Gisteren aangekomen in Toronto, zo rond half 6 waren we na een korte taxirit in ons hotel in downtown Toronto. De eerste indrukken zijn goed, wereldstad, veel ruimte, laagbouw, af en toe een concentratie van wolkenkrabbers en veel groen. Het doet allemaal gemoedelijk aan, maar toch met het gevoel in een grote stad te zijn. We frissen ons wat op en doen een rondje om 'ons blok'. Het stratenpatroon is hier recht, recht en recht, volgens mij hebben ze hier geen bochten in de straten, alleen kruispunten. Lekker overzichtelijk. Het weer is heerlijk, blauwe hemel, zonnetje, het is al het begin van de avond, maar je kan nog gerust met een t-shirtje zonder jas de straat op. Hopelijk blijft dat zo !!
De volgende ochtend maken we een frisse start. We hebben goed geslapen in onze hotelkamer op de 17e verdieping en het ontbijt is overdadig, zoet en heerlijk. Buikje rond beginnen we onze ontdekkingstocht door Toronto. We lopen richting het water en besluiten om eerst naar de CN Tower te gaan. Dit is het hoogste vrijstaande gebouw ter wereld en we zijn wel in voor een mooi uitzicht. Nou, we worden zeker niet teleurgesteld, allereerst ga je met een lift met 20km/h omhoog tot ca 350 meter, hier heb je al een prachtig uitzicht over de stad en de wijde omgeving. Erg leuk om te zien dat het eigenlijk een groot dorp is met allemaal laagbouw. Alleen in het centrum zijn er een aantal wolkenkrabbers. Toronto ligt aan Lake Ontario met een aantal kleine eilandjes. Hier gaan pontjes naar toe, we onthouden dit even voor misschien later dit weekend. Op dit niveau heb je ook een glazen vloer. Vreemde gewaarwording om hier op te staan en 350 meter naar beneden te kunnen kijken ! De durfals (like us !) kunnen daarna nog met een andere lift 100 meter. Het uitzicht is daar werkelijk fantastisch. Je staat ruim boven waar de vogels vliegen en je kijkt bovenop de vliegtuigen die op een nabijgelegen vliegveldje landen. Zulke dingen zie je niet dagelijks ! Uiteindelijk is de toren nog eens 100 meter hoger (553 meter om precies te zijn).
Na dit hoogtepunt :-) lopen we langs het sky-dome (heet nu trouwens Rogers Centre, waarover later meer), de thuisbasis van de Toronto Blue Jays (baseball). Toevallig begint er op hetzelfde ogenblik een rondleiding en we sluiten snel aan. Ook dit is weer een hoogstandje. Het stadion is enorm groot, er kunnen ruim 51.000 mensen in tijdens een wedstrijd en tijdens een concert kunnen er zelfs ruim 65.000 mensen in ! Daarnaast zit er een dak op wat bij mooi weer helemaal opengeschoven kan worden. Ze zijn hier (terecht) erg trots op en het is indrukwekkend om het allemaal te zien. Helaas zijn de Blue Jays niet meer zo succesvol als 'vroeger'. De laatste grote daad dateert van 1992 en daar teren ze nog steeds op (of eigenlijk niet dus ..). Dit heeft er namelijk toe geleid dat het stadion drie jaar geleden is verkocht aan Rogers (vandaar de naamswijziging, waar eigenlijk niemand iets van wil weten). Rogers is een telecomgigant in Canada. Als de Blue Jays niet spelen worden er concerten en van allerhande shows in georganiseerd. Het is trouwens ook de thuisbasis van de Argonauts (football). Om het veld dan 'rechthoekig' te maken is een groot deel van de tribune op rails geplaatst en kan dus weggeschoven worden. Allemaal heel vernuftig ! Binnen hangen overal foto's van mensen die ooit hebben opgetreden of hun sport hebben beoefend in het stadion. Zo is bijvoorbeeld de Dalai Lama vorig jaar nog geweest, maar hangt ook Andre Rieu te pronken ! Hij heeft al verschillende malen hier een concert gegeven. Natuurlijk hebben ook de plaatselijke helden hun eigen plekkie hier. Na een goed uur worden we via de Blue Jays Shop het stadion uitgemanouvreerd en staan we in de regen. Helaas, de zon heeft zich niet kunnen handhaven boven Toronto.
Na een uitgebreide lunchpauze zijn we het 'path' ingedoken. Toronto kent een ondergronds 'stelsel' van wandelpaden (ruim 10 km) dat een aantal metrostations met elkaar verbindt, maar vooral een aantal winkelcentrums. Eigenlijk kan je dus 10 km lang winkelen onder Toronto. Het is een stad op zich, de supermarkt, de kapper, de schoenmaker, je kan het zo gek niet bedenken of het is hier. Wel erg handig voor in de winter wanneer de temperatuur buiten akelig naar beneden kan gaan (of als het regent ..).
We sjokken weer terug naar het hotel, het bad doet mijn beurse voetjes goed. Morgen weer een nieuwe dag !!
zaterdag 31 mei 2008
zondag 4 maart 2007
Meer verhalen en foto's van Tobago !
Ondertussen staan alle verhalen en een aantal foto's op onze eigen website : http://www.erikenwilleke.com.
Groetjes !!
Erik & Willeke
Groetjes !!
Erik & Willeke
zaterdag 3 maart 2007
Ester, autopech en Carnavalsavond in Tobago !
Zaterdag 17 februari 2007
Vanmorgen krijgen we tijdens het ontbijt een flinke bui met ‘liquid sunshine’ om onze oren. Gefascineerd kijken we hoe onze idyllische baai ineens verandert in een spookachtig geheel. De storm laat de donkergrijze wolken in een flink tempo over de baai heen denderen. Maar als we nog een keer naar buiten kijken, schijnt de zon alweer en is de lucht opgeklaard. Onze baai is weer idyllisch.
Na het ontbijt vleien we onder de Caribische zon, af en toe nemen we een duik in de Caribische zee, waarna we uitrusten op ons Caribische strandbed … wat is het leven hier toch goed !
De zeven kandidaten van vanavond doen erg hun best. De eerste ronde is in ‘Caribbean Wear’, dan komt de ‘Carnival-wear’ (=veel veren op hun hoofd + bikini-achtige outfits) en als laatste de ‘Afro Night Gown wear’. Sommige meisjes staan wat onwennig op het podium. Vooral de tweede ronde die gepaard gaat met springen en het schudden van billen en borsten gaat niet iedereen even goed af. Ik geef je ook te doen hoor op die hoge hakken ! Onderaan het podium staan de oudere dames te gillen en voor te doen hoe het wel zou moeten, het is een dolle boel.
