, maar ik moet zeggen, het viel me alles mee). Leeuwen, giraffes, tijgers, poema's, veel vogels, neushoorn, krokodil, het was er allemaal. De kooien zijn wat minder groot en chique als bij ons, maar goed. Foto's nemen is nagenoeg onmogelijk door het stevige hekwerk, soms heb je zelfs moeite om er 'normaal' doorheen te kijken.

de leeuw zit echt veilig genoeg ver weg (of wij, dat kan ook)

Na het eerste rondje, moeten de dames even rusten. Nou ja, rusten ... ineens komen de borstels, makeupjes, lipstiftjes, etc tevoorschijn. Echt lachen ... eigenlijk net zoals bij ons dus. Met een paar kleine spiegeltjes en de mening van vriendinnen wordt alles 'bijgewerkt'. Daarna willen ze allemaal met mij op de foto en daarvoor versieren ze mij eerst met een grote sjaal/sluier. Het is werkelijk dikke pret. Iedereen is trouwens op zijn netst vandaag. De dames zijn echt 'uit' en lopen te showen met hun bangles en tasjes. Gewoon normale tieners dus, heerlijk.

Uiteindelijk doen we nog een rondje door de dierentuin, werken we een zeer smakelijke lunch naar binnen en wordt er nog volop gespeeld. De kinderen hebben ook springtouwen en badmintonspullen mee. Echt iedereen heeft het prima naar zijn zin, heerlijk.

even lekker roddelen ...

groepsfoto !!

Bob en Reena doen een dansje

Om een uur of vier vinden Reena en Ashit het genoeg. Ze willen dat de kinderen voor het donker weer thuis afgeleverd worden en we gaan naar huis. Drie grote auto's zijn er nodig om de 27 kinderen terug te brengen en we worden enthousiast uitgezwaaid.

De 'grote mensen' gaan nog even mee naar mijn hotel, waar we nog even een kopje thee met zijn allen drinken. Gezellig, toch nog visite bij mij thuis op mijn verjaardag.

Daarna zak ik weg in de kleine sofa die hier in het tuintje staat. Erik belt, hij is bij oma, waar ook mijn ouders en Wilbert & Ilse zijn. Met z'n allen zingen ze me toe, dat is even slikken, maar echt superlief van ze.

Ik geniet stilletjes na van de dag, met een zakje chips en een glasje cola op de minisofa ... 40 .... tja ....

(p.s. even voor de duidelijkheid, dit uitje is door mij privé betaald, hier worden geen Help2Help-donaties voor gebruikt!)

Brazilie !!

2011-11-06T05:05:00.004+01:00

En dan toch ook nog twee fotootjes vanuit Brazilië Erik is weer thuis, hard gewerkt uiteraard, maar gelukkig was er ook nog wat tijd om leuke dingen te doen, zie hier :

Matisse in Calcutta

2011-11-04T17:08:00.002+01:00

Vandaag was een dag met een gouden randje. Ik zal strakjes vertellen waarom.

Vanochtend begint de dag met wat ‘boodschappen’. Aangezien ik volgende week een bruiloft heb, moest er een saree aangeschaft worden. Dit is inmiddels al gelukt, maar dan heb je nog een saree-blouse nodig.

Meestal zit er aan de saree zelf een extra stukje, wat hiervoor gebruikt worden, maar niet bij deze saree. Dus ik moest New Market in om een stuk stof te kopen voor mijn blouse. Nu is dat niet mijn grootste hobby, New Market, maar na wat andere winkels, die toch echt ook stoffen verkochten, gevraagd te hebben, werd ik steevast doorverwezen naar New Market. Oké, oké, ik ga al, ik moest toch nog wat dingen voor de kinderen kopen.

Buiten gelijk een ‘wandelende winkelwagen en speciale New Market Tom-Tom*’ uitgekozen en op naar de stofjes, ik had geen zin om te onderhandelen, dus al vrij snel had ik mijn lapje gekocht. De tent kon natuurlijk gelijk dicht, want hij was binnen voor vandaag. Maar goed. Daarna nog even naar Jacob Mullick, die ken ik ondertussen na al die jaren wel, er is hier al veel lesmateriaal gekocht. Deze keer wat kleurpotloden en kleurboeken aangeschaft voor de kids van de school bij de steenfabriek (daar ga ik maandag naar toe). Eigenlijk ging het best allemaal gesmeerd en als je al het geroep om je heen negeert en trouw je wandelende winkelwagentje volgt, is er niets aan de hand.
* New Market is een enorme markt en buiten staan er allemaal mannen die dus de spullen voor je dragen. Daarnaast zijn ze onmisbaar als je de weg binnen niet weet en omdat het zo’n wirwar is, weet ik de weg dus niet. Als laatste is het errug moeilijk om ze te weerstaan, het lukt je eigenlijk nauwelijks om zonder zo’n mannetje New Market binnen te lopen. (Tenzij je dus de weg weet en recht op je doel af kunt gaan … )

Daarna door naar de kleermaker, waar ik gisteren al mijn saree gebracht had en nu dus het lapje stof. Nou ja, op hoop van zegen dan maar dat ze niet zo’n superstrak sareebloesje maken, zoals de meeste vrouwen hier dragen … (de man moest trouwens wel even slikken toen hij mijn borstomvang op moest meten, erg grappig om te zien!)

Dan voor een snelle lunch naar Blue Sky, Rosalie was daar ondertussen ook naartoe gekomen. Met slecht nieuws overigens, ze moet met spoed naar huis omdat er gezondheidsproblemen zijn met haar broer. Ze vliegt maandagavond al. Erg jammer natuurlijk, maar gelukkig zijn de meeste projectbezoeken en vergaderingen geweest en het overige kan ik (hopelijk) gemakkelijk alleen af.

En dan met de taxi naar Prayrona-1. Dit project is geen ‘normale’ school, maar een prevocational school. De jonge dames leren hier patroontekenen, borduren, naaien, etc. Er is ook een klas voor vrouwen. Vandaag komen de jonge dames en mogen ze op een andere manier hun creativiteit uiten. Maura is ook gekomen en zal een les geven over de kunstenaar Matisse.

Allereerst vraagt ze de meiden allerlei beroepen op te noemen. Al snel staat er een rijtje op Maura’s bord, bankier, timmerman, chauffeur, etc. Daarna schrijft Maura ook nog ‘kunstenaar’ op en dan kijken de dames toch even bedenkelijk. Is dat dan ook een beroep ? Het is leuk om ze aan het denken te zetten. Zelfs Reena (de directeur) had moeite om uit te leggen dat kunst een manier is om jezelf te uiten.

Daarna werd het verhaal over Matisse verteld, dat hij begon als ‘traditioneel’ schilder, maar dat zijn stijl al snel veranderde. Op het laatst van zijn leven, toen hij bedlegerig werd, is hij begonnen met het knippen van stukken gekleurd papier en maakte hij daarvan zijn kunstwerken.

Maura laat op haar computer hiervan een groot aantal voorbeelden zien en vertelt de meiden dat ze ieder ook zo’n kunstwerk mogen maken. Ze kijken elkaar aan … kan ik dat dan wel ?

De folie en de scharen worden uitgedeeld. De folie is gegeven door Bosman Reklame uit Rotterdam, het zijn stukken restmateriaal die anders weggegooid worden. Fantastisch dat deze nu kunnen worden ingezet bij lessen in Calcutta !

Al snel veranderen de dames in ware kunstenaars. Eigenlijk zonder enige aansporing wordt er geknipt en geplakt alsof het een lieve lust is. De kunstwerken groeien en groeien en worden mooier en mooier, fantastisch.

En dan staat er ineens bezoek voor mijn neus. Een meisje dat ik nog ken van de allereerste keer dat ik Prayrona-1 bezocht, ik denk zo’n 6 jaar geleden. Zij kende me ook nog, erg leuk. Zonder te weten dat ik er zou zijn, kwam ze even langs, dat doet ze blijkbaar wel meer. Zij is ondertussen ook lerares en geeft bijlessen en huiswerkbegeleiding aan andere kinderen. Het was heel bijzonder om haar te zien en ze zag er zo goed uit ! Het was toen ook een hele bijzondere leerling, ze sprak supergoed Engels omdat ze een paar jaar naar een (hele dure) Engelse school was geweest. Maar toen haar vader kwam te overlijden, was daar geen geld meer voor. Erg verdrietig, want ze paste natuurlijk helemaal niet tussen het niveau van de andere kinderen. Zij was ze ver vooruit. Ze deed wel reuze haar best om er toch wat van te maken en diende ook een beetje als vraagbaak voor de overige kinderen. Het deed me goed om te zien dat ze nu als lerares haar geld verdiend en duidelijk lekker in haar vel zit !!

Ondertussen vorderen de kunstwerken en als iedereen klaar is, maken Maura en ik buiten een kleine expositie, zodat iedereen even elkaars kunstwerk kan bewonderen. Zelfs Khan, de taxichauffeur, komt even kijken.

Dus dit was mijn gouden randje, een superleuke les, waarbij de meiden echt aan het denken gezet werden. Maura is een hele goede lerares en het is leuk om haar aan het werk te zien. Daarna de kleine expositie waarbij iedereen reuze trots is op zijn eigen kunstwerk. En dan als toetje het weerzien van een oud-leerling van Prayrona-1, de allereerste school van Reena, wat wil een mens nog meer …

Tijd om de maskers te schilderen !!

2011-11-04T05:01:00.006+01:00

Vanmorgen hobbelen we weer gezellig met z’n zessen in de taxi naar de Prayrona 3 school. Drie op de achterbank en drie op de voorbank (inclusief de chauffeur uiteraard). Voor het eerst zit ik op de voorbank, dat is in de afgelopen jaren eigenlijk nog nooit voorgekomen en dat is best ‘scary’, anders is het chaotische verkeer nog wel een drie meter van je vandaan, nu wordt daar dan toch ineens een meter vanaf gehaald.

Bij de Prayrona school zitten de kinderen al te springen om hun maskers af te maken. Wonder boven wonder weten ze allemaal hun eigen masker terug te vinden, voor ons lijken ze allemaal op elkaar en daarnaast zijn de meeste op de grond gevallen omdat de ballon geknapt is, of langzaam is leeggelopen. Maar na korte tijd zit iedereen met z’n eigen masker voor z’n neus. Eerst de randen eraf knippen, dan de ogen eruit, dan de gaatjes voor de touwtjes (om het masker achter de oren dicht te knopen) en daarna … jaaa … schilderen !! Dat is natuurlijk het leukste van allemaal.

Rosalie maakte zich zorgen dat ieder kind met dezelfde kleur zou beginnen en eindigen, maar deze zorg was werkelijk ongegrond. Iedereen heeft een waar kunststukje gemaakt en we hoefden ze echt niet aan te sporen om eens een andere kleur te nemen, dat ging allemaal vanzelf.
Uiteindelijk had iedereen zijn masker op (gelukkig droogde de verf snel) en werd het een soort combinatie van een marsmannetjes- c.q. monsteraanval. De kinderen hadden snel door dat ze ‘eng’ waren en maakten allerlei bewegingen om ons de stuipen op het lijf te jagen. Zij en wij hadden werkelijk de grootste lol.

Hieronder een (groot) aantal foto’s van deze middag, deze keer even allemaal op rij …

Het was me een dagje wel …

2011-11-03T04:28:00.011+01:00

Ik ga natuurlijk niet zitten klagen, niemand die me hiertoe dwingt, maar pfff … ik ben blij dat ik lig …

Mijn hotelletje is werkelijk leuk en gezellig en toch ook wel heel Indiaas. Het personeel denkt inmiddels dat ik perfekt Bengali spreek of zo, want ze beginnen tegenwoordig hele verhalen tegen me. Of ze denken dat ze zelf perfekt Engels praten, dat kan natuurlijk ook … Maar goed, ik lach als zij lachen en knik als zij knikken, al realiseer ik me dat dat ook wel eens mis kan lopen.

Gisteren kregen we schone handdoeken, best lekker na 4 dagen. Maar toen ik ze zag, wist ik al dat het mis moest gaan, ze waren werkelijk nieuwer dan nieuw. Het prijsstikkertje zat er nog op. Maar ze werden gebracht met een glimlach van oor tot oor, zo trots waren ze, zeg dan maar eens gelijk dat je ze niet wilt, omdat ze nog geen vocht opnemen… Tegen beter weten in, heb ik ze vanmorgen toch geprobeerd en inderdaad, het gaat hem gewoon niet worden, ze nemen niet eens slecht vocht op, ze nemen helemaal geen vocht op. Dus ik vanmiddag in mijn beste Bengali  naar de jongens om uit te leggen dat dit niet werkt en dat ik ‘oude’ handdoeken wil. Hij kijkt me onbegrijpend aan .. oude ?? Zijn deze dan niet mooi, ja ze zijn prachtig, maar dat is het probleem niet. Uiteindelijk doet hij toch maar wat ik vraag en brengt hij een ‘oude’ handdoek … dit wordt dus waarschijnlijk een terugkerend ritueel de komende twee weken.

Maar het zijn lieverds hier, werkelijk waar !!

Maar goed, het ging eigenlijk over vandaag. Vanmorgen vroeg op, ’s nachts niet zo goed geslapen, want er waren weer veel feesten/puja’s/parades voor een hindoe-festival ter aanbidding van de zon. Waarom ze dat dan doen als het donker is, weet ik ook niet, maar ze hebben me geweldig uit mijn slaap gehaald. Dus min of meer gebroken begin ik de dag. Daarnaast raken mijn neusholtes ook verstopt, wat helaas ook de nodige energie kost.

Met de taxi rijden we naar de Dakhindari sloppenwijk, we zijn deze keer met zijn vieren, Rosalie, haar twee vriendinnen en ik. Dakhindari is altijd leuk om naar toe te gaan, waarom het leuk is om naar een sloppenwijk toe te gaan, weet ik eerlijk gezegd eigenlijk niet, maar het is er gemoedelijk en de kinderen ken ik inmiddels aardig goed. Dus het is gewoon leuk (sorry ..). Als we aankomen, kijken de vriendinnen van Rosalie hun ogen uit, dit is best even confronterend en ik realiseer me ineens hoe ik hier al aan gewend ben geraakt.

In school worden we hartelijk ontvangen, we krijgen allemaal een krans om en krijgen bloemetjes over ons hoofd gegooid. Hier een foto, eindelijk een foto van mezelf (dat is namelijk erg lastig als je alleen reist), dus hier voor iedereen zichtbaar dat ik het goed maak.

de nieuwe wateraansluiting !!!

Vandaag gaan we schilderijtjes maken, eerst maken de kinderen een kleine tekening en daarna lijmen ze ‘ijsstokjes’ naast de tekening. Het koordje om het op te hangen, hebben we gisteren al voorbereid, want dat is best een gepriegel … Het duurt eventjes en bij de kleintjes gaat het uiteraard wat langzamer dan bij de ouderen, maar uiteindelijk heeft iedereen zijn eigen schilderijtje !

Shanda is er ook, ik zie ze gelijk zitten bij binnenkomst. En o, wat ziet ze er goed uit. Ik weet nog wel van vorig jaar (of misschien twee jaar terug), toen was ze echt helemaal verward en zag ze er slecht uit, maar gelukkig stralen nu haar ogen weer. Ashit vertelt me dat ze niet altijd naar school komt, omdat ze van haar moeder mee moet uit werken (ze zoeken de vuilnis uit op verkoopbare dingen). Haar vader is altijd dronken, dus draagt niet bij aan het huishouden. Maar goed, als ze kan, komt ze gelukkig. Het deed me goed haar zo te zien !

Als we buiten staan, vertelt Ashit me dat hij graag het stukje ‘land’ naast het schoolgebouw zou willen kopen. Als dan straks de nieuwe P2 school er staat, kan er een mooi schoolplein(tje) van gemaakt worden, zodat de kinderen wat meer ruimte op de begane grond hebben en de kleintjes er veilig kunnen spelen. Ik beloof hem te kijken wat we kunnen doen.

dit stukje zou Ashit graag gebruiken als 'schoolplein'
(op de achtergrond de school, die binnenkort gesloopt wordt)

Als we de school verlaten, uiteraard uitgezwaaid door iedereen, doen we nog een klein rondje door de sloppenwijk. Altijd mijn favoriet, iedereen is er zo aardig en niemand wil wat van je, het gevoel is moeilijk te omschrijven, ‘ga eens mee’, zou ik zeggen.

Op weg in de taxi terug gaan we nog even langs de fair trade fair. Vandaag is het de laatste dag en de twee vriendinnen van Rosalie willen graag nog even kijken. Maar eigenlijk zijn we allemaal stuk, het is vandaag erg warm en het is al halverwege de middag, onze magen knagen na een vroeg ontbijt. Gelukkig is de fair zo groot nu ook weer niet en een uurtje later zitten we weer in de taxi op weg naar ‘eten’!

Ik ben uiteindelijk half 5 terug op mijn stek, ik ga eerst lekker douchen (heerlijk zo’n oude handdoek!) en duik even mijn bedje in ... pfff …

En eigenlijk doe ik de rest van de dag NIKS, beetje internetten, foto’s kijken, weblog bijwerken, gewoon NIKS en dat is best lekker … dus waarom ik nu zo’n zware dag gehad heb, weet ik eigenlijk niet meer … ik zal het nog eens teruglezen … welterusten !!!

Akash Halder, een bijzonder jongetje!

2011-11-02T15:40:00.000+01:00

Akash en Reena

Akash is een heel speciaal jongetje en ik wil graag wat over hem vertellen. Hij is ongeveer 6 jaar oud en gaat naar het speciale onderwijs van Prayrona-3. In deze school is speciaal een leraar aangetrokken voor kinderen die ‘ander dan regulier’ onderwijs nodig hebben.

Akash is slechthorend en stom, hij kan dus niet goed horen en niet praten. Hij heeft nog een heel ouderwets gehoorapparaat, maar dit wordt binnenkort vervangen door een modernere versie.

Het meest bijzondere aan Akash zijn zijn ogen, deze zijn zo blauw, zoiets had ik nog nooit gezien, het lijkt wel alsof je zo in zijn ziel kan kijken (of hij in de jouwe, ik weet het eigenlijk niet).

De geboorte van Akash, zo’n 6 jaar geleden, heeft heel wat teweeg gebracht. De vader was erg boos op zijn vrouw, omdat zij een gehandicapte zoon op de wereld had gezet. Hij overgoot haar met kerosine en stak haar in brand. De meeste vrouwen overleven dit niet, maar de moeder van Akash wel. Zij leeft nu met enorme littekens over haar hele lichaam. Er is van deze misdaad geen aangifte gedaan en de vader en de moeder vormen nog steeds een ‘echtpaar’. De vader geeft de moeder dagelijks harde klappen, na het avondeten is het vaste prik, de moeder heeft tegen Reena gezegd dat zonder haar te slaan, zijn maaltijd niet compleet is, het vormt zijn ‘toetje’ na het eten. Ik heb getwijfeld of ik dit nu wel of niet moest schrijven, maar ja, ik kan de werkelijkheid wel mooier laten lijken dan het is, maar het is nu eenmaal zo. En ik ben bang dat deze praktijken eerder regel dan uitzondering zijn. In deze situatie is de hele buurt op de hoogte van deze mishandelingen, iedereen hoort wat er gebeurd, maar niemand doet er wat aan. Moeilijk hoor, ik wou dat ik het wist…

Akash komt trouw naar het speciale onderwijs. Het is een ondeugende rakker, hij rent lustig door het gebouw en probeert allemaal (onschuldige) streken uit te halen. Hij is goede vriendjes geworden met Chotu, een jongen met het syndroom van Down, die ook naar het speciale onderwijs komt. Ook al zo’n ondeugende rakker, een lekker stel dus samen.