Tussendoor worden we vermaakt met maar liefst 13 Calypso optredens. Dit zijn meestal mannen die een nummer zingen met een orkest. De nummers zijn soms belerend, ironisch, politiek, gaan vaak over drank en drugs, criminaliteit, etc. Sommige zangers hebben een aantal toneelspelers zijn zich die dan op de achtergrond tijdens het nummer een stukje opvoeren. Hun kleding is niet aangepast een hun karakter, ze dragen gewoon een bordje om hun nek met bijvoorbeeld ‘old lady’ of ‘mr manager’, is dat niet fantastisch ? Er wordt in de zaal af en toe flink gelachen en alhoewel het wel Engels is, begrijpen we niet alles. Het sarcasme tijdens de nummers schijnt voor te komen uit de slaventijd, waarin de mensen zich op het veld vermaakten met zingen. Omdat ze niet rechtstreeks hun superieuren konden bekritiseren, deden ze dat met hun zang, daaruit is de Calypso ontstaan.
Hoe verder de avond vordert, hoe gezelliger het wordt, er wordt flink gedronken en de heupen komen steeds losser te zitten. Twee oude mannetjes komen al waggelend binnen, de ene in zijn borstzakje een half flesje rum, de ander met twee plastic bekertjes. Het halve flesje is er natuurlijk ook zo doorheen en ze kunnen inmiddels bijna niet meer op hun benen staan. Maar als de muziek begint MOETEN ze gewoon bewegen, alsof ze een aan-en-uit-knop hebben !
Het is inmiddels middernacht en het feest is nog lang niet afgelopen, maar wij kunnen ondertussen niet meer op onze benen staan (en dat komt niet door de drank …). We besluiten weg te gaan en zien dat vlak voor de uitgang zich alle mannen verzameld hebben. Als gewillige prooidieren staan ze hier hun roofdier af te wachten. We zien een bekende, Oswyn ! We bedanken hem voor de snelle pechhulp van vanavond en vragen hem wat hij van de show van vanavond vond. Hij vertelt ons dat hij er nog maar 10 minuten is. Ik floep eruit : “Aha, you’re just waiting for the girls !”, hij lacht ietwat verlegen en de man die naast hem staat, begint te grinniken. Ineens hebben we de essentie van de avond begrepen …
Vanmorgen krijgen we tijdens het ontbijt een flinke bui met ‘liquid sunshine’ om onze oren. Gefascineerd kijken we hoe onze idyllische baai ineens verandert in een spookachtig geheel. De storm laat de donkergrijze wolken in een flink tempo over de baai heen denderen. Maar als we nog een keer naar buiten kijken, schijnt de zon alweer en is de lucht opgeklaard. Onze baai is weer idyllisch.
Na het ontbijt vleien we onder de Caribische zon, af en toe nemen we een duik in de Caribische zee, waarna we uitrusten op ons Caribische strandbed … wat is het leven hier toch goed !
’s Middags maken we een tripje. Met onze huurauto rijden we naar Roxborough, vlakbij zijn de Argyle watervallen, de hoogst gelegen watervallen van Tobago. Moeiteloos vinden we de parkeerplaats en we kopen de kaartjes. We worden tijdelijk geparkeerd op een bankje onder een boom, de gids komt er aan. Na een minuut of 5 verschijnt er nog een bezoeker, een Amerikaanse dame en gelijk erachter aan onze gids. Ze stelt zich voor als Ester, een flinke Tobagose dame, in groene boswachterskledij, flinke kaplaarzen, rastaharen, fikse blauwe oorbellen en haar voorhoofd vol met glinsterende zweetparels. Ze ziet er vermoeid uit en ze verzucht : “I don’t know if we will make it to the falls today”. Toch gaan we vol goede moed van start. Het is een wandeling van een half uur, normaal 15 minuten verzucht Ester, maar dat gaat ze vandaag niet meer redden. We sjokken het regenwoud in en vrezen dat we er in dit tempo wel een uur over gaan doen … Onderweg krijgen we nog wat opgedreunde info over de boompjes, plantjes en vogeltjes. Ze leert ons over cacao en over de trompetboom die allerlei medicijnen levert voor diverse kwaaltjes.
Regelmatig struikelt Ester met haar veel te grote laarzen over het minste oneffenheidje in het pad. Uiteindelijk staan we oog in oog met de prachtige waterval, de stenen worden glibberig en de Amerikaanse haakt af, ze gaat weer terug. Wij klauteren nog wat rond en Ester is inmiddels neergezegen op een flinke rots. Naast haar zit haar vriendin (en ook gids) Allison, samen klagen ze lekker door over hun vermoeiende baan. Ester vertelt ons dat ze dit werk al 17 jaar doet, 17 jaar, 6 dagen in de week, 2 a 3 keer (soms wel 4!) per dag op en neer naar de watervallen …
Op de terugweg informeren we naar het carnaval in Roxborough van vanavond. Haar ogen gaan glimmen, vanavond is het de Queen en Calypso Show ! Het begint om 8 uur, kost 40 TT dollar en het wordt één groot feest ! Fluisterend vertrouwt ze me toe dat met carnaval een vrouw iedere man kan krijgen die ze maar wil …
We geloven deze versie maar al te graag, de afgelopen dagen hebben we bij diverse mensen geïnformeerd naar het carnaval en we hebben ook even zoveel verschillende versies gehoord. Van optochten met praalwagens van dorp tot dorp, tot kinderfeestjes aan toe, soms is het feest ’s middags, dan weer ’s avonds, soms om 8 uur, dan weer om half 10 … al met al komt Ester het betrouwbaarst over en besluiten we om vanavond om 8 uur in Roxborough te zijn !
En dus zitten we enkele uurtjes later weer in de auto richting Roxborough, een provincie dorpje aan de kust en aan de voet van ‘de bergen’ van Tobago. Het is de tweede grootste stad/dorp van het eiland, maar van een stad kan je toch echt niet spreken hoor ! Maar goed, veel plannen vanavond, tanken, geld pinnen en natuurlijk de queens show ! Vanmiddag stonden we ook al bij het tankstation, maar daar hing toen een bordje voor het raam : “see you at 6 pm”. De buurman zegt ons dat hij naar de kerk is en dat wachten dus echt geen zin heeft. Het is het enige tankstation in de wijde omtrek (de volgende is minimaal een uur rijden). Maar goed, vanavond is hij dus weer open en doen we een nieuwe poging. We gaan eerst pinnen. Als we het parkeerterrein afrijden raakt de onderkant van de auto de stoep, we rijden twee meter achteruit om schuin het terrein af te rijden en zien ineens een fikse olieplas voor ons. We stappen uit, de olie druppelt vanonder de auto, sterker nog, voor zover we kunnen zien, ligt er een oliespoor door het hele dorp … oeps !