Akash en Chotu

Alhoewel bij het speciale onderwijs in Prayrona 3 kinderen met diverse handicaps op één hoop gegooid worden, is het wel bijzonder en goed dat het hier is. Meestal worden deze kinderen vergeten en wordt er geen aandacht aan ze besteedt. Tijdens ons laatste bezoek aan Prayrona 3 (afgelopen dinsdag) was de sponsor van dit project ook aanwezig en hij was zo onder de indruk dat hij heeft toegezegd om dit onderwijs financieel te blijven steunen. Ook komt er een apparaat, ontwikkeld voor deze doelgroep, die de lessen van de leraar ondersteunt. Én hij belde de volgende dag terug, als de nieuwe Prayrona-2 school klaar is, wil hij hier ook zo’n project opzetten, super toch ??

Papier-mâché, wat een zooitje :-)

2011-11-02T15:08:00.005+01:00

Dinsdag gaan we met z’n allen naar Prayrona 3. “Met z’n allen” is in dit geval, Rosalie, Bob (haar tijdelijke kamergenoot), Faith en Corey (haar twee vriendinnen die gisteren aangekomen zijn uit San Fransisco) en ik. Een hele delegatie dus !

Bij Prayrona 3 krijgen we ook nog hulp van Maura, een goede vriendin van Rosalie, ook Amerikaanse van origine, maar zij is getrouwd met een Bengaal en woont al 15 jaar in Calcutta. Zij kent het ‘geheime’ recept van de papier-maché, wat hier wordt gemaakt met meel en water.

Alhoewel de kinderen goed geïnstrueerd worden, wordt het geheel natuurlijk een complete chaos, de hele vloer plakt van de papier-maché en niemand verlaat met een schoon pak het gebouw. Het zal best nog even geduurd hebben voordat Reena en Ashit dat weer helemaal piekfijn in orde hadden. Uiteraard hebben we wel geholpen om de ergste rotzooi op te ruimen, maar ja, superschoon was het toen nog niet.

Het is wel heel erg leuk om te doen, de kinderen hebben goed door wat de bedoeling is en hebben slechts af en toe wat bijsturing nodig. Het helpt daarbij ook dat Maura een geboren lerares is en dat ze de taal goed spreekt! Het is ook nog eens een superaardige vrouw, zo eentje die veel te goed is voor deze wereld.

Uiteindelijk hebben ze allemaal ongeveer drie lagen papier op de ballon gekregen (we zijn maskers aan het maken) en daarbij ook nog wat gelaatstrekken gemaakt, zoals ogen, mond, neus, etc. Daarna hebben we ze op de veranda gehangen om te drogen en als het goed is, hangen ze daar nu nog. Morgen (donderdag) gaan we terug om de maskers te schilderen. Het zal wel een gezicht zijn, strakjes ruim 20 kinderen met hun maskers op !! Hier wat foto's van deze leuke dag !!

de vocational lerares, zij leert de oudere meiden en jonge dames
uit de buurt patroontekenen en naaien op de naaimachine

zij draagt een kurti die door de dames van het vocational programme gemaakt is

de hemdjes die gemaakt worden (tenminste, ze leren dit maken)

Reena knuffelt twee kleine dames uit de jongste groep

Maura legt de kinderen uit hoe het werkt

voordat we beginnen, mogen de kinderen eerst
hun eigen ballon opblazen

en deze daarna voorzien van tenminste drie lagen papier

wat een pret !!

een kleine ondeugd

de hele ruimte was na de les bezaaid met papier
en werkelijk overal zat de 'lijm'

elke ballon krijgt ook nog eens zijn eigen gezicht!

leuk, vieze handen !!

trots op zijn eigen kunstwerkje !!

de drogende ballonnen op de veranda ..
donderdag worden ze beschilderd ...

Imtihaj Amed

2011-11-01T17:30:00.002+01:00

Eerlijk gezegd is deze foto tijdens ons bezoek vorig jaar gemaakt. Ik weet niet wat ik erin zie, trots, hoop, hij ziet eruit alsof hij zich niet laat kisten door het moeilijke leven in de sloppenwijk. Ik werd nieuwsgierig naar zijn verhaal, ik wilde graag weten wie deze jongen was.

Tijdens mijn eerste ontmoeting, afgelopen maandag, met Reena en Ashit, heb ik direkt naar hem gevraagd, hij is een leerling van de Prayrona 2 school.
Imtihaj is circa 10 jaar, hij heeft 4 broers en 1 zus. De twee jongste kinderen van het gezin zijn nog te klein om naar school te gaan en één broer van hem (ca 15 jaar oud) wil niet naar school, de andere kinderen van het gezin komen allen naar de Prayrona 2 school in de Dakhindari sloppenwijk.

Hij komt trouw iedere dag, hij is nooit te laat.

Zijn favoriete vak is Bengali. Van huis uit spreken de kinderen in Dakhindari Urdu, maar ze krijgen op school ook les in Bengali, de taal die hier in de wijde omtrek gesproken wordt. Hij vindt dit erg leuk, want later wil hij graag op ‘kantoor’ werken, dus hij realiseert zich, dat hij dan wel Bengali zal moeten kunnen spreken en schrijven.

De thuissituatie is, zoals bij zoveel kinderen, niet ideaal. De vader heeft het gezin in de steek gelaten en de moeder is hertrouwd. Haar nieuwe man is rickshaw-wallah, maar besteedt het verdiende geld alleen aan hemzelf en aan zijn vrouw. Het zijn immers niet zijn kinderen. De moeder werkt als huishoudster bij andere mensen en moet dus voor de kosten van de kinderen opdraaien.

Imithaj gaat sinds kort ook naar een overheidsschool, zodat hij een door de overheid erkend diploma kan halen. Hij blijft echter ook naar de Prayrona school komen, ten eerste omdat hij dit erg leuk vindt (de typische Indiase scholen zijn verre van ‘leuk’) en ten tweede omdat de leraren van de Prayrona school hem kunnen helpen met zijn huiswerk. Zijn moeder en stiefvader kunnen niet lezen en schrijven en zijn dus niet in staat om hem hiermee te helpen.

Hij prijkt op de voorkant van mijn fotoboek over onze reis naar Calcutta in 2010 en hij heeft dus nu ook een naam... en een verhaal... moge al zijn dromen uitkomen ...

Hartelijk weerzien met Reena en Ashit!

2011-11-01T17:00:00.005+01:00

Voor vanmiddag (maandag) staat dé grote vergadering gepland! Bij Reena en Ashit (de oprichters van de Prayrona scholen), hoe is het met de te bouwen nieuwe school, hoe gaat het met de kinderen, is er al een budgetvoorstel voor 2012 ??

Het weerzien is hartelijk en alsof ik nooit weg geweest ben, zit ik als vanouds op het bed van Ashit. (Doordat ze twee jaar geleden uit hun huis zijn gezet, slapen ze nu in het schoolgebouw. De kamer van Ashit dient tegelijkertijd als vergaderruimte, dus vandaar dat ik op zijn bed zit.)

Reena heeft speciaal voor mijn bezoek een hele speciale saree aangedaan. Deze is bewerkt door de studenten van de Prayrona scholen, ze krijgen momenteel les in het decoreren van sarees, is het niet geweldig ? Reena is werkelijk apetrots op haar studenten. Ashit heeft voor de gelegenheid een nieuw shirt aangetrokken (hij bloost een beetje als Reena dit lachend verteld).

Reena in haar saree, gedecoreerd door de kinderen

Na wat koetjes en kalfjes gaan we gelijk over tot de ‘belangrijke zaken’, zij zitten vol met verhalen en plannen en willen dit graag kwijt.

De bouw van de nieuwe P2 school vordert gestaag, helaas (nog) niet de bouw zelf, maar inmiddels is de bouwvergunning helemaal rond, zijn er prachtige bouwtekeningen gemaakt en is er een (straat)nummer aangevraagd (!!), allemaal zaken die in India heel veel tijd in beslag nemen.

de bouwtekeningen van de nieuwe Prayrona school !!

Momenteel wordt de sloopvergunning voor de oude school geregeld en Ashit verwacht eind november te kunnen slopen. Gelijk daarna wordt het nieuwe gebouw opgebouwd, dus ik zal nog een jaartje geduld moeten hebben. Maar als dit allemaal lukt, mogen we denk ik niet klagen, dan staat er wel binnen twee jaar een nieuwe school, voor Indiase begrippen is dat erg snel !!

Er is onlangs in de (oude) school een wateraansluiting gemaakt. De kinderen waren werkelijk buiten zinnen toen het eerste water uit de kraan kwam. Ze lieten het in hun handen lopen, kusten hierna het water en gooiden het naar Ashit. Reena schatert het uit als ze het vertelt, het moet werkelijk een feest geweest zijn. Jammer dat je op zulke momenten zover weg zit, wat moet het heerlijk zijn om hier bij te zijn.

Ook het budget voor 2012 is opgesteld. We moeten nog even overleggen met het bestuur hoe we hiermee omgaan, want de kosten gaan nogal omhoog. Je merkt dit overigens in de hele stad, alles is veel duurder geworden in de laatste jaren, maar ook ten opzichte van vorig jaar is het verschil goed te merken.

Daarna komen er wat leuke ‘chit-and-chat’ verhalen, zoals Rosalie dit noemt. Zoals een nieuwe lerares, die op de eerste dag netjes in een saree komt, de dag erna in een salwar suit, de dag erna in een spijkerbroek en de dag daarna in een minirok. Ashit heeft haar toen naar huis gestuurd om zich te verkleden, ze is nooit meer teruggekomen. Ashit wil dat de leraressen netjes in saree of salwar komen, ze zijn immers een rolmodel voor ‘zijn’ meiden. Gelijk heeft hij! En over een lerares die de hele les door zat te bellen met haar nieuwe vriendje. Als Ashit dan binnen kwam, stopte ze natuurlijk, maar zodra hij weer naar buiten liep, begon ze weer. Ze zag waarschijnlijk niet, dat Ashit onder het raam zat te luisteren. Ook zij werkt er inmiddels niet meer. Misschien zijn het gewoon leuke verhalen, maar het geeft voor mij ook aan dat ze heel serieus bezig zijn met het runnen van de scholen. Ik ben trots op ze !

En dan staat 'ineens' het diner klaar. Het is altijd heerlijk eten bij Reena en Ashit, waarbij Ashit een groot deel van de kookkunsten op zich neemt. Ook deze keer weer, ik weet niet hoe het allemaal heet en wat het allemaal precies was, maar het was werkelijk zalig. Toetje na en natuurlijk een Bengali sweet en als laatste het even serieus uitbuiken op het bed …

Met een hoofd vol nieuwe informatie ga ik weer naar huis, ik heb jullie de details bespaard uiteraard, maar er is weer veel om over na te denken !!

Wat een leuk buurtje !!

2011-10-30T09:52:00.005+01:00

Vanmorgen, zondagmorgen dus, had ik vrij. Nou ja, ik heb natuurlijk drie weken ‘vrij’, maar vandaag had ik geen plannen en eerlijk gezegd kan ik ook geen kant op, omdat de metro (waar ik afhankelijk van ben) op zondag pas vanaf 15.00 uur rijdt. Verplicht huisarrest dus (lekker !!)

Dus ik besloot mijn buurtje eens te verkennen. De weg naar de metro ken ik nu wel, maar ik ben nu de andere kant eens op gegaan. En wat een verrassing, echt een heerlijk buurtje !

De mensen zijn superaardig, soms even een verlegen glimlach als ik ze begroet, het is duidelijk dat hier niet veel toeristen komen. De kinderen duiken eerst weg achter een gordijntje of boom, maar komen later (als blijkt dat ik niets engs in zins heb) schaterlachend tevoorschijn. Ik gooi regelmatig mijn drie geleerde Bengaalse woorden eruit (Tomar nam ki = hoe heet jij, Amar nam ki Willeke = ik heet Willeke) en deze doen het goed. Nog nooit in zo’n korte tijd zoveel vrienden gemaakt.

Als ik een foto wil maken, vraag ik het eerst en af en toe krijg ik een afwijzend antwoord, maar soms zijn ze zo trots op hun winkeltje of hun kinderen dat het niet bij één foto blijft. Een jongetje blijft op zijn fietsje een half uur naast me rijden. Als ik naar hem kijk of te dicht bij hem kom, sprint hij snel weg. Hij vindt het blijkbaar reuze interessant, maar is toch ook een beetje bang. Even later is hij ineens spoorloos verdwenen, het interessante is eraf … saaie vrouw die ik ben !
Engels praten ze hier niet, maar de mensen proberen wel met mij te praten. Ingewikkeld !! Even later komt er iemand op me af die 1,5 woord Engels kan. Hij legt me uit dat de vrouwen willen dat ik nog een keertje terug kom. Ik vraag hem te zeggen dat ik hier dichtbij verblijf en dat ik zeker nog een paar keer een rondje zal doen, omdat ik het hier zo leuk vind. De vrouwen beginnen allemaal te giechelen.

Nog een eindje verder zitten twee heren op een bankje en ze schuiven (flink) wat opzij, ik moet erbij komen zitten. Ze praten redelijk Engels. De ene is een soort makelaar of aannemer (heb ik nog niet kunnen ontcijferen, hij doet in ieder geval iets met huizen) en wat de ander deed begreep ik al helemaal niet, kan aan hun Engels liggen, maar mijn inbeeldingsvermogen wat betreft gebarentaal is ook niet zo super. Ze waren in ieder geval wel reuze aardig en wilde me gelijk meenemen naar het park hierachter. Ik heb met een smoes bedankt, om nou gelijk met twee wildvreemde mannen het park in te duiken, leek me niet zo’n strak plan.

Ze vertellen zich suf over India, beiden struikelen ze over hun woorden en naar gelang ze langer praten wordt het aandeel Bengali steeds groter, met andere woorden, inmiddels begrijp ik er helemaal niets meer van en knik ik maar als zij knikken en lach ik maar als zij lachen, en dat doen ze veel ! Uiteindelijk hebben ze de moed gevonden om te vragen hoe oud ik ben, mmm, dit is waarschijnlijk een van de laatste keren dat ik kan zeggen dat ik 39 jaar ben, nog een weekje … Beiden kijken ze me verschrikt aan en zeggen ze dat ze dat niet geloven, ze hadden me rond de 30 geschat. Ha ha !! Misschien was het een toneelstukje van ze, maar het deed me duidelijk goed, nog een week en ik ben 40 en ik word vandaag gewoon op 30 jaar geschat !! Heerlijk !! Uiteindelijk is hun conclusie dat dat moet komen door het goede voedsel in Europa, ik moet alleen wel een beetje meer gymmen van ze, want ze vonden me iets te dik ;-).

Uiteindelijk loop ik weer richting mijn hotelletje, wat ik natuurlijk niet meer terug kan vinden. Al die steegjes en kronkelige straatjes, ik dacht dat ik in de goede richting liep, maar blijkbaar niet dus. En alles lijkt ook zo op elkaar !!
Een klein kereltje komt lachend naar me toe, ik probeer hem te kietelen en hij giert het uit, hij is nog geen twee jaar, echt nog zo’n klein aapje, maar wat een heerlijk ventje. Ik had net twee kleine zakjes chips gekocht en een pakje koekjes. Hij probeert de chips uit mijn tas te graaien. Dat lijkt me niet zo’n goed idee en ik geef hem een koekje. Nou ja, jullie snappen het al, ik ging uiteindelijk dus zonder koekjes terug naar het hotel …

Dan vraag ik toch maar de weg, de meeste mensen kennen de naam van het hotel hier wel en al snel blijkt dat ik wel in de goede richting zat, alleen liep ik in een weg parallel aan ‘mijn’ straat. Ach ja, best goed gedaan dus, volgende keer beter.
Maar ik word steeds blijer met mijn nieuwe stekkie. Leuk hotelletje, goed bed en ook nog een superbuurt, heerlijk !!

Hier wat foto’s :

Sabuj, groen, omdat hij zo jong is ...

2011-10-30T09:18:00.004+01:00

Vandaag heb ik Sabuj (spreek uit als Saboetsj) ontmoet, de jongste bewoner van Prabartak, het is een lieverd en door maar naar me te kijken heeft hij al een speciaal plekje in mijn hart veroverd.

Prabartak is een tehuis voor voornamelijk geestelijk gehandicapte jonge mensen. Het tehuis bestaat sinds 1986, toen kreeg de familie Gaungaly een stukje grond van de overheid toegewezen voor een thuis. In 1986 begonnen met 10 bewoners en alleen een begane grond, inmiddels (25 jaar later) zijn er een aantal verdiepingen bijgekomen en wonen er 51 mensen.

De gemiddelde leeftijd van de bewoners zal zo ongeveer 30 jaar zijn. En sinds februari dit jaar woont Sabuj er ook, hij is ongeveer 9 jaar.

Sabuj woonde ‘aan de overkant’ van de Hooghly, in het Howrah district. Verlaten door zijn ouders, verbleef hij in een kleine ruimte van 1,5 x 1,5 meter. Hij kwam daar nooit uit en werd gevoed door omstanders. Totdat een Indiase hulporganisatie hem vond en besloot dat dit zo niet langer door kon gaan. Ze gingen op zoek naar een tehuis voor deze jongen, die duidelijk geestelijke problemen had. Uiteindelijk kwamen ze bij Prabartak terecht en meneer Gaungaly nam de jongen op, met de bedoeling een ander tehuis voor hem te zoeken, zodat hij meer aansluiting kon vinden bij leeftijdsgenoten. Dit is uiteindelijk niet gelukt, maar hierover later meer.
Sabuj bleek autistisch te zijn en daarnaast ook nog ernstig epileptisch. Hij was verschrikkelijk bang en schrikachtig, niet verwonderlijk als je heel je leven in een kleine ruimte hebt gezeten. Hij kende het leven daarbuiten nauwelijks. Maar met de juiste medicijnen heeft hij inmiddels een grote sprong voorwaarts gemaakt. Hij lacht, is nieuwsgierig, zorgt op zijn eigen manier voor de oudere bewoners die geestelijk tot minder in staat zijn dan hij en als de muziek klinkt, danst hij alsof zijn leven ervan af hangt. Een leuk jong om te zien, hartverscheurend om zijn verhaal te horen.

Zijn naam is dus Sabuj en dat betekent ‘groen’ in Bengali. Deze naam kreeg hij pas, toen hij werd gevonden, zijn echte naam en leeftijd zijn onbekend. Als ik vraag waarom hij ‘groen’ heet, krijg ik als antwoord ‘omdat hij zo jong was, toen ze hem vonden’. Ze zeggen wel eens ‘never ask the why-question in India’, dit is er dus een.

Meneer Gaungaly heeft enorm zijn best gedaan om een passend tehuis voor hem te vinden. Dit is tot op heden mislukt, er bestaat wel opvang voor geestelijk gehandicapte kinderen, maar dit is vaak dagopvang en Sabuj heeft een ‘thuis’ nodig waar hij kan wonen, dus met dagopvang is hij niet geholpen. Daarnaast zijn er nog wel andere manieren van opvang, maar die kosten veel geld, wat er niet is. Vooralsnog verblijft hij dus in Prabartak, waar hij werkelijk door iedereen aanbeden wordt. Had hij de eerste jaren van zijn leven geen ouders om op terug te vallen, nu lijkt hij er 51 te hebben. Vooral de dames zijn helemaal gek van hem en kunnen hun moedergevoelens helemaal bij hem kwijt, erg leuk om te zien. Sabuj geniet hier dan ook zichtbaar van. Dus misschien is hij op dit moment ook wel beter af in Prabartak, zoveel liefde en aandacht als hier, krijgt hij nergens en het is op dit moment even alles wat hij nodig heeft.