Het visitekaartje van Oswyn (onze autoverhuurder) laat wel 4 telefoonnummers zien, maar goed, geen telefooncel in de buurt, zaterdagavond half 8, hé, het politiebureau is nog open, gewapend met mijn innemende glimlach stap ik op de dienstdoende agent af. Hij vertelt mij dat het erg lastig voor hem wordt om mij te helpen. Waarom ? Wil hij geld ? Geen zin ? Even later begrijp ik dat we een communicatiestoornis hebben, hij denkt dat ik hem vraag of hij onze auto wil repareren, terwijl ik alleen maar wil bellen. Het telefoontje is nu snel gepleegd.
Ik leg Oswyn uit wat er aan de hand is en waar we staan, hij vertelt ons dat er binnen 10 minuten iemand bij ons zal zijn. “Ja, ja, 10 Caribische minuutjes zeker”, dacht ik nog. Ik loop terug naar de auto en we gaan op ons gemakkie ergens zitten, dit kan nog wel even duren !
Aan de overkant van de straat galmt muziek uit de 8 opgestapelde speakers, het is druk op straat, iedereen is op weg naar het carnaval, we zijn op nog geen 100 meter van het stadion (waar alles gebeurd) gestrand. Ineens komt er een knalgele auto aanrijden, dreunende muziek, armpje uit het raam, bierflesje in de hand, hij stopt naast onze auto. Hij is een vriend van Oswyn en komt ons helpen. De moed zakt met in de schoenen, hij is er wel snel, maar ja … Toch heeft hij al snel in de smiezen wat er mis is, hij zet zijn biertje op de motorkap van zijn auto en duikt onder onze motorkap, er is een slangetje gebroken. Hij lacht en vertelt ons dat zijn shop 50 meter verderop is. We moeten hem even achteroprijden. En zo leggen we nog wat olie neer in de straten van Roxborough. In zijn ‘garage’ repareert hij binnen enkele minuten het euvel en opgelucht rijden we verder. Let the carnaval begin !
Als we het terrein van het complex oprijden horen we het welkomstwoord. Door politieagenten worden we een parkeerplaats gewezen totdat … het volkslied uit de luidsprekers schalt. Iedereen springt in de houding en geduldig wachten we af. Even later staan we zowat naast de voordeur geparkeerd. We kopen onze kaartjes. Als we het terrein oplopen, worden we verwelkomd door diverse eet- en drinktentjes. We krijgen een lichtgevende stok en een grote groene zakdoek met alle sponsors erop (later begrijpen we dat dit een hoofddoekje is ..). We lopen de enorme tribune op, ze zijn nog steeds bezig met het welkom. Het programmaboekje laat zien dat er 7 potentiële koninginnen zijn en die zullen elk drie ronden lopen in diverse outfits. Daartussen worden we vermaakt met Calypso. Het belooft een lange en spannende avond te worden !
Het wordt al snel duidelijk dat, alhoewel we zeker niet op tijd waren, de meesten zelfs nog moeten komen. Pas aan het eind van de avond is alles proppie vol. Is de queens show dan toch een mooi omhulsel voor een heel ander feestje ?
De bezoekers zijn allemaal op hun paasbest. Maatje 36 of 56, strak is de mode, grote glimmende riemen, veel bloot en hoe uitdagender hoe beter. De oudere dames hebben hun portie blijkbaar al gehad, zij doen hier niet aan mee. Voor de heren geldt ‘oversized’, t-shirts tot op de knieen, broeken met het kruis op half 7. De oudere heren hebben hun mooiste kleding aan van 40 jaar geleden. Versleten jasjes, veel te grote broeken (het waren vast ooit mannen om rekening mee te houden ..) en blouses met ruches langs de knopenrij. Er zijn ook veel (rijke) mensen traditioneel gekleed. Vrouwen dragen een Indiaas aandoend gewaad met vrolijke kleuren en een gigantische hoed en de mannen lijken we koning van een of andere Afrikaanse stam. Vooral dames onder de 30 jaar komen toch wel meerdere malen per uur heupwiegend voorbij, maar wel met een blik in hun ogen dat ze zich zo maar niet gewonnen geven. Je zult hier maar man zijn, je wordt voortdurend uitgedaagd, maar de dames hebben het duidelijk voor het zeggen !
Ineens een hoop gegil om ons heen, daar staat Ester samen met Allison ! Ze was duidelijk verrast ons hier aan te treffen en laat dat merken ook. Ook zij zijn op hun best, mooie jeans, strak t-shirt, dat komt wel goed met die mannen vanavond !
De zeven kandidaten van vanavond doen erg hun best. De eerste ronde is in ‘Caribbean Wear’, dan komt de ‘Carnival-wear’ (=veel veren op hun hoofd + bikini-achtige outfits) en als laatste de ‘Afro Night Gown wear’. Sommige meisjes staan wat onwennig op het podium. Vooral de tweede ronde die gepaard gaat met springen en het schudden van billen en borsten gaat niet iedereen even goed af. Ik geef je ook te doen hoor op die hoge hakken ! Onderaan het podium staan de oudere dames te gillen en voor te doen hoe het wel zou moeten, het is een dolle boel.
Tussendoor worden we vermaakt met maar liefst 13 Calypso optredens. Dit zijn meestal mannen die een nummer zingen met een orkest. De nummers zijn soms belerend, ironisch, politiek, gaan vaak over drank en drugs, criminaliteit, etc. Sommige zangers hebben een aantal toneelspelers zijn zich die dan op de achtergrond tijdens het nummer een stukje opvoeren. Hun kleding is niet aangepast een hun karakter, ze dragen gewoon een bordje om hun nek met bijvoorbeeld ‘old lady’ of ‘mr manager’, is dat niet fantastisch ? Er wordt in de zaal af en toe flink gelachen en alhoewel het wel Engels is, begrijpen we niet alles. Het sarcasme tijdens de nummers schijnt voor te komen uit de slaventijd, waarin de mensen zich op het veld vermaakten met zingen. Omdat ze niet rechtstreeks hun superieuren konden bekritiseren, deden ze dat met hun zang, daaruit is de Calypso ontstaan.