De voorraad is weer aangevuld en plezier in Prabartak

2011-10-30T08:46:00.009+01:00

Vanmorgen ga ik eerst naar de Fair Trade Fair in de Ice Skating Rink van Calcutta. Eerst met de metro naar Sudderstreet, waar Khan me verder rijdt met de taxi. De fair gaat om 10 uur open en om kwart over 10 sta ik op de stoep. En ja hoor, ik had het kunnen weten, de helft van de stands was nog niet ingericht, een kwart was aan het inrichten en een kwart was klaar. Welkom in India !!!

de verkoper maakt een bonnetje voor me

Maar goed, de stand met de ‘kleurige hangers’ was er gelukkig wel, dus ik heb gelijk onze voorraad goed aan kunnen vullen. Ze werden wel helemaal gek van me, omdat alles nog in dozen zat ingepakt en ze dus als gekken moesten zoeken naar 5 of 10 dezelfde exemplaren. Maar dan moeten ze maar op tijd zijn, toch ? Ook gelijk nog wat andere leuke dingetjes gescoord, dus voor niets ging ik gelukkig niet. De grote tassen waren ook nog niet gearriveerd, dus met allemaal kleine propvolle tasjes liep ik naar buiten waar Khan niet wist waar hij kijken moest.

We waren ruim op tijd weer terug in Sudderstreet, waar Rosalie hongerig op me zat te wachten bij Blue Sky. Na de lunch vertrokken we met de taxi naar Prabartak, maar niet voordat Khan een slapende jongen uit de taxi gehaald had. Tja, misschien verhuurt hij zijn taxi inmiddels ook wel als hotel, als extra bijverdienste voor de nieuwe banden.

In Prabartak is iedereen altijd welkom en je wordt er altijd liefdevol ontvangen. Het lijkt er altijd wel feest. Zeker vandaag, toen we aankwamen zaten ze nog lekker te smikkelen en te smullen. Eens in de maand op een zaterdag krijgen ze een (non veg) maaltijd aangeboden van buiten. Deze wordt door een bevriende familie gebracht en dat is altijd feest. Toen ze klaar waren met eten, kwamen een paar bewoners op me af en vroegen me hun buik te voelen, zo vol zaten ze blijkbaar. Heerlijke mensen !

meneer Gaungaly (de directeur van Prabartak) praat ons bij over de bewoners

Er waren ook een aantal nieuwkomers, waaronder Sabuj, een jonge jongen van ongeveer 9jaar. Ik zal later (in een ander verhaaltje) wat meer over hem vertellen. Het is in ieder geval een heerlijk jong en hij vindt de lessen van Rosalie geweldig. Hij is misschien niet helemaal op zijn plaats tussen de oudere bewoners, maar hij geniet duidelijk van alle aandacht die hij hier krijgt.

Sabuj

De les was weer als vanouds, er werd veel gelachen, druk geknutseld en als afsluiter heerlijk gedanst. De vrolijkheid hier werkt altijd aanstekelijk, het is fijn om hier op bezoek te zijn.

Op de terugweg gaan we nog een keer langs de Fair Trade Fair, kijken of de rest inmiddels ook gearriveerd is. En inderdaad, alle stands zijn inmiddels ingericht, het is gelijk een heel ander gezicht.

En ook nu koop ik me suf, met eenzelfde hoeveelheid als vanmorgen loop ik de hal uit. Khan zijn ogen worden steeds groter, maar hij ziet ook de banden voor zijn auto dichterbij komen, want met deze hoeveelheid aan tassen ga ik natuurlijk niet met de metro naar huis, dus dat wordt weer een extra ritje !

We laten ons eerst afzetten bij Fire & Ice, de beste Italiaan in de stad, het is hier altijd goed eten. Bob is er ook, een vriend van Rosalie, die momenteel bij haar inwoont. Hij is een schrijver en hij helpt Rosalie met het schrijven van haar boek. Daarnaast schrijft hij nog een aantal columns en heeft hij verschrikkelijk veel gereisd, een leuke en relaxte (en oude) man (in een hawaii shirt :-)).

Als Khan me naar huis brengt, wordt hij langzaamaan meer en meer chagrijnig (en voor wie hem kent, dit is echt niets voor Khan!). Wat blijkt, vandaag worden alle goden uit hun diwali tempel gehaald (om in de rivier gedumpt te worden ?), in ieder geval worden ze door de hele stad gesleept op karren met daarachter een luidruchtige stoet van (dronken ? gedrogeerde ?) erg vrolijke mensen. Het is werkelijk een gekkenhuis en Khan moet dus zijn best doen om allerlei wegblokkades te omzeilen. Als we er zijn, kan hij zelfs niet lachen om een grapje, dus het is ‘serious business’ voor hem, ik zal wat extra roepies bijschrijven op zijn ‘bandenrekening’….

Nog een laatste dagje freewheelen ...

2011-10-28T18:47:00.009+02:00

Het is nu negen uur in de avond en ik ben net terug in mijn kamer. Alles is chaos, mijn (hand)tas, mijn portemonnee, mijn hoofd, maar ja, India is ook chaos, dus op zich heb ik me goed aangepast.

Mijn dag vandaag, ook chaos, druk met van alles, maar met wat precies ? Het wordt tijd dat ik de projecten en de kinderen ga bezoeken !!

Vanochtend startte uitermate relaxed, lekker uitgeslapen, ontbijtje in het hotel, heerlijk. Bakje thee in de ‘zentuin’ van het hotel, wat wil je nog meer. Aan het eind van de ochtend op mijn gemakje richting de metro gewandeld. Onderweg mijn nieuwe omgeving eens goed in me opgenomen, het is toch wel erg leuk om weer eens ergens anders te verblijven, zie je ook weer eens wat nieuws.

een beeld in een tempel die is neergezet voor Diwali

offers aan het beeld van hierboven

omgeving van mijn hotelletje

tja, Wilbert, had ik nu toch maar mijn gitaar meegenomen :-)

zou de post die je hier in doet ooit aankomen ?
ik denk dat ik het van de week gewoon ga proberen !

Uitgestapt bij metrohalte Parkstreet, zeg maar de Kalverstraat van Calcutta (al is het vergelijk eigenlijk nauwelijks op zijn plaats … hier zijn wel de meest ‘normale’ winkels te vinden). Bij Oxford (een grote mooie boekenwinkel met veel Engelstalige titels) even rondgesnuffeld. Een kuifje strip gekocht in zowel Engels als in Bengali (dezelfde strip), altijd leuk voor presentaties op scholen. Daarna door naar de Vodafone winkel.

altaartje in Parkstreet

Ik was gewaarschuwd van tevoren, vandaag is het ‘brother-sister-day’ (aha …), dus alles zal wel dicht zijn, maar gelukkig, de vodafone shop is gewoon open. Ik, gewapend met mijn paspoort en visum, vertel mijn probleem en het blijkt dat Indiase nummers, als ze drie maanden niet meer gebruikt worden, worden opgeheven. Nieuwe regel om terrorisme tegen te gaan. Tuurlijk. Maar hij kan me best aan een nieuwe simkaart helpen, dat is geen probleem. Paspoort, visum, pasfoto (ik ben trots op mezelf dat ik dit allemaal zonder te zoeken kan overleggen) en een brief van het hotel. Huh ? Een brief van het hotel ? Ja, een brief van het hotel die zegt dat ik daar verblijf. Het zal niet waar zijn, hebben ze toch nog iets bedacht waardoor ik geen nieuwe simkaart kan regelen. Bah, teleurgesteld loop ik de winkel uit.

Maar ik ben natuurlijk niet voor één gat te vangen en loop naar de man die mij gisteren wilde helpen, totdat ik mijn paspoort niet bij me bleek te hebben. Die heb ik niet gehoord over een brief van het hotel. Als ik daar naar toe loop, zie ik dat hij wel ‘brother-sister-day’ aan het vieren is, hij is gesloten. Maar goed, telefoonshoppies genoeg, dus ik probeer het bij de volgende.

heeft deze shop wel een simkaart voor mij ?

De meneer van de volgende telefoonwinkel gaat voortvarend te werk. Binnen no-time heeft hij een nieuwe simkaart uit een envelop getrokken en zit deze al in mijn telefoon. Oke, dat is een goed teken ! Hij heeft blijkbaar het volle vertrouwen in me. Als we de papieren in gaan vullen, moet er een kopie komen van mijn paspoort en visum. Ik geef hem mijn paspoort en ineens hoor ik zachtjes ‘wow!’, ik kijk verschrikt op, wat is er aan de hand met mijn paspoort ? En hij trekt er zo 400 euro uit … oeps … dat had ik er ingevouwen toen het in de kluis lag … lekker opgelet Willeke … Ik lach hem wat onhandig toe, mompel iets van ‘you found a treasure’ en frommel het geld in mijn tas. Chaos …

Dan ineens geeft hij iemand die op de stoep staat twee roepies EN mijn paspoort en degene gaat er direkt vandoor. Wat nu ? Wordt mijn identiteit voor twee roepies van de hand gedaan ?? Maar gelukkig, na een paar minuten keert hij terug met mijn paspoort en de twee benodigde kopietjes, inmiddels staat het zweet op mijn rug, wat staat me nog meer te wachten ? En dan begint hij over mijn hotel, nee he … maar gelukkig, hij wil alleen maar weten waar ik verblijf en welk kamernummer ik heb. Mijn kamer heeft geen nummer, maar een naam, maar dat snapt hij niet. Oke, als dat voor jou makkelijker is, dan slaap ik in kamer nummer twee, ook goed.

Opgelucht dat ik een nieuw nummer heb (en dus weer kan bellen!) loop ik verder. Eerst maar eens een bakje koffie, ik voel dat ik dat verdiend heb. En waar kan je dat beter doen dan bij Barista ? Inclusief een muffin, die, heel grappig, hier in vieren wordt gesneden en even wordt opgewarmd. Ik zet ‘al’ mijn telefoonnummers op mijn nieuwe simkaart (niet dat mijn sociale leven hier nu zo groot is, maar toch) en geniet van mijn koffie. Maar o jee, waar is mijn tas met gekochte spullen van Oxford ? Pfff, blijkbaar bij de telefoonshop laten liggen.

Fijn voor mij is dat de meneer van de telefoonshop zijn nummer aan me heeft gegeven, voor als er ‘iets’ was, kon ik hem ALTJD bellen. Dus ik bel hem direkt op. Staat zijn telefoon uit … wat nou ALTIJD ? Een half uur later probeer ik het opnieuw. Gelukkig neemt hij nu wel op. Ik vraag of mijn tas er nog ligt, nou hij heeft geen idee wat ik bedoel, maar er ligt zeer zeker geen tas meer van mij in zijn shop. Shit … waar kan die dan zijn ? Ik heb nog even bij mr. Ghosh gevraagd wat het verzenden van een pakket naar Nederland kost (hij heeft ook een DHL vestigingetje), maar daar ben ik niet bij gaan zitten … Ik pieker me suf, toch niet op straat laten staan bij het maken van een foto ? Nee, dat kan haast niet. Nou ja, twee stripboeken, zo’n drama is het niet, maar toch … waar is mijn hoofd ?? Een half uur later gaat de telefoon, de meneer uit de telefoonshop … mijn tas toch aangetroffen … pfffff ….

Huppelend verlaat ik Barista, blij dat mijn tas terecht is. Ik ga nog even bij Westside/Pantaloons kijken, vanaf morgen zit ik zo’n dag of 10 in een strak schema, dus nu nog even genieten (=shoppen).

Onderweg kom ik twee jongens tegen die op de stoep zitten, die heel raar, fel blauw en rose gekleurd is. Ze zijn cartridges aan het leegmaken … dit kan nooit gezond zijn !!! Ik vraag of ik een foto mag maken en dat mag. Het zijn twee broers. Aan een schone cartridge verdienen ze drie roepies (100 roepies is ongeveer 1,50, dus reken maar uit) en hij kijkt er nog trots bij ook. Ze hebben natuurlijk geen idee dat ze met dit werk geen 80 jaar gaan worden, maar misschien willen ze dat ook niet. Als ik weg loop, vraagt hij een roepie voor een bakje thee. Ik geef hem 20 bakjes..

(let ook even op het been, dat aan het hek hangt ...)

Aan het eind van de middag ben ik ‘versleten’, waarvan ? Geen idee! Ik loop naar Rosalie waar ik even bijkom, even water bijtanken, want het water drinken (zooo belangrijk hier), zit er nog niet goed in en ik voel dat ik daar last van heb. We lopen naar Sudderstreet om wat te gaan eten. Inmiddels weet ik ook dat me vanaf maandag een strak schema te wachten staat. Vergadering hier, les daar, bezoekje links, bezoekje rechts. Ach, we zullen zien, in India gaat toch niets volgens plan, dus waarschijnlijk ook volgende week niet.

Morgenochtend ga ik in ieder geval eerst met Khan op pad. Er is hier een ‘grote’ fair trade fair, georganiseerd door Sacha. Sacha is een winkel die allemaal fair trade spulletjes ‘importeert’ vanuit alle delen van India. Onder andere onze kleurige ‘strings’ die we op markten verkopen (waarvan de opbrengst weer naar de stichting gaat), halen we hier. Op de fair, die morgen begint, komen al deze leveranciers bij elkaar met hun spulletjes. Je kan hier dus supergoed inkopen doen, direkt bij de maker van de produkten. Ik hoop dus genoeg bij elkaar te sprokkelen om weer een leuke voorraad te hebben voor het komende ‘marktenseizoen’. Ik heb afgesproken met Khan dat hij me gaat brengen, ten eerste is het te ver om te lopen en ten tweede, als ik goed slaag (hoop, hoop) hoef ik niet te sjouwen met al mijn gekochte spulletjes, dat kan dan mooi in de achterbak van de grote witte taxi.

En vanaf morgenmiddag gaan we ‘echt’ aan de slag, eerst naar Prabartak, altijd leuk, altijd gezellig, jullie horen het wel !!

Voor de liefhebbers hier nog wat foto's :

soort stapelbed-winkeltjes

hindoegoden bij een eetstalletje op straat

let vooral op de gemolesteerde etalagepop ..

en nog zo'n typisch calcutta-plaatje

Hartelijk weerzien op Sudderstreet

2011-10-28T06:37:00.002+02:00

Mijn ‘nieuwe’ hotelletje is nogal buiten het centrum, een kilometer of zes. Maar ik heb de metro voor de deur, dus een probleem hoeft dat niet te zijn. Ik moet alleen ’s avonds voor 10 uur binnen zijn (later rijdt de metro niet meer) en zondagochtend is het verplicht uitslapen (de metro start dan pas om twee uur). Allemaal overkoombaar of zelfs gewoon beter voor iemand die toch echt binnenkort 40 wordt :-).

Als ik in het metrostation (ik sta netjes in de lange rij voor een kaartje) bij mijn medepassagiers informeer of er zoiets als een maandkaart of strippenkaart bestaat, blijken ze sinds kort over een ‘smartcardsysteem’ te beschikken. Nou ja, Calcutta gaat met zijn tijd mee !! En een kwartier later sta ik zowaar met een echte smartcard in mijn handen. Ik moet 200 roepies betalen, 100 roepies borg en de rest gaat op mijn kaart. Als ik echter de metro weer uitloop, heb ik een restsaldo van 115 roepies, mooi systeem, je wordt dus blijkbaar beloond voor een metroritje in plaats dat het je geld kost :-).

In Sudderstreet wordt ik hartelijk verwelkomd. Ik sta toch gewoon elke keer weer verbaasd over het feit dat ze je na een jaar/jaren nog steeds herkennen, ik ben toch echt niet de enige westerling die hier komt. Een rickshawwallah, de lieverd, die mij gelijk zijn rickshawbel aanbiedt. Een van de bedelaarsters en natuurlijk de mensen van Blue Sky, die gelijk al met een mangojuice klaar staan (mijn vaste ‘recept’), erg grappig. Ze willen ook allemaal weten waar ‘the boss’ is, nou, ‘the boss’ zit even in Brazilië en komt volgend jaar weer mee.

Ik loop eerst naar Sacha om te kijken of ze nog leuke voorraad hebben om thuis weer te verkopen. Het valt een beetje tegen helaas, maar aanstaand weekend start er een fair trade fair waar alle producenten komen, dus ik hou maar moed. Hetgeen ze hebben, koop ik alvast.

Als ik weer buiten sta, besluit ik Rosalie te bellen. Maar ik ben al snel klaar, mijn telefoon staat wel aan, maar ik kan dus niemand meer bellen. Ik loop weer terug naar de winkel en vraag de portier wat er aan de hand kan zijn. Hij kijkt eens naar mijn telefoon en loopt naar achteren. Ik blijf geduldig staan wachten, maar het blijkt een manier te zijn om gewoon te zeggen dat hij het ook niet weet, hij komt gewoon niet terug. Oke, ook goed. Ik loop naar de Vodafone shop, een eindje verder op de hoek. Maar ach, gesloten, het was gisteren immers Diwali en waarom ze dan vandaag dicht zijn, weet niemand, maar dicht is dicht. Een eindje verder struikel ik een Airtel shopje binnen. De man besluit dat mijn simkaart ‘exit’ is en dat ik een nieuw nummer nodig heb. Hij kan dat uiteraard ook regelen, maar dan moet hij wel een kopietje hebben van mijn visum. En dat ligt dus in mijn superveilige kluis in de hotelkamer … Morgen zal ik een nieuwe poging doen. Op de vraag of ik dan misschien even iemand mag bellen (het is tot slot van rekening een telefoonwinkeltje), knikt hij ontkennend, dat kan niet.

In Sudderstreet bel ik (bij een ‘echt’ telefoonwinkeltje) Rosalie op. Die vervolgens bijna een hartaanval krijgt, omdat ze denkt dat ik op de luchthaven sta en dat ze vergeten is om Khan te sturen. Of bel ik toch vanuit Nederland dan ? Ben ik in Sudderstreet ?? Wraaahhh !!! Ze snapt er niets van en belooft snel te komen. Leuk zo’n verrassingsaanval, ik had ze verteld pas op zondag te komen. Door haar enthousiasme regelt ze altijd van alles voor me (ik heb inderdaad maandag al de eerste vergadering staan) en ik wilde eerst nog een paar dagen ‘lekker niks’. Vandaar dat ik niet had verteld dat ik donderdag er al was (ze dacht dat ik zondag pas zou komen).

Een kwartiertje later is ze ook in Blue Sky. We praten gezellig bij. Met de projecten gaat het blijkbaar allemaal prima. Aanstaande maandag dus de eerste vergadering bij Prayrona. Benieuwd hoe het met de nieuwe school is !! Rosalie laat er (nog)niets over los, ach, ik laat me graag verrassen (al realiseer ik me dat dit ook negatief kan zijn).

Later lopen we naar Khan (de vaste taxichauffeur van Rosalie), ik had al eerder naar hem gezocht, maar hij had een ritje. Nu is hij er en hij is net zo verbaasd als Rosalie om me te zien. Waar is Erik ? Tja, Khan, deze keer ben ik een keertje alleen. Hij kijkt een beetje teleurgesteld. Als hij me vraagt waar mijn hotel is, kijkt hij verschrikt op. Samen met zijn ‘broer’Khan II brabbelen ze wat en ze besluiten me te verhuizen naar een hotel dichterbij. Ha, ha, ik begin te lachen en zeg ze dat ik dat niet ga doen. Als ik vertel dat ze meer kunnen verdienen aan een taxirit als ik verder weg zit, gaat het lampje aan en knikken ze toch allebei goedkeurend. Ze zijn leuk.

Dan komt de tweede verrassing. Rosalie en ik hoeven de komende tijd niet te betalen voor een taxirit, dat hadden ze samen besloten. Huh ?? Al snel komt de adder vanonder het gras. Hij is aan het sparen voor nieuwe banden (totale kosten 12.000 roepies, toch zo’n 200 euro !) en wij moeten dus de komende tijd voor bank spelen. Als wij hem het benodigde geld schuldig zijn, moeten we in één keer lappen. Gelukkig heeft hij al zo’n 7000 roepies bij elkaar gespaard, dus hij heeft er nog 5000 nodig.

Laten we gelijk maar beginnen met sparen dan. Ik vraag Khan me naar mijn hotel te brengen, dan weet hij gelijk waar ik zit. Achteraf is dat niet zo’n goed plan, maar ja. Het blijkt echt reuze druk te zijn, de dag na Diwali staat garant voor een groot aantal optochten, met muziek (zijnde ‘herrie’) en het afsteken van vuurwerk. De halve stad staat vast. Khan manoeuvreert om de drukte heen door smalle straatjes en steegjes te nemen en we staan eerlijk gezegd nauwelijks stil. Het is even zoeken naar het hotel, maar met wat hulp van buurtbewoners vinden we het snel.

Ik duik redelijk op tijd mijn bedje in, het was een rare dag en de niet-geslapen-nacht in het vliegtuig speelt me parten. Het vuurwerk en de muziek houdt me nog lang (half)wakker, maar uiteindelijk wordt het rustig en ligt ik als doornroosje te pitten, heerlijk !!

Welkom in India !

2011-10-27T11:17:00.001+02:00

Ik heb zojuist mijn paspoort in het kluisje gedaan op mijn kamer. Voor het eerst een kluisje op m’n kamer in Calcutta, pfoeh eh, ik heb wel een écht hotel gevonden. Totdat ik merkte dat het kluisje niet echt vast was gemaakt aan de kast en/of muur en totdat ik merkte dat ik het kluisje zonder moeite zo op kon tillen … welkom in India!

Ja, ik heb dus een andere slaapplek moeten zoeken, ons ‘oude’ hotelletje bestaat niet meer en ik mis het nu al. De kamers waren daar verschrikkelijk groot en erg licht. Hier heb ik ruimte genoeg hoor en ik heb een heel raam met daglicht, maar toch. Even wennen nog.

Ik heb een kamer met ‘garden view’. Thuis zag ik op internet een foto van een kussen in mijn raam. Ik zag me daar dus al zitten, mijmerend uitkijkend op de grote tuin. De zin van het leven overdenkend. Als ik het nu in het echt zie, schiet ik in de lach. Het kussen in het raam is er, prachtig, maar de tuin is een stukje van 1,5 bij 1,5 meter, geheel ommuurd (2 á 3 meter hoog) met een half groene/ half bruine bananeboom. Welkom in India!

Nog wel even een belangrijk pluspuntje van deze kamer, anders denken jullie dat ik het allemaal niets vindt, maar het bed is geweldig, dik matras, super gewoon !! Dat is wel even wat anders dan die harde bedden die we hier gewend zijn.

De heenreis ging meer dan voorspoedig. Beetje slechte start, met vertraging vertrokken vanuit Dusseldorf, maar gelukkig wel de aansluiting in Dubai gehaald. Ik had zelfs nog tijd om een lekkere verse sinaasappelsap te kopen (en te drinken)! Dat ik daar net te weinig Dubaise dirhams voor had, vond de verkoper niet erg, hij gaf me met plezier korting, een grote glimlach kwam mijn kant op. De lieverd!

In het toestel naar Calcutta kregen we alvast een douaneformulier om in te vullen. Zo gepiept, maar nee, als ik dacht klaar te zijn, had ik het mis. Of ik het ook van de rij naast me in wilde vullen. Ik kreeg ineens een aantal formuliertjes en paspoorten toegeworpen. De jongens (die bij de paspoorten horen) kijken me hoopvol aan. Oke dan … daar ga ik. Ali Menok … grappig … ze zijn allemaal geboren op 1 januari :-). Waarschijnlijk zijn het allemaal arbeiders die in Dubai e.o. werken (c.q. uitgebuit worden). Ze kunnen niet lezen of schrijven en vertrouwen erop dat ik (of wie dan ook) het allemaal netjes invult. Ik doe mijn best en geef ze uiteindelijk allemaal terug. In Calcutta zie ik dat ze in de rij staan van ‘diplomatic passports’. Tja, dat bordje kunnen ze natuurlijk ook niet lezen. Ik zie dat ze wel gewoon geholpen worden, gelukkig maar.

Wonder boven wonder komt mijn bagage direkt van de band rollen. Het voelt alsof ik als eerste van het toestel het luchthavengebouw verlaat. Buiten staat een menigte te wachten, ik voel me een ware filmster als ik naar buiten loop. Ik zie een man met een bordje ‘Willeke v N’, mmm, voelt een beetje als een misdadiger, maar ik ga toch met hem mee. Hij is zichtbaar blij dat ik er zo snel ben. We lopen naar zijn auto, wat is dit nu ? Een gloednieuwe Ford Fiesta! Ik voel me ineens weer even die filmster, zo’n mooie auto, zonder krassen en deuken, bijna een unicum hier. Als ik hem complimenteer met zijn mooie wagen, groeit hij van trots.

Onderweg is het niet druk en soms met wel 100 km/h zoeven we door de stad. Bij onze vaste taxichauffeur Khan is de snelheidsmeter stuk, dus je hebt geen idee hoe hard je gaat, maar zo hard als deze auto rijdt, kan Khan zeker niet. Aan de spiegel hangt de Dalai Lama te bungelen en voor de voorruit staat een kleine Ganesha. Vandaar dat de auto nog zo netjes zonder deuken en krassen is, met deze twee kanjers in de auto kan het gewoon niet anders.

De meest mooie borden komen we onderweg tegen om ons er maar te van weerhouden niet te hard te rijden ‘no hurry, no worry’ of ‘take your time, not your life’ en nog mooier ‘alert today, alive tomorrow’.

Bij het hotel word ik in een soort kleine chesterfield geparkeerd. Nog nooit heb ik zo snel vanuit het vliegtuig het hotel bereikt in Calcutta, binnen een uur na landing zit ik hier gewoon, het ging allemaal zo supersnel. Maar goed, er komt dus een tijd dat dit ook tegen je keert en die tijd is dus nu aangebroken. Eerst gaat het nog goed, ik krijg een glas water aangeboden, wat attent. Maar dan zit ik maar, een hoop hotelpersoneel kachelt op het gemak op en neer, ik zie broodjes, thee en ander lekkers voorbij komen, de overige hotelgasten zijn duidelijk aan het ontbijt toe. Na een half uur ga ik eens informeren, ‘aaaa, room, aaaa’, hij knikt me goedkeurend toe. Tja, nu weet ik nog niets. Ik snap best dat ik vroeg ben en dat mijn kamer nog niet klaar zou kunnen zijn, maar vertel dat dan even. Een kwartier later komt er iemand die zegt ‘5 minutes, 5 minutes’. En weer trap ik erin, ‘5 minutes to what ?’, waarschijnlijk 5 minutes totdat de vorige kamerbewoner wakker wordt of zo, want een uur later zit ik er nog. Ik heb inmiddels al wel een krantje onder mijn neus geduwd gekregen, ook al zo’n slecht teken. En dan komt ‘ie weer … nog ‘5 minutes’… ik knik gedwee, het zal wel. Maar deze keer klopte het aardig, na zo’n kleine twee uur wachten kan ik mijn kamer in. Maar dan moet ik ook gelijk weer mee, met mijn paspoort, naar boven naar het kantoor. Had dit niet in die twee uur gekund ?? Blijkbaar niet, first things first. Boven komt mijn naam in het grote boek en moet ik mijn gegevens op nog drie andere plekken invullen, maar dan mag ik toch echt mijn kamer in. Ik pak het noodzakelijke uit en ga liggen, niet veel later val ik in slaap.

Als ik ga douchen (ik heb de boiler op tijd aangezet, dus er is warm water), schiet ik toch ook weer in de lach. Voordat je door hebt wat nu koud en warm is, is de waterdruk bijna weg, ik kruip haast tegen de douchekraan aan, om die ene vallende druppel op te vangen, natuurlijk net mijn haar ingesopt. Maar dan even later komt alles in volle hevigheid weer terug (gelukkig!) en geniet ik toch even van een zowaar fatsoenlijke warme douche, hoera !!

Ik ga zo eerst maar even wat water kopen, en daarna de stad in, wat eten en kijken of ik Rosalie kan traceren, die geen idee heeft dat ik hier al ben.

Tot later !!!

gespot tijdens mijn twee uur wachten ...
advertentie in de krant voor airco-units ...

Kopenhagen, een superstad !

2011-09-06T13:45:00.000+02:00

'Net' terug van een weekendje Kopenhagen. En echt, het moet gezegd, het is een superstad. Heerlijke relaxte sfeer, veel water, mooie gebouwen (zowel oud als nieuw), gewoon goed ! Hier wat fotootjes :

Binnenin fort Trekroner, ligt net buiten Kopenhagen.
Je kan hier heerlijk rondstruinen in het verlaten fort.
(Is overigens te bereiken met de watertaxi.)

Fort Trekroner

Wisseling van de wacht bij de paleizen van de

Koninklijke familie

Uitzicht vanaf de Vor Frelsers Kirke in Christianshavn

Uitzicht vanaf onze hotelboot (aanrader !!, google

op Hotel CPHliving)

Nogmaals Fort Trekroner, vroeger met vast heel

andere 'vijanden' ...

Drukte bij de Kleine Zeemeermin (goed kijken, ze zit

op de rots in het midden van de foto)

Nogmaals ons hotelletje

Zigeunerbandje Gadjo in het centrum van Kopenhagen,

de dag erna zagen we ze optreden in Christiania

Antiekmarkt vlakbij Nyehavn

De kleurige huisjes van Nyehavn

De medewerkster van de watertaxi

breit alvast een wintermuts

Fontein die het ontstaan van Sjaelland uitbeeldt

Prachtige moderne architectuur in Kopenhagen

Nyehavn

Het Kastellet, een voormalige vesting die nu nog door

het leger wordt gebruikt. Maar wat die kinderwagen daar

nu toch doet ??

Uitzicht vanuit onze hotelkamer !!

Het 'raadhuisplein' met een typisch Kopenhagens

worstenkraam

Gespot in de enorme legowinkel

Leuke winkeltjes en etalages in de binnenstad

De Rundetaarn, een toren waar je naar boven

kunt lopen (niet dus met de trap, maar via een

'normale' weg)

Saampies boven op de Vor Frelsers Kirke

Zie je hem ?? Onze wit/zwarte stippenkoffer

nadert het laadruim!!

Nog meer leuke en gekke winkeltjes

(met bijbehorende etalages)

Koffie (met gebak) bij La Glace, hier maken ze elke dag

17 soorten 'laagtaarten'. Twee ervan zijn echt heerlijk !!

De vis ... uhhh ... koek ... uhhh .... vakantie is op ..

2011-06-20T18:52:00.002+02:00

Tja, we zijn weer thuis ... wat een deceptie zeg, dat weer hier in Nederland ! Om het verhaal compleet te maken nog even deze laatste update.
Het hotel in Neapolis was eenvoudig, maar schoon en verder helemaal prima. Toen we informeerden of we in het hotel konden ontbijten, glimlachte de eigenaar ons vriendelijk toe, "natuurlijk kan dat !" en we namen plaats aan een tafeltje bij het raam. Vervolgens zien we dezelfde man op zijn brommertje naar de bakker rijden, 3 minuten later terugkerende met warme broodjes, is dat nog een service of niet ! Eind van de ochtend zijn we vertrokken, voor een 5 uur durende autorit naar Athene.
Onderweg uiteraard een paar keer gestopt en zo ook bij het restaurantje waar we de eerste dag van de vakantie een lekker gegrild visje hebben gegeten om de vakantie in te luiden. Dat doen we ook vandaag weer, maar dan om de drie weken af te sluiten. Een heerlijk visje, het smaakte super, net als de drie weken in Griekenland. Wat was het genieten !
Aan het begin van de avond waren we bij de Holiday Inn in Athene (nou ja, buiten Athene, vlakbij het vliegveld). Het zijn van die hotels waarbij je binnen eigenlijk geen idee hebt waar je bent, het kan in Amerika zijn, Frankrijk, of in dit geval Griekenland. Maar goed, de bedden liggen heerlijk en het bad was lekker. Maar qua sfeer is het gelijk afkicken dus.
Zondagochtend de vlucht weer terug, even leek het erop alsof we flink moesten bijbetalen voor onze bagage, maar gelukkig, er stond een foutje in het systeem van Transavia en we mochten 'kosteloos' verder. Eind van de middag zaten we bij onszelf thuis aan de koffie, uitkijkend op een grijs en nat Nederland ...
Gelukkig hebben we onze foto's nog :-)

Is driemaal dan toch scheepsrecht ?

2011-06-18T09:47:00.002+02:00

Vandaag is onze laatste dag in Kythera, aan het eind van de middag vertrekt de ferry richting het vasteland (met ons aan boord helaas). Maar goed, dat is pas eind van de middag, nog een hele dag te gaan!

Na ons ‘homemade’ ontbijtje in het zonnetje onder onze molen, pakken we onze spullen in, doen nog een bakje koffie en vertrekken we voor de derde keer deze week naar het museum. Het is maar goed dat het vlakbij is, anders hadden we de moed allang opgegeven. Dat geldt voor mij dan, als het aan Erik ligt, gaan we er vanmorgen helemaal niet meer langs, maar ik heb er een goed gevoel over. Drie keer is toch immers scheepsrecht ?

Als we aankomen, lijkt Erik toch gelijk te krijgen, de deur zit hermetisch gesloten. Niet voor één gat te vangen, loop ik naar het bord naast de deur en daar staat zowaar een telefoonnummer op voor informatie. Ik loop terug naar de auto om een telefoon te halen, ga weer naar de deur en toets het nummer in. Als ik verbinding wil maken, hoor ik voetstappen achter me. Een bekend gezicht, deze dame hebben we twee dagen terug (bij onze eerste poging) voor onze neus weg zich lopen (en rijden) bij het museum. Ze loopt richting de deur, zou het dan toch ? Ik ga naar haar toe en vraag of ze van het museum is. Een bezweet gezicht kijkt me puffend aan, ja, ze is van het museum en gaat het nu openen. (Het is kwart over 12!)

Ik loop lachend terug naar de auto waar Erik verbaast zit toe te kijken. Het museum is open, we kunnen naar binnen. We kopen een kaartje bij de dame en vragen naar de openingstijden en vertellen haar dat we al twee maal voor een gesloten deur stonden. Zuchtend kijkt ze ons aan, haar zwarte slierterige haar geplakt tegen haar bezwete voorhoofd. Ze heeft drie banen, ze moet hier zijn, op kantoor en ergens in Chora (allemaal wat met het museum te maken heeft blijkbaar), maar ja, ze kan zich niet in drieën delen, dus moet keuzes maken. Ze vindt het zelf ook een hele vervelende situatie, maar ja, geldgebrek bij het ministerie … Ze heeft een flesje Fanta meegenomen, maar geen flesopener, de volgende frustratie dient zich aan.
Ze herpakt zich snel en zegt ons rond te leiden, omdat alle uitleg naast de fresco’s en iconen in het Grieks staat. Een VIP behandeling ! De ruimte is niet erg groot, maar er hangen ware pareltjes. Een groot aantal (delen van) fresco’s uit kerken van Kythera. In totaal telt Kythera maar liefst 300 kerkjes! Het is allemaal familiebezit en hoe rijker de familie vroeger, hoe mooier de fresco’s waren. Soms werden er zelfs kunstenaars uit Italië gehaald om hun kerkje te verfraaien met fresco’s. (Om een mooie fresco heden ten dage te redden, zijn ze soms wel drie jaar bezig! Monnikenwerk dus.)

Het leuke is dat we de meeste kerkjes, waar hier fresco’s van hangen, wel herkennen. Ze vindt het leuk dat we echt belangstelling hebben en vertelt rustig verder. Soms even happend naar adem, want het vervullen van drie banen gaat je natuurlijk niet in je koude kleren zitten.

Naast fresco’s, ligt er ook een deel van de oude mozaïekvloer (uit de 6e eeuw!) en een aantal prachtige iconen. Eentje is een waar pronkstukje van een beeltenis van Maria, uit een huis ‘gered’ en schoongemaakt. Het werd gebruikt als snijplank voor vlees …

Na de rondleiding is nog steeds het flesje Fanta niet open. De opener is er niet en het mesje waar ze mee bezig is, is levensgevaarlijk. Uiteindelijk schiet Erik te hulp en krijgt het flesje met het mes open. Ze merkt op dat het SOMS toch wel handig is om een man in de buurt te hebben … tja …

We zijn blij dit gezien te hebben, bijna alle kerkjes op Kythera zijn gesloten en volgens mevrouw is de sleutel vaak wel ergens in de buurt, maar die moeite hebben we niet genomen. Hier hebben we in ieder geval een paar mooie kunstwerkjes gezien die gered zijn uit sommige op in storten staande kerkjes.

Wat trouwens ook nog leuk was om te zien (en dan houden we op met onze fresco-mania), is dat er hier ook een fresco hing, waarvan de gezichten eruit gehaald waren. ‘Turken’ dachten we natuurlijk meteen, maar nee hoor, de Turken hebben hier geen kans gezien om fresco’s in iconen te vernielen, omdat de Russen er waren (vraag me even niet waar die dan weer vandaan kwamen …) en die zijn zelf ook erg gelovig en stonden dus de vernielingen niet toe. Maar goed, de gezichten missen toch. Dit had te maken met strenggelovigen die stukjes van de gezichten afpeuterden, omdat deze een geneeskrachtige werking zouden hebben. Zo zie je maar, is het niet de vijand die een fresco verziekt, zijn het de gelovigen zelf wel.

Daarna rijden we richting Pitsinades om even een kijkje te nemen bij het guesthouse van Albert en Anita. We willen zeer waarschijnlijk nog wel eens terug en dan zou dit wel een goede optie zijn, ligt prachtig en zag er van een afstand mooi uit. En inderdaad, het ziet er werkelijk super uit. Als we teruggaan, is het vast hier naar toe (www.eengriekseiland.nl).

En daarna door naar Diakofti om Andreas te betalen, hier vertrekt ook de ferry vandaan, dus het ligt mooi op de route. En voor we het beseffen, rijden we de veerboot op. Het is voorbij, ons Kythera-avontuur zit erop. Maar wat een pareltje, prachteiland!

En wat schertst onze verbazing, de ‘fransoos’ zit ook op de boot. De bangige Griek die ons achterop reed naar een strandje een paar dagen terug, hebben we inmiddels ‘de fransoos’ gedoopt. Hij lijkt een beetje op de Fransman, beetje klungelig uiterlijk en hij rijdt Citroen, dat helpt hem natuurlijk ook niet. We zijn hem de afgelopen week al een aantal keren meer tegengekomen, maar dat is niet zo gek op een eiland, uiteindelijk ga je zelfs al na 6 dagen heel veel mensen herkennen.

Maar goed, eigenlijk ben ik toch wel heel nieuwsgierig naar ‘de fransoos’ en knoop een praatje met hem aan. Hij is inderdaad Grieks, woont in Athene en is daar verpleger. Hij was een weekje op vakantie in Kythera. Als we hem naar zijn ervaringen vragen, kijkt hij een beetje bozig, alle kerken zijn dicht en de musea ook, zegt hij zeer verontwaardigd! Tja … dat klopt. We vertellen hem dat we na drie pogingen toch nog het byzantijns museum gezien hebben. ‘Ja, maar er is nog een belangrijker museum in Chora, maar dat is dicht!” zegt hij nog steeds boos. Als ik hem vertel, dat dat door een aardbeving komt, dat het gebouw dusdanig beschadigd is, dat het niet meer open kan, antwoord hij met een verontwaardigde stem : ‘But that is 4 years ago ! Poverty !’ Eigenlijk toch stiekem wel leuk om te zien dat een Griek hier zich blijkbaar druk om maakt, terwijl wij, als toeristen, dit ‘gewoon’ accepteren.