Hoe verder de avond vordert, hoe gezelliger het wordt, er wordt flink gedronken en de heupen komen steeds losser te zitten. Twee oude mannetjes komen al waggelend binnen, de ene in zijn borstzakje een half flesje rum, de ander met twee plastic bekertjes. Het halve flesje is er natuurlijk ook zo doorheen en ze kunnen inmiddels bijna niet meer op hun benen staan. Maar als de muziek begint MOETEN ze gewoon bewegen, alsof ze een aan-en-uit-knop hebben !
Het is inmiddels middernacht en het feest is nog lang niet afgelopen, maar wij kunnen ondertussen niet meer op onze benen staan (en dat komt niet door de drank …). We besluiten weg te gaan en zien dat vlak voor de uitgang zich alle mannen verzameld hebben. Als gewillige prooidieren staan ze hier hun roofdier af te wachten. We zien een bekende, Oswyn ! We bedanken hem voor de snelle pechhulp van vanavond en vragen hem wat hij van de show van vanavond vond. Hij vertelt ons dat hij er nog maar 10 minuten is. Ik floep eruit : “Aha, you’re just waiting for the girls !”, hij lacht ietwat verlegen en de man die naast hem staat, begint te grinniken. Ineens hebben we de essentie van de avond begrepen …
woensdag 28 februari 2007
Net terug uit Tobago !
Vanmiddag teruggekomen uit Tobago, wat een heerlijke vakantie hebben wij achter de rug ! Het was echt genieten. Er volgen nog wel wat verhalen, maar hier alvast wat fotootjes :
Pigeon Point, het mooiste strand van Tobago
De noordkust van Tobago
Het strand bij ons tweede hotel (op achtergrond)
Carnaval in Roxborough !
Uitzicht vanuit onze kamer in het eerste guesthouse
Pigeon Point, het mooiste strand van Tobago
De noordkust van Tobago
Het strand bij ons tweede hotel (op achtergrond)
Carnaval in Roxborough !
Uitzicht vanuit onze kamer in het eerste guesthouse
Er volgt snel meer !!
Groetjes,
Erik & Willeke
zaterdag 3 februari 2007
Tobago
Nog even voor de nieuwsgierigen :
wij gaan in Tobago naar twee stekkies, de eerste is The Blue Waters Inn : http://www.bluewatersinn.com/
en de tweede is Hotel Blue Haven : http://www.bluehavenhotel.com/.
We zitten in allebei de hotels een weekje.
Doei doei !
wij gaan in Tobago naar twee stekkies, de eerste is The Blue Waters Inn : http://www.bluewatersinn.com/
en de tweede is Hotel Blue Haven : http://www.bluehavenhotel.com/.
We zitten in allebei de hotels een weekje.
Doei doei !
Nog een weekje !
Het is weer al even geleden dat we ons hier lieten zien. In de tussentijd zijn we een weekend naar Edinburgh geweest om Sultana te bezoeken en hebben we voor onze activiteiten voor India een heuse stichting opgericht ! Stichting Help2Help, er is al een website: http://www.help-2-help.nl, maar hij moet nog wel helemaal mooi gemaakt worden. Wilbert werkt aan een prachtige opzet, dus nog even geduld !
Volgende week gaan we heerlijk voor twee weken naar Tobago ! Een huwelijksreis voor ons 12,5 jarig huwelijk, we hebben er echt veel zin in. Lekker niets doen, lekker uitrusten, heerlijk !
Hopelijk hebben ze op Tobago ook internet en dan zullen we jullie uiteraard op de hoogte houden van onze belevenissen.
Doei doei !
Volgende week gaan we heerlijk voor twee weken naar Tobago ! Een huwelijksreis voor ons 12,5 jarig huwelijk, we hebben er echt veel zin in. Lekker niets doen, lekker uitrusten, heerlijk !
Hopelijk hebben ze op Tobago ook internet en dan zullen we jullie uiteraard op de hoogte houden van onze belevenissen.
Doei doei !
zaterdag 7 oktober 2006
Laatste dag !
De laatste dag alweer, wat is de tijd voorbijgevlogen ! Het wordt geen leuke dag, afscheid nemen is niet mijn hobby ..
We doen vandaag niet veel, pakken de rugzakken in, kopen (toch) nog wat souvenirs en kopen nog een salwar voor de kleine asmaa.
Tegen 5 uur worden we verwacht bij Mehtab thuis. We zien Altab in de verte al staan met z'n oranje pet op. Iedereen is op z'n mooist vandaag en zelfs pa is thuis. Ik heb dit gevraagd, zodat we wat foto's van de hele familie kunnen maken voor Sultana. (Dus dat jullie niet denken dat dit speciaal voor ons is !)
We voelen ons wat gegeneerd als ze met kado's op de proppen komen. Een mooie portemonnee voor Erik en een prachtige salwar voor mij ! Dat was natuurlijk veel te veel, maar weigeren is geen optie. We bedanken iedereen hartelijk. Het is erg gezellig als Rosalie binnen komt .. waar we blijven ... volgens haar moesten we om half 7 bij Salvation Army zijn voor ons afscheidsetentje met Sissel en Eva. Maar tegen ons had ze 7 uur gezegd ! Het was al kwart over 6 en we namen afscheid van de familie. Het is nooit leuk om aardige mensen te moeten missen en zien er dan ook al weer naar uit om ze weer terug te zien.
De chaos is compleet als blijkt dat Rosalie Sissel half 8 als tijd had genoemd, Eva half 7 en ons dus 7 uur. Wat kan ze toch af en toe toch lekker organiseren !
Uiteindelijk zijn we tegen 8 uur compleet, Anne en Katherina zijn er ook en we hebben een gezellige avond op het rooftoprestaurant van hotel Lindsay.
's Avonds nemen we afscheid. Mehtab is er ook, hij brengt de tas van Sultana (netjes 10 kg!) en staat bijna te huilen. Op de een of andere manier hou ik het droog, ik weet dat ik hier ooit terug zal komen !
We doen vandaag niet veel, pakken de rugzakken in, kopen (toch) nog wat souvenirs en kopen nog een salwar voor de kleine asmaa.