Uiteindelijk hebben we een heel leuk gesprek, ook hij is gek op ‘oude zooi’ en weet de mooiste plekjes in de Peloponnesos, hij (zijn ouders) heeft er een familiehuis, waar hij regelmatig te vinden is. Hij is ook een strandliefhebber en noemt zo een aantal mooie strandjes op, die we echt gezien moeten hebben. Helaas, wij gaan morgen richting Athene … Als ik hem vraag of Athene de moeite waard is om te bekijken, moet hij wel heel diep nadenken. Uiteraard is de akropolis met het museum een MUST, maar verder zou hij zijn tijd niet verdoen aan Athene als hij ons was. Het is er vies en vuil en crimineel.

Hij reist graag naar de Griekse eilanden en als ik hem naar zijn favorieten vraag, komt gelijk Santorini boven en Corfu, dat zijn zijn favorieten. Maar dan haast hij zich om te zeggen dat eigenlijk alle Griekse eilanden mooi zijn. Toch een ware chauvinist, ondanks het gemopper op de dichte deuren in Kythera.

de ferry in Neapolis

Met nog wat tips voor onderweg (morgen naar Athene), verlaten we de ferry, de tijd is omgevlogen! Ons hotelletje is vlak na de pier en binnen 10 minuten staan we op onze sobere kamer. We beginnen ons onhandige molentje al te missen …

Tweede poging museum ...

2011-06-17T10:43:00.004+02:00

Gisterenochtend weer een poging gedaan om in het Byzantijns museum te komen in Kato Livadi. Maar toen we aan kwamen rijden, zagen we het al, de deur was weer dicht. Helaas, helaas … We staan even te overleggen waar we heen zullen gaan, als ik aan de overkant van het plein een deur van een gebouw (het lijkt op een school) open zie staan. Zal ik gaan vragen of zij misschien weten wanneer het dan wel open is ?

Ik loop naar binnen en kom in een klein kantoortje, waar een oudere dame luidkeels zit te telefoneren. In de hoek zit een jongeman achter een computer en een jonge dame (die net voor me het gebouw binnenloopt) staat te wachten voor het buro van de oudere dame. De ruimte staat verder vol met ordners en kasten vol glazen attributen voor scheikundelessen. Ze kijken me verbaasd aan, terwijl de oudere dame vol verve blijft telefoneren.

Ik vraag de jongere dame of zij weet wanneer het museum open is of dat ze misschien weet bij welk huisje we aan moeten bellen voor de mevrouw met de sleutel. Ze kijkt me vragend aan ‘hangt er dan geen bordje met openingstijden op de deur?’, ‘jazeker ! maar daar staat op ‘daily 8.30 – 15.00’, dus ja… Ze kijkt naar de jongeman achter de computer, die het ook niet lijkt te (willen) weten. Ze zegt me even te wachten totdat de oudere dame klaar is met telefoneren. De jongere dame komt uit Delphi en is hier voor 4 jaar aangenomen als muzieklerares. Het schooljaar is afgelopen en alle leraren komen de cijfers inleveren. Haar vier jaar zitten er overigens op en ze gaat verder naar een van de eilanden op de cycladen, ze weet nog niet op welk eiland ze gestationeerd zal worden. Ze vindt het niet erg hier weg te gaan, ze zou hier niet willen blijven.

Al s de oudere dame klaar is getelefoneerd, komt er gelijk een rust over het kantoortje. Maar dat is maar voor kort, er ontstaat een hevige discussie in het Grieks over het museum. Uiteindelijk is het gezamenlijke antwoord ‘we weten het niet’. Tja, hoe leg je buitenlanders uit dat een museum op zo’n klein eiland met in deze tijd van het jaar zo weinig toeristen, heus niet elke dag opengaat, al staat dat wel op de deur. Ze raden ons aan naar Chora (de ‘hoofdstad’) te gaan en om daar te gaan klagen dat het museum al twee dagen achtereen gesloten is. Ik knik gedwee en loop weg. We zullen het morgen nog eens proberen.

We rijden naar de grot van Agia Sophia (in het zuiden, er zijn er drie met dezelfde naam). De weg erheen is prachtig, maar achter ons zien we hele donkere wolken opdoemen. Als we in de grot zijn, begint het te druppelen, het regent ! In de grot is een klein kerkje met veel mooie en ook mindermooie iconen. We kunnen hier fijn schuilen, al is dat met een auto niet echt nodig natuurlijk.

Het begint steeds harder te regenen, het is echt een flinke stortbui. Kleine riviertjes ontstaan langs de wegen, maar ja, wat wil je in deze rotsachtige omgeving ? We besluiten richting het noorden te rijden, daar zien we het lichter worden. Maar het lijkt wel alsof de wolk ons achtervolgt, overal waar we komen, gaat het even later ook regenen. Toen krijgen we het voor elkaar om in het zonnetje nog wat bezienswaardigheden te bekijken.

Daarna rijden we (onder de grote grijze wolk) naar de kust, waar het zonnetje volop schijnt en het bijna 10 graden warmer is ! Wat een temperatuursverschillen op zo’n klein eiland. We strijken neer op een prachtig strandje onder een fikse rotspartij die in de late namiddag allerlei mooie kleuren aannam. Het is hier heerlijk, het zeewater is verkoelend en het is erg rustig.

’s Avonds eten we bij Pierros in Livadi. Ons aangeraden door Anita. Bij binnenkomst mogen we gelijk mee de keuken in. Dat is toch wel erg leuk om te doen, sommige namen van gerechten zeggen ons niet veel en het opnoemen van dingen gaat vaak zo snel, dat je het eerste alweer vergeten bent als men het tweede noemt. Kijken is beter en we kiezen allemaal gerechten die we niet kennen. En het is heerlijk, Pierros is een goede gastheer en zorgt ervoor dat we niets tekort komen. Als we iets niet lekker vinden, mogen we het ‘ruilen’ voor iets anders. Dit was niet nodig, we hebben hier echt heerlijk gegeten! (Bedankt Anita !)

What a beautiful day !

2011-06-16T09:08:00.005+02:00

Vanmorgen worden we wakker gemaakt door de vogeltjes die er lustig op loszingen. Alhoewel er genoeg bewolking in de lucht zit, belooft het weer een mooie dag te worden, het is aangenaam warm en de zon piept voorzichtig tussen de bewolking om door.

We hadden gisteren het plannetje gemaakt om vandaag naar het Byzantijns Museum te gaan, hier 5 minuten vandaan. Er schijnen zich daar prachtige dingen te bevinden, waar we benieuwd naar zijn. Maar goed, als we aankomen is het museum gesloten (het zou elke dag behalve zo en ma open moeten zijn van 8.30 – 15.00). Alsof het universum vindt dat het weer te mooi is om een museum te bezoeken. Okay, okay, we gaan al.

Uiteindelijk belanden we eind van de ochtend in Mylopotamos, een dorpje aan de westkant van het eiland. Een gezellig dorpje, kerkje, pleintje, kafeineon, typisch ‘van hier’. En ook hier weer zo’n leuk winkeltje, net even verderop. Vrouw, oorspronkelijk uit Tinos, schildert, man, oorspronkelijk uit Athene, maakt sieraden en daarnaast kopen ze nog wat andere leuke (Griekse) dingen in. Ze wonen hier nu 12 jaar, werden ooit verliefd op deze omgeving en zijn nooit meer weggegaan. Ze straalt als ze over het leven op Kythera vertelt en wij proberen er een beetje achter te komen wanneer het de beste tijd is om terug te gaan om lange wandelingen te maken (daar vinden we het nu een beetje te warm voor), maar dat valt nog niet mee. November is regenachtig, maart ook, oktober zou perfekt zijn … Pasen is het helemaal … nou ja, we zien nog wel eens. Het blijft in ieder geval erg leuk van om die enthousiaste ‘eilanders’ te ontmoeten.

Tja, en nu we hier toch zijn, ‘moeten’ we natuurlijk de kloof in. Daar schijnt het mooiste stukje Kythera te liggen, een gebied met watervallen en oude watermolens. Volgens ons wandelboekje is de tocht erheen ‘zwaar’ vanwege het klimmen, klauteren, loszittende stenen en het oversteken van beken. Nou ja, we zien wel, we kunnen altijd nog terug toch ?

En zo beginnen we onze tocht. Al na 10 minuten staan we oog in oog met de eerste waterval, wow, wat een plaatje! Prachtig helder, haast groen water, als dit de voorbode is, belooft het nog wat te worden.

We klimmen en klauteren verder, het pad is in redelijke staat, het valt eigenlijk alles mee. Het oversteken van de beek is goed te doen, al is het wel even oppassen, het is glibberig en uiteraard nat.

me tarzan ...

hier 'moeten' we de beek over, even kijken hoe we dat gaan doen ...

Geen idee meer hoe lang we er over gedaan hebben, maar uiteindelijk komen we in een gebied met ruines van watermolens, twee prachtige oude bruggen en watervalletjes. Het lijkt het paradijs wel, wat is het hier schitterend ! Wat een pareltje ! De schittering van de zon in het water, wat alle varianten van groen en blauw lijkt aan te nemen. Het gekletter van de watervallen. Het dartelen van de libelles. En dan een lekker verkoelend briesje om het zweet van het geklauter te doen drogen … Fantastisch !

Als we na een flinke klim weer boven staan, zijn we er nog stil van, niet alleen van de klim (die redelijk steil was), maar ook van het mooie wat we gezien hebben. Je hebt echt geen idee wat je te wachten staat in Kythera als je met de ferry aankomt en alleen het kale landschap achter Diakofti ziet!

In Mylopotamos duiken we gelijk het terras (stoeltjes op de stoep) op voor een ijsje. Aan de overkant wordt er flink gekibbeld tussen de eigenaresse (?) van de taverne en een oudere heer. Geen idee waar het over gaat, maar het gaat er hard aan toe. Duidelijk twee verschillende meningen en de een doet niet onder voor de ander.

Dan komt er van een afstandje een oude man aangelopen met een enorme bos bloemen in zijn handen. De romanticus van het dorp! Met z’n tandeloze ‘bekkie’ lacht hij naar me als ik een foto wil maken.

de romanticus van het dorp, later in het verhaal de 'Australier'

Uiteindelijk geeft hij de bloemen af in de taverne en gaat hij naast ons zitten op de stoep. Hij wil niet aan de overkant zitten, daar maken ze ruzie, zo vertelt hij ons in perfekt Engels. Huh ? Engels, zo’n oud baasje ? Soms kan iemand van 25 jaar oud hier nog geen woord Engels. Even later komt er iemand van de overkant (die het geruzie zat is) erbij zitten, ook hij spreekt Engels en legt uit dat het meningsverschil te doen heeft met water. Ze willen blijkbaar hogerop naar water boren en dat betekent dat er hier (lagerop) dus minder water zal zijn. Water zal best een issue zijn hier in het ’s zomers hete Kythera.

Mij verbazend over het feit dat de heren zo goed Engels spreken, schiet het me weer te binnen. Misschien mensen die ooit geëmigreerd zijn en nu teruggekeerd zijn ? Ik knoop een praatje aan en ja hoor, de oude baas met de bloemen is naar Australië gegaan en de andere in beginsel ook, maar is later doorgegaan naar Chicago. Ik vraag ze hoe oud ze waren, de ‘Amerikaan’ was 15 jaar, als jochie naar Australië met de boot, 34 dagen onderweg. Na de oorlog, er was toen niets meer hier en om uitzending naar Korea te voorkomen. De ‘Australiër’ ging met het watervliegtuig en deed er 8 dagen over. Avontuurlijke verhalen komen bij beiden boven en beiden praten ze zo door elkaar dat ik ze soms geen van beiden kan verstaan. Toen ze aankwamen viel het allemaal niet mee, ze spraken de taal niet. Overdag werkten ze in de horeca en ’s avonds gingen ze naar school. Na een half jaar spraken ze de taal perfect. Als ik naar hun vrouwen vraag, valt het gesprek even stil. Waarschijnlijk zijn hun vrouwen overleden, ik had me dat even niet gerealiseerd. De ‘Amerikaan’ vertelt wel dat hij een Bulgaarse getrouwd is die hij in Australië ontmoet heeft. De ‘Amerikaan’ verblijft jaarlijks een half jaar in Chicago (waar zijn kinderen en kleinkinderen ook wonen) en het andere half jaar in Kythera. Van de ‘Australiër’ weten we het niet, hij kwam niet altijd even goed boven de ‘Amerikaan’ uit. Hij vertelt ons wel, ‘I was born here (in Kythera) and I want to die here’. Heel bijzonder om zo een klein stukje uit een levensverhaal te horen van twee emigranten die nu dus weer regelmatig terugkeren. (En grappig om te zien hoe Amerika en Australië doorwerken in deze mensen …)

En toen was de dag weer al bijna om, geen tijd voor het strand deze keer, geeft niets, de dag was meer dan bijzonder. Het mooiste plekje van Kythera gezien (we kunnen ons niet voorstellen dat er nog mooiere plekjes zijn!) en twee aardige emigranten ontmoet die een klein stukje van hun leven met ons deelden.

Als we even later naast de molen in het zonnetje namijmeren, beseffen we dat Kythera langzamerhand onder je huid kruipt en daar waarschijnlijk nooit meer weggaat. Een ware parel !

’s Avonds eten we bij Filio, we hebben ons al aardig aangepast aan het eilandritme, we waren de tijd volledig vergeten en kwamen pas na half 10 aan. Geeft niks, zelfs toen we weggingen (rond 11 uur) kwamen er nog mensen om te eten.
Tijdens het eten werd het personeel ineens erg onrustig, ze liepen heen en weer, keken regelmatig naar boven. De andere gasten deden mee en er werd opgewonden ‘gekakeld’ in het Grieks. Dan worden we er ook bijgeroepen, er is vanavond een totale maansverduistering te zien ! En zo stonden we even later tussen de Grieken naar de maansverduistering te kijken. Bijzondere avond weer met overigens weer meer dan prima eten. Filio is een superrestaurant.

Chora en andere dingen ...

2011-06-15T19:23:00.005+02:00

Wat een prachtig eiland ! Langzamerhand wordt het duidelijk waarom veel mensen zo enthousiast zijn over Kythera. Aan het eind van elk weggetje, achter elk bochtje lijkt zich wel een verrassing te ontvouwen. Soms een mooi vergezicht, een lief kerkje, een klein dorpje of gewoon … iets moois. De mensen zijn duidelijk gek op hun eiland, als je iemand vraagt of ze hier vandaan komen, gaan de ogen glimmen en antwoorden ze met een trots ‘ja’. Erg leuk om te zien. En ook het eten, tot op heden zijn we zeker niet teleurgesteld, je kan hier erg goed eten. We hebben een heel lijstje van Andreas gekregen en na contact met Anita (van Xenonas Fos Ke Choros) is ons lijstje alleen maar groter geworden. En we zijn hier nog maar een paar dagen…

Vandaag gaan we richting ‘het zuiden’, nu zitten we daar zelf ook, dus ver hoeven we niet. We rijden eerst naar Chora, de hoofdstad van het eiland. We moeten namelijk onze ferry tickets nog betalen, anders vervalt de reservering. Het kantoortje is niet moeilijk te vinden. Chora is niet groot en ziet er leuk uit. Overal leuke doorkijkjes, van die ‘ansichtkaartdoorkijkjes’ zeg maar. Rondom het centrale plein is het een gekrioel van auto’s, geen idee welke functie Chora precies heeft, want Livadi (zuid) en Potamos (noord) zijn de economische centra van het eiland met alle winkels die je maar nodig hebt. Het lijkt erop dat Chora een soort bestuursfunctie vervult met een rechtbank, ‘gewone’ bank, gemeentehuis, postkantoor, etc. (Hopelijk heb ik het bij het rechte eind ...).

We doen een rondje, vanaf het centrale plein kan je doorlopen naar het kasteel, wat hoog boven Chora uitsteekt. In Chora zijn er een aantal superleuke winkeltjes, van een winkeltje van iemand die zelf prachtige sieraden maakt tot Stavros, die de lokale produkten (o.a. olijfolie, honing, gebakken zoetigheden en faturada (soort likeur)) verkoopt. Met plezier laat hij ons twee soorten faturada proeven, vooral de zoete variant is erg lekker. Ook hij is trots op zijn eiland en vertelt ons over de enorme emigratiegolf naar Australië net na WOII. Hij heeft er prachtige kaarten van staan, mensen met een verwachtingsvolle, maar ook weemoedige blik in hun ogen en met de koffer in de hand, soms ook gewoon nog jonge jongens. Volgens Stavros zijn ze allemaal rijk geworden en keren velen nu terug voor een aantal maanden per jaar.

het winkeltje van Stavros, vol met lokale heerlijkheden

en uiteraard is ook de toeristische prullaria verkrijgbaar in Chora

We kijken even rond in Kapsali (de haven van Chora) en rijden daarna door naar het strandje Chalko, een soortgelijk strandje als gisteren, maar ietsje makkelijker bereikbaar (de weg erheen is beter) en er liggen grotere keien. Maar gewoon heerlijk, lekker verkoelend water en een prachtig baaitje. Super, ’s morgens wat ondernemen en dan ’s middags lekker afkoelen op een strandje, dat is het betere leven.

Kapsali

bezigheidstherapie op het strand

Op de terugweg stoppen we even bij de brug van Katouni. Hier kijken we op uit door het raampje van de badkamer en ongemerkt zijn we er al een aantal keren overheen gereden. De brug dateert uit 1826 (toen de Engelsen het eiland bestuurden) en heet ook wel de ‘brug der liefde’. De gouverneur was namelijk verliefd geworden op een meisje uit Katouni en besloot een brug in de buurt van haar huis te bouwen, zodat hij, tijdens het toezicht op de bouw, veel bij haar in de buurt kon zijn. Of de liefde wederzijds was, vertelt het verhaal niet.

’s Avonds rijden we terug naar Kapsali om daar bij Xutro te gaan eten. Aanradertje van Anita en inderdaad, het eten was heerlijk ! In Kapsali is er trouwens ook een heel leuk winkeltje, het heet ‘follow your art’. Twee zussen die de mooiste dingen maken, keramiek, maar ook sieraden en andere leuke, maar vooral mooi en uniek. Een aanrader voor als je daar in de buurt bent. Ook hier komt het gesprek weer al snel op de economische malaise waarin het land verkeert. Als we vragen wat ze er hier op Kythera van merken, geeft ze aan dat het hier in vergelijking met Athene wel meevalt. Daar gaan heel veel ondernemingen failliet en verliezen duizenden mensen hun baan. Hier wordt vooral de benzine (1,86 per liter ongelood !) en het eten uit de supermarkt duurder. Volgens de eigenaresse is er maar één oplossing, terug naar een primitievere samenleving. Niet iedereen in de dienstensector laten werken, maar terug naar ‘moeder aarde’, om het maar even zwart-wit te zeggen. De eigenaar van Orato in de Peloponnesos was dezelfde mening toegedaan. Griekenland zit in een lastig parket, dat is ons inmiddels wel duidelijk. We doen dan ook ons best om de lokale economie een beetje te stimuleren en kopen ons gek aan souvenirs … en ijs … ;-)

Daar bij die molen ... die mooie molen ...

2011-06-14T18:39:00.006+02:00

Zoals beloofd hierbij wat foto's van 'onze' soms onhandige maar o zo schattige molen :

de woonkamer

de keuken

de slaapkamer op de eerste verdieping die wij gebruiken als inloopkast

de enorme grote (en zware) sleutel die toegang geeft tot de molen
(ligt in het eerste raampje naast de deur, mocht je in de buurt zijn :-))

de as van de molen die door de eerste verdieping loopt en zo enorm wrikt en
kraakt als het hard waait, zoals afgelopen zaterdag en zondag

Erik haalt 's morgens vers brood bij de bakker, terwijl ik de sinaasappeltjes pers

uitzicht vanaf binnen door de voordeur naar buiten

onze slaapkamer op de tweede en bovenste verdieping
WELTERUSTEN !!

Wandelen, zwemmen en eten bij Maria

2011-06-13T22:48:00.008+02:00

Als we deze ochtend wakker worden, kijken we elkaar aan. Waar is de wind ? Waar is het gepiep en gekraak van onze molen ? DE WIND IS WEG !! JAAA !!! We rennen naar buiten, waar het al heerlijk is, vanochtend kunnen we lekker buiten ontbijten in het zonnetje.

We blijven deze ochtend lekker lang bij ons molentje hangen, je merkt het, als het mooi weer is, wordt alles gelijk liefelijker, zo ook ons soms zo onhandige molentje. Uiteindelijk gaan we toch de pad op, het eiland lonkt.

We rijden naar Aroniadika, waar we de auto onder een schaduwrijke boom parkeren. We hebben hier op Kythera een wandelboekje gekocht (van de Nederlander Frank ;-)) en gaan de eerste wandeling uitproberen. Een eenvoudige wandeling, even kijken hoe het boekje in elkaar steekt voordat we ons aan iets ingewikkelds wagen.

kafeneion in Aroniadika

De aanwijzingen zijn prima en erg duidelijk, al snel zijn we bij een klein kerkje aangekomen, waar duidelijk al geruime tijd niemand geweest is. De deur is open ! Dat is een verrassing, tot op heden in Kythera alleen maar gesloten kerken gezien. En nog twee (erg vage) fresco’s ook. Jammer dat er een beetje te kwistig met de witkwast is omgegaan en de Maria-fresco lijkt wel eens overgeschilderd, maar toch, het blijft een leuke verrassing.

De omgeving hier is prachtig, glooiend landschap met kleine dorpjes. Als we een ander pad in lopen, blijkt dit een spinneneldorado ! Erik gaat voorop en misbruikt eerst het wandelboekje als webbenverwijderaar, later pakt hij een grote tak. Het is hard nodig. De grootste joekels komen we tegen en die webben lijken wel touw, zo dik !

In Pitsinades is het stil, het is een mooi dorpje, met een aantal lieve kerkjes en een mooi dorpspleintje. Even verderop grazen er geiten die even later (onbedoeld) worden opgejaagd door een auto. De geitenhoeder komt al snel aanlopen met zijn honden en even later is de boel weer onder controle en proberen de geiten het hoogst hangende blaadje uit de boom te eten.

Achter Pitsinades wandelen we naar het Ossios Theodorus Klooster, zo te zien een klooster nog in gebruik. Het is er wel erg stil en we zien niemand. Nu was ik er ook niet echt op gekleed (topje dus blote schouders), dus het is wel beter zo, anders had het wel een erg ongemakkelijke situatie geworden.

Terug in Aroniadika eten we wat bij het lokale kafeneion. Het is hier werkelijk heerlijk wandelen, het is vandaag prachtig weer, zonnetje, windje, prachtige omgeving hier, wat wil je nog meer ?

’s Middags rijden we naar het Melidoni strand. Dat ligt in het zuiden van Kythera, aan het eind van een lange (soms onverharde) weg door de bergen. (Het voordeel van Griekenland is dat de Grieken niet houden van wandelen, dus de mooie plekjes zijn vaak ook met de auto te bereiken :-). Zo ook dus dit strandje.) Volgens de boeken moet het een druk strandje zijn met parasols en ligbedden. Nou, niets van dat alles vandaag. Er liggen wel wat mensen, maar die zijn op één hand te tellen. De ligbedden zijn nog niet gearriveerd en de parasols liggen nog ver achter het strand te wachten om opgezet te worden.

de parasols liggen nog achter op het strand

Als we trouwens op weg naar het strand langs een klooster rijden, staat daar een jongeman te gebaren dat we moeten stoppen. Dus doen we dat ! Hij begint gelijk een heel verhaal op z’n Grieks (onderbreken is lastig, ze gaan maar door die Grieken) en als we onbegrijpend blijven kijken, vraagt hij op z’n beste Engels of de weg naar het strandje goed begaanbaar is. Tja, dat weten wij dus ook niet, het is voor ons ook de keer. “I follow you!” roept hij ons vol goede moed toe en hij springt in zijn blauwe citroen. Al snel zijn we hem ‘kwijt’ achter ons, als we even later naar boven kijken, staat hij buiten zijn auto naar beneden te kijken. Het is echt geen (heel) slechte weg, maar blijkbaar durft hij toch niet goed. Het verrast ons dan ook als hij een kwartiertje later na 10 seconden al achter ons opduikt bij het strandje, blijkbaar toch gevolgd (en nog snel ook !). Hij begint een heel praatje, hij vond het doodeng en durfde eigenlijk niet, maar ja, het is dus toch gelukt. Hij vraagt hoe lang we op het strand blijven, nou ja, dat weten we nog niet precies eigenlijk. Ongerust vraagt hij dan of we toch wel weggaan voor zonsondergang, nou ja, zeker wel ! Als wij een paar minuten later in het water liggen, haalt hij zijn stoeltje en parasol uit de auto, plugt de ipod in zijn oren en komt ook het strand op. Op een gegeven moment krijgt hij vertrouwen (als we ons in gaan smeren met zonnebrandolie) en duikt hij ook het heerlijke water in, hij doet een rondje rond de baai, maar verliest ons niet uit het oog. Als wij naar een geruime tijd onze spullen opruimen, is hij sneller bij zijn auto dan wij. Toch rijdt hij niet gelijk achterop, we kijken nog naar hem als we wegrijden, maar krijgen geen contact. Onderweg maken we nog een paar foto’s en dan doemt hij opeens achterons op en niet vanaf een afstand, nee zowat op de achterbumper. Echt bescheten is hij dus niet, hij trapt aardig door. Als we uiteindelijk dus samen boven komen, steekt hij opgelucht zijn duim omhoog buiten het raam.

het zeewater is heerlijk verkoelend, wat is dit genieten zeg !

’s Avonds rijden we (op aanraden van Andreas) naar het gehucht Loghothetianika om te gaan eten bij ‘Maria’, volgens hem het beste restaurant van Kythera, beetje excentriek ook, maar daar houden we van, dus gaan we dat maar eens proberen.

Als je aan komt rijden, weet je op een of andere manier gelijk dat je goed zit. We lopen naar binnen en zien daar iets wat we hier niet verwacht hadden. Inderdaad excentriek, moeilijk te beschrijven, het bestaat al lang en als we het goed gezien hebben zit ‘de’ Maria voor in de zaak, ze kijkt naar het etend publiek. Ze is een soort levend monument, erg oud (zo lijkt het), maar toch nog fief hoor, we zien ze regelmatig lachen (zou je niet zeggen als je de foto ziet) en volgens mij is ze nog gewoon de baas hier. Haar kinderen en kleinkinderen runnen de zaak. Ook hier geen menukaart, maar gewoon eten wat de pot schaft (er is trouwens wel genoeg keus hoor). En lekker ! Ik had heerlijk draadjesvlees, zalig ! En veel (veel te veel), beetje té grote porties, maar goed. Het restaurant zelf wordt ook een beetje als opslag gebruikt. De doos met (papieren) tafelkleedjes staat achter Erik in de zaak, lekker ‘voor de pak’ en zo ook de drankvoorraad. Als je iets van de grill wilt, zie je dat even later naar buiten gedragen worden. Blijkbaar staat de grill om het hoekje. De man die dit gaat doen ziet er trouwens uit alsof hij de hele dag in de garage heeft staan werken (is misschien ook zo natuurlijk), maar Erik had een grilletje en hij zat werkelijk te watertanden ! Uiteindelijk ook hier een toetje als extraatje. Eerst een schaaltje watermeloen, toen nog een schaaltje kersen, toen een schaaltje yoghurt met druivenjam en nog een schaaltjes met kleine koekjes … ahum … toen zat zelfs Erik vol en dat gebeurt niet snel ! De (schoon)zoon van Maria komt daarna aan tafel de rekening uitschrijven, we hielden ons hart vast, dit was té goed, té lekker en té veel. Maar nee hoor, 21 euro … en dat inclusief een (ruime) halve liter wijn. Als we weggaan, krijg ik na een vriendelijk ‘kalispera’ ook een glimlach van de oude Maria. Deze avond was weer een superervaring, weer zo’n aangename verrassing van Kythera !!

heeft Maria soms ook familie in Australie ?

uit de doos op de amstelkratjes komen de tafelkleedjes

Muziek in Avlemonas !

2011-06-13T09:29:00.005+02:00

Vanochtend worden we wakker en het lijkt wel alsof er zo’n echte hollandse februaristorm waait. De molen kraakt en steunt onder al dit geweld. Eigenlijk was dit gisteren ook al zo, alhoewel het vannacht toch even stil leek te zijn. Misschien is dit normaal voor Kythera ? Misschien vinden we dat deze week wel uit. We ontbijten dus maar binnen, want waar we ook zoeken, buiten is er geen windstil plekje te vinden, dat heb je met een ronde molen :-).

We besluiten dan ook om een indruk op te gaan doen van het eiland. Relaxen rondom de molen zit er niet in en binnenin wordt je langzaamaan gek van het gekraak. Maar goed, rondrijden en lopen op het eiland is zeker geen straf, dus heb geen medelijden met ons! We krossen echt kriskras over het eiland, we wandelen naar aan aantal waterbronnen rondom Karavas, rijden door het gezellige Potamos, door een prachtig gebied gaan we naar Mitata waar in 2006 een aardbeving is geweest, de kerk staat er nog steeds ‘verloren’ bij. Hier drinken we een Griekse koffie op de stoep van het dorpscafé. Volgens Andreas is hier een olijfoliefabriekje, maar daar zijn de meningen blijkbaar over verdeeld, de eigenaar van het cafe zegt dat er alleen maar een museum is en dat is gesloten vandaag. Ach, we gaan nog wel eens kijken, het is vlakbij (eigenlijk is alles vlakbij, het is niet zo’n groot eiland). We lopen een rondje door het dorpje en genieten van het uitzicht vanaf het plein op de bergen. Prachtig !

We rijden naar Avlemonas, een dorpje aan de kust, hier wonen de stoere vissers. Het haventje doet schilderachtig aan, de bootjes lijken zo uit een stripboek te komen. Hier zijn een aantal vistavernes en in de ‘tweede baai’ is een leuk koffietentje. Hier strijken we een poosje neer. We weten niet waar we zin in hebben, maar we zien mensen aan een lekker bakje koffie zitten en verderop worden er heerlijke ijsjes met chocoladecake geserveerd. Als ze de bestelling komen opnemen, wijzen we dan ook naar de koffie en de chocoladecake, “die willen we ook !”. De vrouw schiet in de lach. Dit is een lekker plekje (uit de wind, want het waait nog steeds flink) en erg relaxed. We blijven dan ook geruime tijd hangen. Als we binnen instrumenten zien staan, informeren we naar wanneer er hier muziek gemaakt wordt. ‘Vanavond half 11’ reageert ze enthousiast. Klinkt goed, we besluiten om hier vanavond naar terug te gaan.

Daarna rijden we nog een fikse berg op achter Avelemonas, waar een klein kerkje staat (hier bovenop de berg waait de gel werkelijk uit je haar !), kijken we in Diakofti of we daar misschien lekker uit de wind op het strand liggen (nee dus) en rijden we langs het strandje Kaladi, wat buitengewoon mooi is, maar op het tijdstip dat we er zijn al bijna helemaal uit het zonnetje ligt, hier komen we dus later in de week nog wel een keertje terug !

De indruk van het eiland is prima, het heeft supermooie ‘verborgen’ plekjes en de mensen zijn werkelijk superaardig. Van enige drukte op het eiland is geen sprake, waar al die toeristen gebleven zijn, weten we niet, zelfs op de bekende strandjes is het rustig. Het zou een erg druk weekend moeten zijn, maar daar merken we dus helemaal niets van.

’s Avonds rijden we terug naar Avlemonas, waar we eerst een heerlijk gegrild visje eten en daarna naar het koffiehuis lopen. Er wordt al volop gemusiceerd. De ‘band’ (1x gitaar, 1x gitaar/zang en 1x klarinet/drum) zit op het kleine verandaatje en daaromheen (cq op straat) zitten de gasten. Heerlijk, mooie muziek, supersfeertje. Zo zitten we midden in de nacht op straat te genieten in een klein vissersdorpje op Kythera. Voorzichtig worden we een beetje verliefd op het eiland …

in de verte zie je middenop 'onze' molen staan

de door een aardbeving in 2006 gehavende kerk in Mitata

bord naast de kerk

uitzicht vanaf het plein in Mitata

veel prachtige 'oldtimers' op Kythera !

waterbron bij Karavas

veel libelles bij de waterbronnen van Karavas

bord boven een vistaverne in Avlemonas

dé band die we 's avonds zien spelen in Avlemonas

prachtig strandje bij Kavali

huh ? nou ja, wel verklaarbaar, er zijn enorm veel eilandbewoners
naar Australie geemigreerd, waar nu zo'n 60.000 (nakomelingen van) Kytherianen wonen !

de honing van Kythera is erg lekker (en duur)

klok van een kerkje bovenop een berg achter Avlemonas

bovenop de berg achter Avlemonas

Onze WINDmolen op Kythira

2011-06-12T18:23:00.004+02:00

Toen we vanmorgen wakker werden in Monemvasia, voelden we al dat het een warme dag ging worden. Geen zuchtje wind en felle zon, zweten terwijl je net gedoucht hebt, dat soort werk.

Maar goed, vandaag is de dag dat we naar het eiland Kythera vertrekken, dus we genieten nog een laatste keer van ons ontbijtje bij de overbuurvrouw, pakken onze spullen in, rekenen de kamer af en rijden weg. Althans, dat was de bedoeling. De mevrouw van de receptie, reuze aardig overigens, was duidelijk verlegen om een praatje, en ach … we hebben tijd genoeg !

We vonden al dat ze té goed Engels sprak voor een Griekse, maar nu weten we daar (bijna) alles van. Haar vader Italiaans, moeder Grieks, opgegroeid in Tasmanie, daarna jaren gewerkt in Italie, maar ook in Belgie en de rest van Europa. Twee jaar geleden besloot ze dat het genoeg was, ze kende de luchthavens beter dan haar eigen huis en ‘gooide het roer om’. Ze besloot dichter bij haar ouders te gaan wonen, die tot slot van rekening ook ouder werden. Ook zij had een duidelijke mening over de huidige crisis. Griekenland had NOOIT in de euro moeten gaan, ze snapt niet dat ‘wij’ Griekenland hebben toegelaten en ze snapt al helemaal niet dat de Griekse regering dit toendertijd zo graag wilde. Ik zal jullie de uitleg besparen, alhoewel deze best interessant was. Een gemiddelde Griek verdient hier trouwens 700 á 800 euro per maand, als hij geluk heeft 900/1000 euro. Dit terwijl de kosten van levensonderhoud niet eens zoveel lager zijn dan bij ons. Benzine is bijvoorbeeld momenteel 1,70 per liter (diesel ca 1,55) en de boodschappen die wij doen in de lokale supermarkt zijn ook niet echt goedkoper dan bij ons. Maar goed, de dame van de receptie zegt, dat het leven hier ‘simpeler’ is en dat mensen daarom ook minder nodig hebben. Haar oom werkt op de Australische ambassade en die zegt dat het aantal mensen (vooral jongeren, net afgestudeerden !) die willen en gaan emigreren naar Australie weer erg hoog is, zelfs hoger dan de massale uittocht uit de jaren ’60. Dat zegt genoeg natuurlijk.

Daarnaast is de gezondheidszorg abominabel slecht. Ze zegt het mooi : “If you are ill, your life is in Gods hands, well that’s normally the case, but here in Greece it is really so ..”. Privé klinieken bieden betere zorg, maar dan heb je ‘hele diepen zakken’ nodig. Het liefst had ze terug gegaan naar Tasmanie, maar zolang haar ouders nog leven, wil ze graag hier blijven. Ook wilde ze ooit nog eens naar India, dus ja, je snapt het, de conversatie stopte nog lang niet.

Uiteindelijk verlaten we Monemvasia en gaan we op weg naar Neapolis, de havenstad van waar de ferry vertrekt naar Kythera. Onderweg veel olijfbomen, sinaasappelboomgaarden, enkele wijngaarden en een heuvelachtig gebied. Weer wel een mooi stukje Peloponnesos !

In Neapolis is het een drukte van belang. Overal een kriskras van auto’s en mensen. Bij het ferry-kantoortje betalen we eerst ons ticket (wat we thuis al gereserveerd hadden) en daarna parkeren we ons autootje om een bakje koffie te gaan halen. We zijn ruim op tijd. We zien het gekrioel eens aan, erg vermakelijk om te zien met welk gemak de Griek zijn auto midden op de weg ‘parkeert’ om even een krantje of een frappé te halen.

Wachtend op de pier op de ferry

Als we de ferry zien komen, halen we onze auto en gaan we in de rij staan op de pier. Voor we het weten staat ons autootje voorop de boot, spiegel aan spiegel met een soortgenoot. Het is druk, dit is zelfs een extra ferry die normaal niet vaart in deze tijd van het jaar. We waren er wel blij mee, anders hadden we de ochtendferry moeten nemen en dan hadden we wel ERG vroeg ons bed uitgemoeten. Maar het is pinksterweekend, dus de Grieken hebben een extra vrije dag en gaan er massaal een weekend op uit (onder andere naar Kythera dus).

Zie hem eens staan, de linkse van de twee voorop
(het lijkt wel een stelletje) is de onze

Op de boot is het een gezellige boel. Er wordt volop gekletst, gepraat, gelachen en de komboloi’s tikken wat af. Het is blijkbaar toch een stressvolle onderneming, zo’n boottocht. Wij genieten volop van dit Griekse gebrabbel om ons heen, de overtocht duurt ruim een uur en de zee is kalm. Heerlijk, zo’n zeewindje na de hitte in Monemvasia !

Als we aankomen in Diakofti is het wel even schrikken. Is dit nu het liefelijke Kythera waar iedereen zo lyrisch over is ? Het ziet er kaal, onherbergzaam en ongezellig uit ! Als we de weg volgen en even later boven Diakofti rijden en uitkijken over de zee, moeten we onze mening al een beetje bijstellen, wat een prachtig blauw/groen water en wat ruikt het hier lekker ! Alsof je continue door een heerlijke lichte parfum rijdt. Al snel wordt de omgeving groener en staan er ook bomen. De dorpjes zijn klein maar zien er allemaal wel bewoond uit, hier weinig tot geen ruines (in tegenstelling tot de Mani). Buurman Rene in Orato zei ook : ‘Kythera is een eiland wat je ontdekt door rond te lopen, niet door met de auto overheen te rijden’. Dus vooralsnog krijgt Kythera het voordeel van de twijfel.

Diakofti vanaf de veerboot

Aangekomen in Livadi is het niet moeilijk om onze accommodatie te vinden, al hebben we geen adres. We slapen namelijk in een oude, gerestaureerde windmolen! En inderdaad, het is een WINDmolen. Het waait stevig op Kythera vandaag en de molen staat flink in de wind. Op zich logisch, de molen zal inderdaad wel zo geplaatst zijn dat hij de meeste wind vangt … als we even later Andreas ontmoeten, vertelt hij dat dit de meest produktieve molen van het eiland was … mmm … hopelijk waait het morgen toch iets minder hard. Door het gewrik van de dikke houten as die door de slaapkamer loopt, lijkt het wel alsof de hele molen zucht en steunt onder deze stormachtige wind.

De molen heeft tot 70 jaar geleden produktie gedraaid, daarna is hij in verval geraakt en een aantal jaar geleden weer opgebouwd. Er heeft nog jaren een oude dame in gewoond, maar nu wordt het dus verhuurd. Het ziet er idyllisch uit, binnen heel erg leuk ingericht met oude, soms gekke, dingetjes. Het keukentje is idyllisch onhandig en de badkamertjes zijn nog idyllischer onhandig. Erik kan er niet eens in staan, dus het douchen wordt nog lachen. De sleutel van de molen is een enorm zwaar ding en er is er maar één, als we er niet zijn ligt hij in het raampje net naast de voordeur :-). Het is érrug charmant allemaal, dat wel !