Tegen 5 uur worden we verwacht bij Mehtab thuis. We zien Altab in de verte al staan met z'n oranje pet op. Iedereen is op z'n mooist vandaag en zelfs pa is thuis. Ik heb dit gevraagd, zodat we wat foto's van de hele familie kunnen maken voor Sultana. (Dus dat jullie niet denken dat dit speciaal voor ons is !)We voelen ons wat gegeneerd als ze met kado's op de proppen komen. Een mooie portemonnee voor Erik en een prachtige salwar voor mij ! Dat was natuurlijk veel te veel, maar weigeren is geen optie. We bedanken iedereen hartelijk. Het is erg gezellig als Rosalie binnen komt .. waar we blijven ... volgens haar moesten we om half 7 bij Salvation Army zijn voor ons afscheidsetentje met Sissel en Eva. Maar tegen ons had ze 7 uur gezegd ! Het was al kwart over 6 en we namen afscheid van de familie. Het is nooit leuk om aardige mensen te moeten missen en zien er dan ook al weer naar uit om ze weer terug te zien.
De chaos is compleet als blijkt dat Rosalie Sissel half 8 als tijd had genoemd, Eva half 7 en ons dus 7 uur. Wat kan ze toch af en toe toch lekker organiseren !
Uiteindelijk zijn we tegen 8 uur compleet, Anne en Katherina zijn er ook en we hebben een gezellige avond op het rooftoprestaurant van hotel Lindsay.
's Avonds nemen we afscheid. Mehtab is er ook, hij brengt de tas van Sultana (netjes 10 kg!) en staat bijna te huilen. Op de een of andere manier hou ik het droog, ik weet dat ik hier ooit terug zal komen !
Lunchen met Mahdu
Het is alweer woensdag, nog twee dagen en we gaan alweer naar huis ! Voor mij hoeft het nog niet, alhoewel Erik er wel aan toe is geloof ik.
Vandaag hebben we afgesproken om met Mahdu te gaan eten. Met de metro gaan we naar Girish Park en lopen we naar haar huis. Het is even zoeken, we zijn er nog maar twee keer eerder geweest, maar het lukt !
Mahdu is duidelijk blij om ons te zien, we krijgen zelfs een kado ! Erik een mooie polo en ik een lap stof om een kurti te laten maken.
Met de taxi gaan we naar een restaurant met Zuid Indiase specialiteiten. Madhu bestelt voor ons haar favorieten en het is inderdaad erg lekker. We kletsen heel wat af, vergelijken het Indiase met het Nederlandse leven en ik voel me verdrietig als we afscheid nemen. Wanneer zullen we elkaar weer zien ?
Aan het eind van de middag gaan we nog even bij Rosalie langs. We geven haar alvast het afscheidskado, een prachtig fotoboek over kinderen in India. We kletsen nog wat en Mehtab komt natuurlijk ook nog even buurten. We hebben beloofd 10 kilo met spullen voor Sultana mee te nemen en hij is druk aan het inpakken geweest. 10 kilo precies beweert hij, maar de tas is wel erg zwaar ! Als Erik ziet dat de weegschaal niet goed geijkt is, corrigeren we dit en wegen de tas opnieuw : 17 kilo, oeps ! Ietwat teveel en Mehtab beloofd er 'iets' uit te halen.
Het regent nog als we weer weggaan, volgende keer maar eens buiten het regenseizoen deze kant op !
Vandaag hebben we afgesproken om met Mahdu te gaan eten. Met de metro gaan we naar Girish Park en lopen we naar haar huis. Het is even zoeken, we zijn er nog maar twee keer eerder geweest, maar het lukt !
Mahdu is duidelijk blij om ons te zien, we krijgen zelfs een kado ! Erik een mooie polo en ik een lap stof om een kurti te laten maken.
Met de taxi gaan we naar een restaurant met Zuid Indiase specialiteiten. Madhu bestelt voor ons haar favorieten en het is inderdaad erg lekker. We kletsen heel wat af, vergelijken het Indiase met het Nederlandse leven en ik voel me verdrietig als we afscheid nemen. Wanneer zullen we elkaar weer zien ?
Aan het eind van de middag gaan we nog even bij Rosalie langs. We geven haar alvast het afscheidskado, een prachtig fotoboek over kinderen in India. We kletsen nog wat en Mehtab komt natuurlijk ook nog even buurten. We hebben beloofd 10 kilo met spullen voor Sultana mee te nemen en hij is druk aan het inpakken geweest. 10 kilo precies beweert hij, maar de tas is wel erg zwaar ! Als Erik ziet dat de weegschaal niet goed geijkt is, corrigeren we dit en wegen de tas opnieuw : 17 kilo, oeps ! Ietwat teveel en Mehtab beloofd er 'iets' uit te halen.
Het regent nog als we weer weggaan, volgende keer maar eens buiten het regenseizoen deze kant op !
Rugzakkendag !
Als ik 's morgens wakker wordt, heeft de henna zijn werk goed gedaan. Ik wrijf de restanten eraf en kijk naar het uiteindelijke resultaat, werkelijk prachtig !
Vandaag wordt het winkeldag, we willen nog wat souvenirs kopen en willen 50 rugzakjes kopen voor de BBD school !
We gaan dus redelijk vroeg op pad, want het zal wel een hele klus worden. Eerst naar het emporium, dat ligt het verst weg. We kopen een mooie houten Ganesh voor onszelf en nog wat andere dingen.
Op de terugweg gaan we vol goede moed op een 'tassenkraam' af. Aangezien we te laat waren om een 'local' mee te vragen en toeristen altijd de hoofdprijs moeten betalen, hebben we maar voor onszelf een maximumprijs bepaald. Waarschijnlijk betalen we dan nog teveel, maar kunnen we zelf in ieder geval tevreden zijn.
Na enig onderhandelen krijgen we bij de eerste verkoper inderdaad 'onze' prijs voor elkaar. De eerste 10 rugzakken worden ingepakt. Bij het afrekenen bedingt hij ineens toch nog een hogere prijs, maar daar trappen we natuurlijk niet in !
Als we met onze aanwinsten naar het hotel lopen, bluft een concurrent dat hij goedkoper is. Oke, laat maar zien dan ! We krijgen het voor elkaar een iets grotere rugzak te kopen voor dezelfde prijs. Alleen, hij heeft er op dit moment maar twee, om half 1 vanmiddag heeft hij de rest. Ach, zover is het niet van het hotel, we gaan akkoord.
We lopen terug naar het hotel om uit te rusten. Iedereen die ooit in Calcutta is geweest, weet dat je van een uurtje rondlopen al verschrikkelijk moe kan worden, alles is hier een grote opgave !
Het loopt inmiddels tegen half 1 en het is flink gaan regenen. Ik wil de rugzakken ophalen, maar Erik heeft geen zin om nat te worden. En ja, we hebben paraplu's, maar als het hier regent, wordt je niet alleen van bovenaf nat, maar ook van onderaf.
We wachten een kwartiertje of de regen minder wordt, maar het wordt alleen maar erger. Ik kan niet langer wachten en besluit om alleen te gaan. Het is even zoeken naar de juiste kraam, want alles is nu met plastic afgedekt. Uiteindelijk vindt ik de goede en als ik vraag of de resterende 8 rugzakken eral zijn, antwoordt hij 'het regent !'. Ja, dat weet ik ook wel ! Ik had het natuurlijk kunnen weten, 'this is india' en de regen bepaalt het ritme van de dag. Maar goed, de verkoper ziet wel in dat ik geen 2e keer terug ga komen en heeft toch wel zin in deze megadeal.
Er wordt een kruk tevoorschijn getoverd en ik mag op de stoep plaatsnemen. 20 minuutjes vraagt hij, ik ga akkoord en neem plaats op de kruk. Angstig kijkt hij me aan 'don't go !' en ik probeer hem met mijn glimlach gerust te stellen. Ik zit goed hier en heb alle aandacht. Nog geen 20 minuten later komen de rugzakken eraan, ik betaal en loop verder. Tussenstand : 20 rugzakjes !
Het regent nog steeds erg hard en ik loop te soppen in mijn schoenen. Ik besluit door New Market te lopen, een enorme markthal, waar werkelijk alles te koop is, daar is het in ieder geval droog !
Ik kom in New Market langs weer een andere tassenverkoper. Hij stribbelt flink tegen als ik mijn prijs noem, maar gaat uiteindelijk toch akkoord. Ik ga het nog leren en krijg er schik in. Tussenstand : 30 rugzakjes !
Trots loop ik door de monsoonregens met 20 rugzakjes onder mijn armen terug naar het hotel. De portier informeer hoeveel ik ervoor heb betaald, 'good price' is zijn reactie en ik groei een beetje.
Ondertussen is het halverwege de middag en krijgen we trek. We nemen een taxi naar Westside en genieten van een lunch bestaande uit appelgebak, muffins en natuurlijk die overheerlijke mangosmoothie ! Ook hier doen we nog wat inkopen en we lopen terug. Het is inmiddels droog geworden. Bij de 4e tassenmeneer kopen we moeiteloos de volgende 10 rugzakken. Wel even wachten op de kruk op de stoep, want 10 rugzakjes hebben ze natuurlijk niet op voorraad. Vrij snel komt een ca 10-jarig jongetje met de resterende rugzakken aan. Tussenstand : 40 rugzakken !
Terug in het hotel zijn Rosalie en Eva op ziekenbezoek bij Regi. Het gaat weer wat beter met haar gelukkig, al blijft ze wel koorts houden. Ik had bij Westside (op haar verzoek) nog twee joggingbroeken voor haar meegenomen en ze is er gelukkig erg blij mee.
M'n handen jeuken om de laatste tien rugzakjes te scoren en ik ga weer op pad. Naast New Market wemelt het van de tassenverkopers en ik sluit weer de bekende deal. De beroemde kruk komt weer tevoorschijn, maar deze keer duurt het langer. Het kost ze zichtbaar moeite om 10 rugzakjes bijeen te vergaren. Uiteindelijk hebben ze er 9, ze stellen voor om een wat grotere erbij te doen. Prima, maar daar moest ik dan wel extra voor betalen ! Omdat ik met gepast geld op pad was gegaan en de prijs heus wel dusdanig was dat er goed aan werd verdiend, ging ik daarmee niet akkoord. Toen ik dreigde weg te lopen zonder een enkele rugzak, kreeg ik ze uiteindelijk toch alle tien voor dezelfde prijs mee. Eindstand : 50 rugzakken, het is gelukt !!
Als we de rugzakken 's avonds aan Rosalie geven is ze blij verrast. Ze stond bijna te springen. Hopelijk tovert ze met deze rugzakjes even een glimlach op de gezichtjes van deze arme kinderen ..
's Avonds zijn we door Peter en Regi uitgenodigd om met Mehtab en Afsana op hun kamer Chinees te komen eten, Mehtab's favoriete kostje. Morgen reizen Peter en Regi weer verder en ze wilden Mehtab bedanken voor zijn hulp in de nacht dat Regi naar het ziekenhuis moest.
Mehtab en Afsana kijken hun ogen uit, vooral in de badkamer raken ze niet uitgekwijld. Logisch, als je zelf alleen maar de pomp op straat kent natuurlijk.
Ze genieten van de Chinees en Afsana vertelt over haar droom. Ze wil verpleegster worden en als ze veel geld verdiend heeft, wil ze een school stichten voor de minderbedeelden. Is dat niet mooi ? Zelf hebben ze al niets !
Mehtab's dromen zijn wat onduidelijk en eigenlijk komt hij ook nauwelijks aan de beurt door al het geklets van Afsana. Leuk om te zien dat ze zo opbloeit nu Sultana in Schotland is !
Vandaag wordt het winkeldag, we willen nog wat souvenirs kopen en willen 50 rugzakjes kopen voor de BBD school !
We gaan dus redelijk vroeg op pad, want het zal wel een hele klus worden. Eerst naar het emporium, dat ligt het verst weg. We kopen een mooie houten Ganesh voor onszelf en nog wat andere dingen.
Op de terugweg gaan we vol goede moed op een 'tassenkraam' af. Aangezien we te laat waren om een 'local' mee te vragen en toeristen altijd de hoofdprijs moeten betalen, hebben we maar voor onszelf een maximumprijs bepaald. Waarschijnlijk betalen we dan nog teveel, maar kunnen we zelf in ieder geval tevreden zijn.
Na enig onderhandelen krijgen we bij de eerste verkoper inderdaad 'onze' prijs voor elkaar. De eerste 10 rugzakken worden ingepakt. Bij het afrekenen bedingt hij ineens toch nog een hogere prijs, maar daar trappen we natuurlijk niet in !
Als we met onze aanwinsten naar het hotel lopen, bluft een concurrent dat hij goedkoper is. Oke, laat maar zien dan ! We krijgen het voor elkaar een iets grotere rugzak te kopen voor dezelfde prijs. Alleen, hij heeft er op dit moment maar twee, om half 1 vanmiddag heeft hij de rest. Ach, zover is het niet van het hotel, we gaan akkoord.
We lopen terug naar het hotel om uit te rusten. Iedereen die ooit in Calcutta is geweest, weet dat je van een uurtje rondlopen al verschrikkelijk moe kan worden, alles is hier een grote opgave !