We hebben twee verdiepingen, de eerste is een slaapkamer, maar het bed is niet echt een tweepersoons, het is meegebouwd in de rondingen van de molen, dus hmmm … misschien twee kinderen zou prima passen. De badkamer hier is ietsje groter dan die op de tweede verdieping (waar zelfs ik niet in kan staan), dus we besluiten dat dit onze inloopkast en badkamer verdieping wordt. De tweede verdieping heeft een grotere slaapkamer met een ‘normaal’ bed, hier gaan we dus slapen. Het is wel ‘kruipdoorsluipdoor’ om er te komen, twee enge smalle, wiebelige trappetjes, maar goed, we wilden idyllisch, nou dat hebben we gekregen hoor ! (foto’s volgen later)

Andreas geeft ons via de kaart gelijk een soort rondleiding over het eiland. Waar de stranden het mooist zijn, waar je het lekkerst kan eten (erg belangrijk !) en waar er leuke bezienswaardigheden zijn. Hij blijft maar praten, erg enthousiast over het eiland, leuk. Hij raadt ons aan om in de restaurants tussen 6 en 7 te gaan eten, want dan zijn de Grieken er nog niet en is het rustig. Dit advies slaan we dus lekker in de wind, ten eerste is het wel erg vroeg, we hebben ons dagritme hier inmiddels aardig verlegd en ten tweede vinden we het wel gezellig om tussen de Grieken te eten, daar komen we toch voor ?

Dus gaan we later die avond om kwart over negen naar het beste restaurant in Livadi e.o. (we hebben eerder nog eens geïnformeerd in het dorpje zelf en alhoewel de man van de boekenwinkel als overbuurman niet geheel onpartijdig is, geloven we hem graag). Het is nog rustig, er zitten nog maar 4 andere mensen. Maar een half uurtje later is het bal, de hele tent afgeladen. Heerlijk, lekker Grieks gekissebis om ons heen, een gezellige boel. Het is een familiebedrijf, moeder in de keuken, vader deels keuken, deels bediening en twee zonen in de bediening. De oude man/vader is er ook, maar niet erg produktief, hij zit voor de tv, doet af en toe een rondje door de zaak en kijkt goedkeurend in de rondte. De zonen hebben het hartstikke druk, twee man voor een compleet volle zaak, ze rennen heel wat af. Wij vinden dan ook eigenlijk dat ‘de oude’ ook wel eens een karafje wijn rond kan brengen, maar goed, dat is blijkbaar niet aan de orde. Uiteindelijk eten we superlekker en genieten we van het Griekse sfeertje.

We zijn inmiddels wel superbenieuwd naar het eiland. Het ‘voelt goed aan’. Beetje sfeer gesnoven in de lokale supermarkt, een bruidspaar gezien wat in de kerk trouwde tegenover de supermarkt. Dat was ook wel even schrikken trouwens, de hele familie, inclusief de bruidegom staat te wachten bij de kerk en dan komt een poosje later met veel bombarie de bruid aanrijden, op zich niets bijzonders. In Nafplion (1,5 week geleden) hetzelfde verhaal. Echter hier staan aan de zijkant van de kerk drie mannen met flinke geweren salutschoten af te vuren ! En niet zomaar een paar, een flink aantal. Ik kreeg sterk de neiging om te schuilen achter de plantenbakken. Maar omdat niemand (behalve wij) echt schrikt, nemen we maar aan dat het een plaatselijk gebruik is bij een bruiloft (en niet een jaloerse ex die de bruiloft probeert te verpesten). De bruid werd hier trouwens ook onthaald door live-muziek en een pastoor in een prachtig gewaad. Als wij de boodschapjes gedaan hebben en weer naar buiten lopen, is de dienst al begonnen. Maar niet iedereen had zin om mee naar binnen te gaan, want diverse gasten lopen nog buiten (of zelfs in en uit de kerk), apart !

O ja, en als laatste nog een komboloi-verhaaltje. Inmiddels vraag ik me af: wanneer koop je nu een komboloi ? Je ziet de meeste oude mannetjes er wel mee lopen, maar heel soms ook jongere mannen, vanmiddag nog eentje die toch echt nog geen 30 jaar was. Dus krijg je dan zo’n speeltje als je trouwt ? Als je het huis uitgaat ? Als je …. ? Het is iets om ook de stress van het bestaan een beetje te verlichten, wanneer krijg je de meeste zorgen ? Als je kinderen krijgt ? Als je …. ? We hebben echt geen idee en besluiten het aan Andreas. Een jonge vent, dus ik vraag hem of hij ook een komboloi heeft. Hij kijkt me raar aan ? Wil ik er een kopen misschien ? Nee, zeg ik, heb jij ook een komboloi ? Hij begint te lachen, nee, hij heeft geen komboloi. Dus ik leg hem mijn theorie voor, krijg je soms een komboloi mee van je vader als je het huis uitgaat als kerel ? Hij schiet weer in de lach, nu harder, nee, nee, alsjeblieft, nee, zegt hij, en hij vraagt me hoe ik hierbij kom. Als ik mijn observaties deel, weet hij te vertellen dat de komboloi iets is voor oude mannen, zodat ze iets ‘om handen’ hebben na hun pensionering, maar ook dat het een goed middel is om te stoppen met roken, je handen zijn dan met andere dingen bezig, dus geen tijd om een sigaret op te steken. We concluderen dan ook, dat de jongere mannen met een komboloi ooit rokers waren (of druk proberen deze status te bereiken)!

Dus je ziet, weer veel geleerd vandaag, op naar morgen !!

Warm Monemvasia

2011-06-10T18:44:00.013+02:00

We willen natuurlijk niet klagen en dat doen we dan ook niet, maar 38,5 graad C begin juni in Griekenland ? Ik weet het niet hoor …

We zitten op dit moment in Monemvasia, het is vrijdagmiddag. En het is dus warm. Nu is dit stadje niet zo groot, maar om het te ontdekken is het nogal een geklim en geklauter door de smalle en steile straatjes. Dit hebben we dan ook vanmorgen gedaan, toen was het nog redelijk koel. De weg gisteren hier naar toe was leuk. Onderweg geluncht in een havenstadje Gythio, daarna reden we alleen maar door sinaasappelboomgaarden. Weer eens wat anders dan die eindeloze rijen grijsgroene olijfbomen :-).

Monemvasia is een gerestaureerde stad(je) op een flinke rots die door middel van een dam aan het vaste land verbonden is. Vroeger was er ook een ‘bovenstad’, maar daarvan staat nu alleen nog een kathedraal overeind, de rest is verworden tot ruines.

Je ziet rechts op het puntje net het begin van de benedenstad, deze kijkt dus uit over zee

We slapen in een hotel in de benedenstad en hadden eerlijk gezegd niet verwacht dat hier ook nog ‘normale’ mensen zouden wonen, maar dat is dus zo. Als je aan het wandelen bent, sta je dan ook soms zomaar in de ‘achtertuin’ van iemand of loop je met je hoofd door de was. Ook ’s avonds is het gezellig druk, het restaurant zat gisteravond gewoon vol en dat met allemaal Grieken (en ons dan natuurlijk).

Maar goed, geschiedenis genoeg aanwezig hier, de rots was strategisch natuurlijk nogal van belang, dus verschillende volkeren hebben hier huisgehouden. Een klein museumpje laat schitterende oude vondsten zien, maar ook bijvoorbeeld marmeren deurstijlen, mooi gedecoreerd. Nu is het leuk, maar vroeger moet het echt prachtig geweest zijn.

Aan de overkant van het kleine museumpje staat een kerk (er staan er hier veeeel !). Even een kijkje, nee helaas, geen mooie fresco’s, we zijn inmiddels aardig verwend natuurlijk. Maar wel prachtige oude (tenminste, zo zien ze eruit) iconen die aan de zijkant van het vrij nieuwe kerkje hangen. Als we doorlopen naar voren, zien we rechts een kleine ingang waar mensen in en uitlopen. Nieuwsgierig geworden, gaan we natuurlijk ook kijken en zien we een enorme icoon (hoger dan we zelf zijn) in een geconditioneerde ruimte hangen. Volop camera’s, het ziet er indrukwekkend uit, want deze manier van beveiligen hebben we tot op heden nog niet gezien. Ineens worden we aangesproken door een man, die duidelijk ‘bevlogen’ is van waar we naar staan te kijken. Het is dé icoon, die ruim 30 jaar geleden gestolen is uit Monemvasia en die drie weken (!) terug weer is teruggekomen ! Een icoon van ruim 700 jaar oud ! Hij hield maar niet op met praten, zo enthousiast was hij hierover.

Uiteindelijk hebben we hier en daar nog eens geïnformeerd en als we alle beetjes bij elkaar doen, zou dit het verhaal ongeveer moeten zijn. In 1979 is deze icoon gestolen, het is een ‘topstuk’, nergens in Griekenland is er zo’n grote en oude icoon bewaard gebleven. Een ramp dus dat deze werd gestolen, alsof in Nederland de nachtwacht gejat zou worden. Hij werd al snel getraceerd, de club van dieven kregen ruzie over de verkoopprijs (ze wilden hem verkopen) en een van de dieven gaf uit wraak alle criminelen aan bij de politie. Echter, de icoon was zwaar beschadigd en zelfs in drie stukken gezaagd ! Hij is naar Athene gebracht, waar hij is gerestaureerd. Maar ja, toen wilde Monemvasia hem terug en mocht dat niet van ‘Athene’. Hij is naar het Byzantijns Museum gegaan, omdat ‘ze’ vonden dat hij niet veilig was in Monemvasia. Al die jaren is er gestreden voor terugkomst, uit protest hing er een foto van de icoon voorin de kerk. En afgelopen 23 mei was het dus zover, de icoon kwam terug. (Hopelijk staan er geen onwaarheden in bovenstaand stukje, het is samengesteld uit beetjes uit verhalen van de mensen hier.) Ik vond op internet een (Engelstalig) stukje hierover, inclusief wat video’s (voor de geinteresseerden):
http://www.johnsanidopoulos.com/2011/05/after-32-years-crucifixion-icon-returns.html

Ons hotel is in een gerestaureerd oud huis, ziet er smaakvol uit, maar omdat we twee nachten terug nog in een villa sliepen, met zwembad voor de deur en 360 graden uitzicht, voelen we ons in deze stad wat opgesloten. Morgen gaan we met de ferry naar Kythera, daar hebben we allebei veel zin in !

Vanmiddag hadden we trouwens zin in een gegrild visje, dus wij naar een taverne aan de vaste wal, vonden een leuke, volop gezelligheid en Griekse muziek. Als je vraagt om een gegrild visje, mag je altijd mee de keuken in, maar Erik wilde geen kleine visjes, het moest een flinke zijn en anders niet. Nou, dit werd hem :

En voor degene die twijfelen of het wel of niet goed met ons gaat, we blaken van gezondheid, kijk maar :

De bergen en Mystras !

2011-06-08T14:42:00.006+02:00

Het weer is een beetje in de war. Twee dagen terug waaide ‘s morgens de (zelfgehakte) stukjes walnoot zo uit je yoghurt het zwembad in, gelukkig hield de honing de boel nog een beetje bij elkaar. Diezelfde middag nog werd het zo heet, 36 graden toen we even wat boodschapjes gingen halen. Toen we gisterochtend wakker werden, was het zelfs grijs buiten ! Helemaal bewolkt ! Er viel wat regen uit (vier spetters om precies te zijn, maar toch). De hele dag bleef het bewolkt en beetje benauwd. En ook vandaag, vanmorgen compleet blauwe lucht, uurtje later dicht bewolkt, regen (nu wel 50 spetters !) en nu is het blauw met hier een daar een wolkje. Op het moment is het heerlijk dus, windje erbij, precies goed.

Het is onze laatste dag in de villa van Orato, beetje weemoedig zijn we, want het leven is hier wel erg perfekt. We zijn nu op de helft van onze vakantie, maar het eerste stuk was al zo heerlijk, dat het eigenlijk niet mooier kan worden. Toch zitten we vol goede moed. Een paar dagen terug maakten we kennis met onze buurtjes Thea en Rene, echte ‘Griekofielen’. Zij zijn op Kythera geweest en zijn er werkelijk lyrisch over. Hun beider ogen straalden toen we vertelden dat we over een paar dagen naar het eiland Kythera gaan. Vanmorgen nog even de laatste tips met ze doorgesproken en als we ze mogen geloven (en dat willen we maar al te graag), gaan we de een fantastische week tegemoet. We zijn superbenieuwd, we horen en lezen alleen maar goede dingen over Kythera !!

We zullen jullie nog even bijpraten over onze belevenissen. Eén van de dingen die op ons verlanglijstje stonden was het bezoeken van Mystras, een oude byzantijnse stad in het Taigetosgebergte. Inmiddels uiteraard verlaten en verworden tot ruines, maar er zijn een aantal gebouwen (voornamelijk kerken) gerestaureerd en het is in 1989 tot World Heritage Site gebombardeerd. De stad is in 1249 gesticht ter vervanging van de oude stad Sparta (ja, ja, van de Spartaanse opvoeding!), op het hoogtepunt woonden er maar liefst 20.000 mensen, het was de hoofdstad van de Peloponnesos (al heette het toen anders), in 1834 is de nieuwe stad Sparta gesticht en zijn de mensen hiernaar toe verhuisd, de laatste inwoners vertrokken in 1953. Al is dit laatste niet helemaal waar, in het Pantanassa klooster wonen nog steeds enkele nonnen.

Maar goed, om er te komen is het ruim 1,5 uur rijden. Het is vandaag ‘toch bewolkt’ dus een prima dag om er op uit te trekken. Als we bij Kalamata zijn, zie ik op de kaart een weggetje binnendoor, volgens mij korter en met minder haarspeldbochten dan de hoofdweg. Vol enthousiasme slaan we af. We zien wel een paar fikse bergen opdoemen, volgens mij moeten we daarachter ergens zijn. Het eerste stuk is leuk, door kleine dorpjes, we gaan goed, maar dan staan we op een kruising, die niet op mijn kaart staat, de dorpjes die hier aangegeven worden ook niet en het is niet duidelijk wat de doorgaande route is. We nemen een gok en gaan linksaf.

Lijkt leuk, maar je hebt er niets aan als je de dorpjes niet op de kaart terug kunt vinden …

Al snel verandert de asfaltweg in een onverharde weg, die overigens prima te berijden is. Als we onze tomtom even aanzetten om te kijken of die soelaas kan bieden, roept die maar één ding ‘keer om ! keer om !’. We zetten de tomtom snel uit, wat weet die er nu van ? We rijden stug door en klimmen hoger en hoger. Dit is duidelijk niet het weggetje met minder haarspeldbochten en zeker niet korter. De weg wordt al slechter en slechter en we gaan hoger en hoger. De omgeving is weinig inspirerend, hier hebben volop bosbranden gewoed, het doet allemaal een beetje onheilspellend aan. Af en toe moeten we stoppen om te kijken of we door de steen, kuil of put in de weg wel veilig door kunnen rijden.

Een harde klap … we rijden ondanks onze voorzichtigheid toch op een fikse steen, met grote ogen springt Erik uit de auto en duikt eronder… ik zie ons in visioenen al in een Discovery-documentaire. Gestrand boven op een berg, geen dorp of huis in de buurt, wie van ons twee gaat er lopen? En waarheen? Terug of verder? We hebben ook nog een telefoon, maar wie gaan we bellen en hoe gaan we uitleggen waar we zijn, we weten het zelf niet eens ! Ons noodrantsoen (bestaande uit twee mentosjes) hebben we daarnet al opgegeten. Verder hebben we niets bij ons, ja een klein flesje water. Straks breekt er weer een bosbrand uit, hoe ontvluchten we die ? De tomtom had zo gelijk ‘keer om! keer om!’ Als Erik weer vanonder de auto vandaan komt staat zijn gezicht weer op ‘neutraal’, niets aan de hand, er drupt niets onderuit de auto. We rijden verder en komen na lange tijd weer op een asfaltweg, wat een opluchting. Om eerlijk te zijn was ik de enige die dit allemaal té spannend vindt, Erik vindt het alleen maar leuk …

Met een ‘vertraging’ van zo’n twee uur komen we begin van de middag bij Mystras aan. De stad is gebouwd op een helling, het is dan ook een heel geklim en geklauter. Gelukkig is er een beneden en boven ingang. We zijn beneden begonnen en tot de helft geklommen. Daarna met de auto buitenlangs naar de boveningang, waar je met hetzelfde kaartje naar binnen kan. Het kasteel helemaal bovenop de top hebben we overgeslagen, het was erg warm en het uitzicht is hetzelfde als halverwege, alleen dan van wat hogeraf (logica volgens een van de gidsen ter plaatse).

Hier zijn de hoogteverschillen goed zichtbaar, we staan beneden en helemaal bovenop zie je het kasteel

De kerken in de stad zijn stuk voor stuk prachtig, binnenin nog volop mooie fresco’s, sommige zo kleurrijk en scherp dat ze gisteren gemaakt lijken te zijn. Allemaal met natuurlijke verfstoffen gemaakt in de middeleeuwen, niet bijgekleurd of gerestaureerd, het is eigenlijk ongelofelijk dat sommige nog zo mooi zijn. Helaas zijn er ook veel vernield, soms is het hoofd ‘erafgepeuterd’ of de ogen. Dit is gedaan door de Turken,die de stad in 1460 bezetten.

Bij het Pantanassa klooster worden we opgewacht door een wel heel enthousiaste gids. Ze vertelt volop over de prachtige fresco’s en over de 14e eeuwse kerk die bij het klooster hoort. Het was ons al opgevallen, dat sommige kerken hier (in Mystras) dicht zijn, dat komt dus door de huidige crisis. Voorheen waren er een groot aantal gidsen aanwezig, die in de kerken post hielden en eventuele vragen van bezoekers konden beantwoorden. Nu is het aantal gidsen dus beperkt om geld te besparen. Eigenlijk is dit, tot nu toe, het eerste wat we echt merken van de crisis hier.

Erik in ‘kloosterdracht’

Als we de kerk verlaten raadt ze ons aan even bij de nonnen naar binnen te gaan, ze verkopen handwerk om zo hun in hun levensonderhoud te kunnen voorzien. Ze vertelt trouwens ook dat de nonnen hun boodschappen nog steeds aan laten voeren per ezel, het is hier zo steil dat er geen andere manier is. Maar goed, dus wij naar binnen bij de nonnen. En inderdaad, allemaal kantwerk en borduursels, maar wat echt mijn oog trekt is de vitrinekast vol met iconen en kleine houten lieve dingetjes (zal ook wel een naam hebben, maar weet ik niet). Het haak- en kantwerk wordt tentoongespreid en we zoeken wat moois uit voor oma. Als we vragen wat het kost, tovert ze een achterkant van een kladblok tevoorschijn (je weet wel, dat dikke kartonachtige papier), waarop opeenvolgend 10, 20, 30, etc. euro geschreven staat. Ze wijst het juiste bedrag aan (wow, dat is duur!).

Daarna op naar de vitrinekast, we zoeken het een en ander uit en met hetzelfde karton laat ze zien wat het kost. Ze lacht ons vriendelijk toe vanachter haar zwarte nonnengewaad. Als we uiteindelijk vier, noem het maar mini-iconen, uitzoeken, blijkt dat we toch wel erg veel geld neergeteld hebben voor het kantwerk, want we krijgen er twee gratis.

Onderdeel van de oorspronkelijke vloer van het Peribleptos
Klooster wat betekent ‘de overal zichtbare’

Je ziet hier trouwens nauwelijks toeristen. In de reisgids stond vermeld dat het een attractie was waar bussen vol toeristen op afkomen, maar geen bus gezien. Uiteindelijk hebben we er toch wel een paar uurtjes rondgelopen, misschien zijn we 10 toeristen tegengekomen, zeker niet meer.