Het loopt inmiddels tegen half 1 en het is flink gaan regenen. Ik wil de rugzakken ophalen, maar Erik heeft geen zin om nat te worden. En ja, we hebben paraplu's, maar als het hier regent, wordt je niet alleen van bovenaf nat, maar ook van onderaf.
We wachten een kwartiertje of de regen minder wordt, maar het wordt alleen maar erger. Ik kan niet langer wachten en besluit om alleen te gaan. Het is even zoeken naar de juiste kraam, want alles is nu met plastic afgedekt. Uiteindelijk vindt ik de goede en als ik vraag of de resterende 8 rugzakken eral zijn, antwoordt hij 'het regent !'. Ja, dat weet ik ook wel ! Ik had het natuurlijk kunnen weten, 'this is india' en de regen bepaalt het ritme van de dag. Maar goed, de verkoper ziet wel in dat ik geen 2e keer terug ga komen en heeft toch wel zin in deze megadeal.
Er wordt een kruk tevoorschijn getoverd en ik mag op de stoep plaatsnemen. 20 minuutjes vraagt hij, ik ga akkoord en neem plaats op de kruk. Angstig kijkt hij me aan 'don't go !' en ik probeer hem met mijn glimlach gerust te stellen. Ik zit goed hier en heb alle aandacht. Nog geen 20 minuten later komen de rugzakken eraan, ik betaal en loop verder. Tussenstand : 20 rugzakjes !
Het regent nog steeds erg hard en ik loop te soppen in mijn schoenen. Ik besluit door New Market te lopen, een enorme markthal, waar werkelijk alles te koop is, daar is het in ieder geval droog !
Ik kom in New Market langs weer een andere tassenverkoper. Hij stribbelt flink tegen als ik mijn prijs noem, maar gaat uiteindelijk toch akkoord. Ik ga het nog leren en krijg er schik in. Tussenstand : 30 rugzakjes !
Trots loop ik door de monsoonregens met 20 rugzakjes onder mijn armen terug naar het hotel. De portier informeer hoeveel ik ervoor heb betaald, 'good price' is zijn reactie en ik groei een beetje.
Ondertussen is het halverwege de middag en krijgen we trek. We nemen een taxi naar Westside en genieten van een lunch bestaande uit appelgebak, muffins en natuurlijk die overheerlijke mangosmoothie ! Ook hier doen we nog wat inkopen en we lopen terug. Het is inmiddels droog geworden. Bij de 4e tassenmeneer kopen we moeiteloos de volgende 10 rugzakken. Wel even wachten op de kruk op de stoep, want 10 rugzakjes hebben ze natuurlijk niet op voorraad. Vrij snel komt een ca 10-jarig jongetje met de resterende rugzakken aan. Tussenstand : 40 rugzakken !
Terug in het hotel zijn Rosalie en Eva op ziekenbezoek bij Regi. Het gaat weer wat beter met haar gelukkig, al blijft ze wel koorts houden. Ik had bij Westside (op haar verzoek) nog twee joggingbroeken voor haar meegenomen en ze is er gelukkig erg blij mee.
M'n handen jeuken om de laatste tien rugzakjes te scoren en ik ga weer op pad. Naast New Market wemelt het van de tassenverkopers en ik sluit weer de bekende deal. De beroemde kruk komt weer tevoorschijn, maar deze keer duurt het langer. Het kost ze zichtbaar moeite om 10 rugzakjes bijeen te vergaren. Uiteindelijk hebben ze er 9, ze stellen voor om een wat grotere erbij te doen. Prima, maar daar moest ik dan wel extra voor betalen ! Omdat ik met gepast geld op pad was gegaan en de prijs heus wel dusdanig was dat er goed aan werd verdiend, ging ik daarmee niet akkoord. Toen ik dreigde weg te lopen zonder een enkele rugzak, kreeg ik ze uiteindelijk toch alle tien voor dezelfde prijs mee. Eindstand : 50 rugzakken, het is gelukt !!
Als we de rugzakken 's avonds aan Rosalie geven is ze blij verrast. Ze stond bijna te springen. Hopelijk tovert ze met deze rugzakjes even een glimlach op de gezichtjes van deze arme kinderen ..
's Avonds zijn we door Peter en Regi uitgenodigd om met Mehtab en Afsana op hun kamer Chinees te komen eten, Mehtab's favoriete kostje. Morgen reizen Peter en Regi weer verder en ze wilden Mehtab bedanken voor zijn hulp in de nacht dat Regi naar het ziekenhuis moest.
Mehtab en Afsana kijken hun ogen uit, vooral in de badkamer raken ze niet uitgekwijld. Logisch, als je zelf alleen maar de pomp op straat kent natuurlijk.
Ze genieten van de Chinees en Afsana vertelt over haar droom. Ze wil verpleegster worden en als ze veel geld verdiend heeft, wil ze een school stichten voor de minderbedeelden. Is dat niet mooi ? Zelf hebben ze al niets !
Mehtab's dromen zijn wat onduidelijk en eigenlijk komt hij ook nauwelijks aan de beurt door al het geklets van Afsana. Leuk om te zien dat ze zo opbloeit nu Sultana in Schotland is !
Verdriet op Dashami
Terug in het hotel lekker gedouched en daarna snel naar de rivier. Het is vandaag (maandag) Dashami en dat is de laatste dag van de Durga Puja. Maa Durga, die dagenlang in de pandals stond, wordt vandaag 'te water gelaten'. Ze gaat weer terug naar huis.
Bij de rivier is het een beetje een treurige bedoening. Er wordt nog net niet gehuild, maar de mensen zijn duidelijk verdrietig dat Maa Durga weer weg gaat.
Op vrachtwagens arriveren ze, Maa Durga met de buurtbewoners. Onder luid tromgeroffel wordt ze uit de truck geladen en naar de rivier gedragen. Drie rituele rondjes gaan vooraf aan de te waterlating. Liefdevol wordt ze ondergedompeld totdat de stroming van de rivier haar meeneemt. De mensen gaan weer terug naar huis, terug naar de lege pandal. Bij de rivier staat de volgende truck weer al te wachten.
's Avonds gaan we naar Mehtab's familie. Rehana (de oudste zus) gaat mijn handen met henna versieren. Het is een echt 'vrouwending' en tijdens het versieren wordt er heerlijk gegiecheld en zijn ze nieuwsgierig naar hoe ik Erik heb ontmoet, wat we op ons eerste avondje uit gedaan hebben, wie er kookt thuis, etc. etc. etc. Reuze gezellig ! 's Avonds laat verlaat ik 'hulpeloos' hun huisje. De henna moet een nacht drogen, het is ingesmeerd met een mengsel van suiker en citroen en ik kan dus niks aanraken, laat staan mijn tanden poetsen of mezelf uitkleden. Thanks for Erik !