Doen deze fraaie mozaïeken op de vloer je ook niet denken aan die twee oude muppets,
Statler en Waldorf, in hun balkonnetje ?

Als we aan het begin van de avond weer ‘naar huis’ rijden, rijden we via de ‘normale’ weg langs Kalamata, die trouwens schitterend is. Een groot deel rijdt je door een kloof met de meest prachtige kleuren, vergezichten en bloemen, die meestal heel erg lekker ruiken, tunneltjes uitgehakt uit de bergen, het is hier prachtig.

Omdat het al laat is als we terug zijn, besluiten we in Stoupa gelijk maar te gaan eten. We struikelen hongerig een klein Italiaans restaurantje binnen, even een keertje iets anders dan de Griekse keuken. Alhoewel het gerund wordt door Grieken, heerst er een Italiaans temperamentvol sfeertje. Op een of andere manier is de pizzabakker het niet eens met de eigenaresse van de zaak (of andersom). Ruzie volgt en even dreigt de pizzabakker zijn schort af te doen en weg te gaan. Uiteindelijk loopt hij het strand op (is voor de deur) om af te koelen en komt hij toch weer terug. Bijna moest de pizzabladzijde uit het menu gescheurd worden, maar gelukkig, toch niet nodig. We hebben hier trouwens heerlijke pasta gegeten, jonge eigenaren die het geheel met wat humor brengen, een leuk tentje.

Door ons bergavontuur zijn we onbedoeld een hele dag weggeweest, het zwembad schreeuwde om aandacht, dus trokken wij om half 11 ’s avonds nog een paar baantjes … lekker …

Exo Mani

2011-06-07T09:12:00.006+02:00

Gisteren een dagje ‘de hort op’ geweest. Na een paar daagjes rust en stilte waren we toch wel nieuwsgierig naar de Mani, zo heet het schiereiland waar wij op zitten. Het is verdeeld in een zuidelijk en een noordelijk stuk en vandaag trekken we naar het zuiden.

De Mani is van oudsher een gebied van interne twisten, er was/is weinig vruchtbare grond en bloedwraak tussen de clans was geen uitzondering. De clans hadden tevens het alleenrecht op het bouwen van de zogenaamde torenhuizen. Soms met wel 5 verdiepingen, zodat ze vanuit de bovenste verdieping de vijand (vaak zijnde de buurman :-)) met stenen konden bekogelen. Ze waren ook weer wel praktisch ingesteld, als het oogsttijd was, was er een tijdelijke wapenstilstand … Zelfs de Turken hebben zich nooit hun vingers durven branden aan deze regio, ze zorgden er echter wel voor dat de interne strijdjes voortduurde, zodat de Manioten (of Maniakken ?) geen tijd hadden om de Turken te bevechten. Uiteindelijk hebben de clans zich verenigd om zich in te zetten voor de Griekse onafhankelijkheid (en dus toch nog te strijden tegen de Turken).

Maar goed, vandaag dus richting de zuidelijke Mani. Deze streek heeft zich als laatste deel van Griekenland tot het christendom bekeerd. Ze waren hierover zo enthousiast dat het in deze streek werkelijk wemelt van de oude Byzantijnse kapellen. Soms 15e eeuws, maar ook 12e eeuws, het staat hier allemaal gewoon aan de kant van de weg.

En daar zijn we gek op, dus off we go !

Na een uurtje zijn we in Aeropoli, waar ooit de opstand tegen de Turken begon. De leider van het geheel heeft een heldhaftig standbeeld gekregen op het centrale plein. Het is erg warm in het kleine stadje, het is ruim 30 graden en er staat geen zuchtje wind.

supermarkt in Aeropoli

het huis van een verstokte roker ?

Op wat toeristen na, lijkt het wel uitgestorven, maar het is dan ook siesta-tijd. Achteraf blijkt dit trouwens een voorbode voor de rest van het schiereiland. We eten wat bij een schaduwrijke taverne en rijden verder, op zoek naar de byzantijnse kapellen.

En je hoeft echt niet te zoeken, ze staan letterlijk gewoon aan de kant van de weg. Oude, soms 12e eeuwse kapelletjes met de meest prachtige oude fresco’s. De eerste kerkjes die we zien zijn ‘gewoon’ open, helaas stopt dat op een gegeven moment en moeten we het doen met het gluren door de ramen. Soms vang je dan toch nog een glimp op van oude fresco’s, soms zijn de ramen dichtgemaakt om de fresco’s tegen het licht te beschermen en zie je dan ook niets. Op zich erg jammer, maar goed, het idee van het ‘vinden’ en eerste aanblik van deze kleine schattige kerkjes (soms moet je op de knieën om door het raam te gluren) maakt veel goed !

En soms zitten we weer maar net in de auto en staat er weer al een volgende ! Echt vervelen deed het niet, het was altijd weer een verrassing wat je aantrof en of je wel of niet naar binnen kon. Soms vergisten we ons ook, de nieuwere kerkjes worden vaak in dezelfde stijl neergezet, maar dan uiteraard zonder de oude fresco’s. Tot een aantal jaren terug waren blijkbaar alle kerken nog gewoon open, maar door schade en schande (diefstal van iconen en beschadiging van fresco’s) wijs geworden, zit er tegenwoordig vaak een slot op de deur.

Het gebied is trouwens aardig ‘ruig’. We hebben het laatste grote groen allang achter ons gelaten, wat rest zijn duizenden olijfbomen. De berghellingen zijn kaal en rotsachtig. Er zijn hier geen strandjes, ook de kust is rotsachtig of bestaat uit steile kliffen. De dorpjes zijn klein, vaak grotendeels verlaten, meestal zelfs vol met ruines. In een klein dorpje zien we een oude man zitten op de stoep van zijn huis, midden tussen de ruines in. Ooit was dit een drukbevolkte regio en waarschijnlijk heeft deze man dat ook nog wel meegemaakt.

Het is ook overal heel stil, in de dorpjes hoor je geen stemmen, laat staan kindergeluiden. Soms steekt een oude man zijn hoofd buiten het raam. Met een vriendelijk ‘yassas’ (hallo) lopen we voorbij, een glimlach op het gezicht van de oude man toverend.

Nauwelijks faciliteiten, geen supermarktjes of winkeltjes, welgeteld 1 benzinestation, waar de benzine ruim 10 cent duurder was dan vlakbij onze bungalow.

Wat we wel zagen is dat veel van de oude torenhuizen gerestaureerd zijn of worden. Veel mensen uit Athene (die van oorsprong hier vandaan komen) schijnen de huizen weer in oude glorie te herstellen. Goed werk, maar helaas komen ze hier niet wonen en gebruiken ze het waarschijnlijk alleen in de vakanties.

Dus eigenlijk een beetje triest, alhoewel het een prachtige streek is. Ruig, maar met prachtige vergezichten, kristalhelder water bij de kust en betoverende dorpjes met nog mooiere oude byzantijnse kapelletjes.

’s Avonds trakteren we onszelf weer op een diner in het restaurant. Deze keer laten we ons verwennen met een rodebietensalade, spinazietaart met feta, gevulde kip en mousaka. Mousaka is nu niet iets wat je hier direkt in een restaurant zou verwachten, maar dat komt zo. Een poosje terug vertelde een toerist aan meneer Orfanos dat de mousaka bij de gemiddelde taverne net zo smaakte als bij hem thuis (in NL, pakje Knorr waarschijnlijk). Hier schrok hij zo van, dat hij besloot om het tegendeel te gaan bewijzen. Échte Griekse mousaka kán gewoon niet hetzelfde smaken als in Nederland! Met verse lokale ingrediënten gaat hij nu deze ‘strijd’ aan. En inderdaad, de mousaka is hier zeker anders dan in bij de gemiddelde taverna ! Allemaal supervers uit eigen tuin en niet machtig ! (We ‘gmake’ it very light, easy to eat two pieces !!) Het is leuk om te zien hoe hartstochtelijk hij over zijn streek en over de locale producten praat. Hier ligt duidelijk zijn passie, iets lekkers maken met ingrediënten ‘van hier’. De wijn die hij serveert komt allemaal uit de Peloponnesos, want waarom zou je het elders halen als er hier goede wijn is ? Helemaal mee eens. Samen met zijn vrouw (die overigens in Italië de kookkunst meester is geworden), doet hij een ‘wijnopleiding’ en bezoekt hij regelmatig locale wijnboeren. Hij heeft dit restaurant vorig jaar geopend om mensen kennis te laten maken met de locale produkten. Zelf komt hij uit Stoepa en zijn vrouw uit Agios Nikolaos, beide geboren en getogen op nog geen 5 kilometer hier vandaan.

Over de buurman, die een moderne blokkendoos heeft neergezet, doet hij wat minachtend. ‘Somehow they live in it’ en ‘not traditional’ is het enige wat hij erover kwijt wilt, als we naar het moderne huis informeren, kunstenaars uit Athene …

En over de natuur. Hoe warm het hier ook kan worden, overdag is er een constante bries van zee, ’s avonds verandert dit in een windje vanuit de bergen. Zo heb je nooit airco nodig, gewoon de ramen tegenover elkaar openzetten, dat is genoeg. Bij de bouw van de huizen wordt hier dan ook rekening mee gehouden. De wind uit de bergen brengt ook nog eens een heerlijke dennengeur met zich mee, als hij dit vertelt, brengt hij zijn vingertoppen bij elkaar en maakt een strekkende beweging vanaf zijn neus en sluit hij even zijn ogen.

Ook over de politiek heeft hij (zoals elke Griek) een mening. Als we op tv beelden zien van demonstraties, vragen we of dat dat in Griekenland is. Het blijken stille, vreedzame protesten te zijn in Thessaloniki. Als we het goed begrepen hebben, doet hetzelfde zich voor in Spanje, maar we hebben eerlijk gezegd al even geen nieuws meer gezien of gehoord. De regering is hier genoodzaakt drastische maatregelen te nemen (tja …) wat ondermeer betekent dat de salarissen van de jongeren (minimumloon ?) dalen van 700 naar 500 euro per maand. Uiteraard wist hij hier de juiste oplossing voor, maar die zal ik jullie besparen. Waarschijnlijk zit hij, zoals het een echte Griek betaamd, over 20/30 jaar ook in het lokale café, spelend met zijn komboloi, lekker te discussiëren over de economische en politieke situatie in de wereld.

Uiterlijk gezien heeft meneer Orfanos wel wat weg van Salvador Dali en Rene (je weet wel, van allo allo). Als hij in keurig Engels (nou ja, dat ‘gomemade’ blijft natuurlijk lastig) de menukaart opsomt, doet hij eerst even zijn ogen dicht om daarna heel rustig van wal te steken. Door zijn enthousiasme gaat hij al snel sneller praten en krijg je eigenlijk overal zin in en dat geeft ook niet, wat je ook kiest hier, het is volgens mij altijd superlekker. We willen hier natuurlijk geen reclame maken, maar als je nog eens een perfecte vakantiebestemming zoekt met mooi weer, veel rust en lekker eten,moet je hier zijn … (en natuurlijk voor kleine schattige oude kerkjes ;-))

zijn ze niet prachtig ?

When the sky is clear, the sea is clear ...

2011-06-06T10:51:00.004+02:00

Wat is het hier toch geweldig. Elke ochtend als we wakker worden, draaien we ons hoofd opzij om te zien dat het zonnetje gewoon weer schijnt. We hebben de muggen nu aardig onder controle en slapen weer lekker met de ramen open.

Misschien was het een soort welkom van de muggen, zo’n eerste nacht. “Denk nou maar niet dat alles hier zo perfekt is, want wij zijn er ook nog !!” zoiets … om je weer even met beide benen op de grond te zetten of zo …

Gisteravond hier in het restaurant gegeten. Van horen zeggen het beste restaurant in de regio. Niet dat we al zoveel hier geprobeerd hebben, maar ik vrees dat ‘ze’ gelijk hebben. Oef, wat hebben we lekker gegeten ! Alles is homemade (of ‘gomemade’ zoals meneer Orfanos dat op z’n Grieks-Engels zegt) en wordt ter plaatse bereid. Een menukaart is er niet, bij binnenkomst komt hij aan tafel vertellen wat er allemaal voor lekkers is. Probleem is alleen dat hij zo enthousiast is over z’n ‘gomemade’ spulletjes dat, als je denkt alles gehoord te hebben, het alleen nog maar de voorgerechten blijken te zijn. We weten het dan ook niet meer en vragen hem ‘gewoon iets lekkers’ voor ons te maken. Nou … dat werd het ! Eerst brood met een smeersel dat me deed denken aan Humus (zelf zij hij dat het tzatziki was, maar dan met peper in plaats van knoflook), daarna een pittige salade (uit eigen tuin !), daarna een fikse kalamari (nog nooit zo’n mooie gezien !) en daarna een zalig gegrild visje uit eigen zee. Het visje smolt werkelijk op de tong, volgens meneer Orfanos komt dat omdat : ‘when the sky is clear, the sea is clear’. Het zal best, het was verrukkelijk. Daar tussendoor trouwens nog een wijnarrangementje, we lieten het ons allemaal welgevallen. Toen we ‘klaar’ waren en de rekening al (ongevraagd, maar dat schijnt hier allemaal te kunnen, doen ze overal) op de tafel lag, kwam hij toch nog even informeren of er nog plek was voor een nagerechtje. Ach ja, als dat net zo lekker is als de rest, lusten we wel wat. We hadden keus uit lemon-yoghurt (gomemade) met aardbeien (uit de tuin), iets verschrikkelijks zoets wat ze gejat hadden van de turken (nee, geen baklava) en gomemade chocolade-ijs. Ik nam het eerste, Erik het laatste. En daarna kregen we bijna ruzie, want allebei waren we er heilig van overtuigd dat we het lekkerste gekozen hadden !

Jammer dat dit restaurant maar van donderdag t/m zondag geopend is … het is al zaterdag. Vanavond dus zonder twijfel nog een keer !

En ja, verder bestaat het leven hier uit alleen maar hoogtepunten. Parasol uitklappen, ontbijt op ons terras, bakje koffie, rondje in het zwembad, lekkere kaasjes halen bij de winkel, rondje door het dorp, boekje lezen, watermeloen eten, puzzeltje maken, even uitrusten van dit alles, roseetje drinken, kaasjes opeten, genieten van het uitzicht, fotootje maken, verhaaltje schrijven … en dit alles in willekeurige volgorde, anders gaan de dagen zo op elkaar lijken :-).

onder de pijl, dat is 'ons' huisje voor een week !

agios nikolaos, 'ons' dorpje beneden aan de berg

We tobben wat af ;-)

2011-06-04T12:50:00.004+02:00

Waar was ik gebleven ? We zitten ondertussen in onze ‘villa’ bij Agios Nikolaos en de tijd lijkt hier wel stil te staan (voor ons dan bedoel ik). Het is hier HEERLIJK ! Ruim huis, (privé)zwembadje, lekker terras, het weer is fantastisch, zon met af en toe een briesje van zee, we kijken uit op het dorpje Agios Nikolaos en de zee.

ons huisje van de achterkant

en de voorkant

ontbijt op ons terras ...

Het is hier stil, zo stil dat je af en toe niet durft te praten. Je hoort alleen het gesnirp van een krekel, het ruisen van de wind door de olijfbomen en het geklingel van de geitenkudde (wat later de pomp van het zwembad bleek te zijn :-)).

O ja, over het zwembad, het ziet er misschien niet groot uit, maar valt reuze mee, zes slagen heb je nodig om een baantje te trekken, zeven slagen als dit kruislings doet.

En ja, er zijn ook mindere kanten aan dit huis, zo hebben we namelijk geen sopdoekje, er is nog maar één blokje voor in de vaatwasser en is de sinaasappelpers niet elektrisch … bah …

Jullie snappen het wel, we voelen ons een prins en prinsesje op ons eigen kasteeltje.

Toch ging het de eerste nacht goed mis. Als alle ramen open staan waait het zo heerlijk door, het huis wordt dan min of meer onderdeel van de natuur. Vliegjes en insecten vliegen door het keukenraam naar binnen en door het woonkamerraam naar buiten. Geen probleem. Totdat het donker wordt. Ze (lees : muggen) vliegen wel naar binnen, maar niet meer door het woonkamerraam naar buiten. Ze (lees : muggen) vliegen wél de trap op, richting slaapkamer om daar (1) keihard zoemend rond de vier daar aanwezige oren te cirkelen, (2) lol te hebben om de slaande bewegingen te omzeilen, (3) nog meer lol te hebben om het gemopper, (4) nog veel meer lol te hebben om de muggenmiddeltjes die opgesmeerd werden, want wij trekken ons daar toch niets van aan en (5) uiteindelijk heerlijk in vrij liggende ledematen te prikken. Het waren er 837.

Dus tweede nacht lesje geleerd, ten eerste alles dicht gehouden, ten tweede alles donker gehouden, ten derde elektrisch muggenmiddel gekocht en in het stopcontact geprikt. En het hielp, geen mug te zien … Maar het is wel een beetje jammer, het is hier zo stil en zo lekker koel ’s nachts dat er niets lekkerder is om het raam lekker open te kunnen houden. We gaan vannacht een andere tactiek proberen …

En verder hebben wij eigenlijk nog niets ondernomen. De reis van Dimitsana uit de bergen hierheen ging vlotjes, volgens mij hebben we een uurtje of drie gereden, maar eerlijk gezegd weten we het niet, het horloge zit ergens in de koffer, dat heb je hier niet nodig. Het was wel een mooi tripje, uit de bergen, afzakkend uit het bergachtige binnenland naar de kust. Hier is de kust grillig, rechts de zee, links de bergen, de baaien zijn prachtig. Foto’s van de omgeving hier volgen nog, we waren vooralsnog te lui om uit de auto te stappen om een foto te maken ;-)

De (grote) supermarkt is dichtbij, 10 minuutjes rijden. Er zijn er zelfs twee. Leuk altijd om een buitenlandse supermarkt te bezoeken. Lange schappen met olijfolie bijvoorbeeld, veel (allemaal) kaasjes die we niet kennen, grote hompen vlees in de schappen en vissen in de vriezer die we niet kennen.

(een deel van) het olijfolieschap in de supermarkt

En er zijn twee dorpjes vlakbij, de eerste Agios Nikolaos, met een klein haventje met vissersboten en daaromheen wat tavernes, oude mannetjes met hun komboloi. Daar hebben we gisteren gegeten. Ik weet niet of we nog teruggaan, er lopen veel katten in Griekenland (zwervertjes), op zich geen punt, maar in Agios Nikolaos loopt er eentje die werkelijk beter afgemaakt kan worden, niet om aan te zien. Hartstikke ziek. Ik wordt daar echt gewoon misselijk van. Als we de 10e de staatsloterij winnen, gaan we hier een kattenopvang beginnen en een bus kopen waar we katten in gaan steriliseren en castreren, want daar hebben ze hier nog nooit van gehoord geloof ik.

Agios Nikolaos (met links vooraan 'onze' polo)

de kleine supermarkt in Agios Nikolaos (niet die van de olijfolie)

En dan is er nog het dorpje Stoupa, ook vlakbij. Een klein haventje, met daarnaast een klein zandstrandje. Ook wat tavernes, het is er drukker dan in Agios Nikolaos, waarschijnlijk vanwege het strandje. Hier hebben we eergisteren geluncht, net aangekomen. Hier kan je ook pinnen en zijn er wat souvenirwinkeltjes.

uitzicht vanaf het lunchplekje over Stoupa

En natuurlijk zijn er verderop nog veeel meer dorpjes en stadjes, we gaan het allemaal nog ontdekken deze week (want we blijven hier een week, yeah !!!).

Eerst een hapje van de watermeloen …