Bij de rivier is het een beetje een treurige bedoening. Er wordt nog net niet gehuild, maar de mensen zijn duidelijk verdrietig dat Maa Durga weer weg gaat.
Op vrachtwagens arriveren ze, Maa Durga met de buurtbewoners. Onder luid tromgeroffel wordt ze uit de truck geladen en naar de rivier gedragen. Drie rituele rondjes gaan vooraf aan de te waterlating. Liefdevol wordt ze ondergedompeld totdat de stroming van de rivier haar meeneemt. De mensen gaan weer terug naar huis, terug naar de lege pandal. Bij de rivier staat de volgende truck weer al te wachten.
's Avonds gaan we naar Mehtab's familie. Rehana (de oudste zus) gaat mijn handen met henna versieren. Het is een echt 'vrouwending' en tijdens het versieren wordt er heerlijk gegiecheld en zijn ze nieuwsgierig naar hoe ik Erik heb ontmoet, wat we op ons eerste avondje uit gedaan hebben, wie er kookt thuis, etc. etc. etc. Reuze gezellig ! 's Avonds laat verlaat ik 'hulpeloos' hun huisje. De henna moet een nacht drogen, het is ingesmeerd met een mengsel van suiker en citroen en ik kan dus niks aanraken, laat staan mijn tanden poetsen of mezelf uitkleden. Thanks for Erik !
donderdag 5 oktober 2006
'Naar huis !!
Deze ochtend voelt Regi zich stukken beter, het infuus is er uit. Als de dokter langs komt, krijgt ze toestemming om het ziekenhuis te verlaten, joepie !
Als Erik en Peter komen, gaat Peter naar de 'matrons office' om de formaliteiten 'even' te regelen en het (ingenomen) paspoort van Regi op te halen.
Dit blijkt echter nog een hele opgave. 'This takes a very long time' was de eerste reactie en er wordt zelfs voorgesteld om nog een nacht langer te blijven om alles te kunnen regelen !! Dus niet !
Alhoewel er een fax ligt van de verzekering dat alle kosten vergoedt worden, wordt het paspoort niet vrijgegeven. Peter wordt van het kastje naar de muur gestuurd en uiteindelijk besluiten Regi en ik alvast maar te gaan. Peter en Erik zouden dan later volgen.
Terwijl wij al in het hotel zijn, moeten Peter en Erik nog eens 5 kantoortjes af, worden er overal nog eens 50 kopietjes van gemaakt, waarna ze toch uiteindelijk het paspoort terug krijgen. De hele ochtend is om, maar mission accomplished !
Als Erik en Peter komen, gaat Peter naar de 'matrons office' om de formaliteiten 'even' te regelen en het (ingenomen) paspoort van Regi op te halen.
Dit blijkt echter nog een hele opgave. 'This takes a very long time' was de eerste reactie en er wordt zelfs voorgesteld om nog een nacht langer te blijven om alles te kunnen regelen !! Dus niet !
Alhoewel er een fax ligt van de verzekering dat alle kosten vergoedt worden, wordt het paspoort niet vrijgegeven. Peter wordt van het kastje naar de muur gestuurd en uiteindelijk besluiten Regi en ik alvast maar te gaan. Peter en Erik zouden dan later volgen.
Terwijl wij al in het hotel zijn, moeten Peter en Erik nog eens 5 kantoortjes af, worden er overal nog eens 50 kopietjes van gemaakt, waarna ze toch uiteindelijk het paspoort terug krijgen. De hele ochtend is om, maar mission accomplished !
Water tot onze knieen en chips & cola !
De rest van de zondag is een beetje hectisch verlopen. We gaan naar Parkstreet om in een prachtige boekhandel wat kadootjes te kopen. Als we terugkomen is het weer enorm gaan regenen. We willen nog even bij Rosalie langs om te vertellen hoe het met Regi is, maar het water staat ondertussen bijna tot onze knieen. We lopen toch maar door, veel keus hebben we niet. Het is wel enorm goor en tricky, want je ziet niet waar je loopt. Gelukkig komen we veilig aan (en alleen maar nat tot onze knieen) bij Rosalie.
We eten nog wat in Blue Sky, we slaan cola, chips en chocolade in voor in het ziekenhuis. Uiteindelijk zijn we rond half 7 weer bij Regi. Ze heeft nog steeds koorts en is erg moe, maar ze ziet er gelukkig beter uit dan afgelopen nacht !
Om kwart over 7 wordt Erik met zachte hand door de verpleegsters het ziekenhuis uitgewerkt. Het bezoekuur was blijkbaar om 7 uur al afgelopen. De rest van de avond brengen Regi en ik door met chocola, koekjes en chippies.
Als de zuster rond 9 uur het licht uit wil doen, vraag ik haar nog even te wachten, omdat ik mijn lenzen nog uit moest doen. Uitermate geinteresseerd volgt ze hoe ik mijn lenzen uit mijn ogen haal en mijn bril op zet. Ze kan zich niet voorstellen dat dit geen pijn doet !
Blijkbaar vindt ze ons aardig, want we krijgen nog een uurtje respijt en mogen nog even kletsen. Moe vallen we uiteindelijk allebei in slaap.
We eten nog wat in Blue Sky, we slaan cola, chips en chocolade in voor in het ziekenhuis. Uiteindelijk zijn we rond half 7 weer bij Regi. Ze heeft nog steeds koorts en is erg moe, maar ze ziet er gelukkig beter uit dan afgelopen nacht !
Om kwart over 7 wordt Erik met zachte hand door de verpleegsters het ziekenhuis uitgewerkt. Het bezoekuur was blijkbaar om 7 uur al afgelopen. De rest van de avond brengen Regi en ik door met chocola, koekjes en chippies.
Als de zuster rond 9 uur het licht uit wil doen, vraag ik haar nog even te wachten, omdat ik mijn lenzen nog uit moest doen. Uitermate geinteresseerd volgt ze hoe ik mijn lenzen uit mijn ogen haal en mijn bril op zet. Ze kan zich niet voorstellen dat dit geen pijn doet !
Blijkbaar vindt ze ons aardig, want we krijgen nog een uurtje respijt en mogen nog even kletsen. Moe vallen we uiteindelijk allebei in slaap.
Indiase dokters en ziekenhuizen ...
Het is een uurtje geleden dat we afscheid namen van Peter. We liggen net in bed als de telefoon gaat. Het is Peter, of ik (Willeke) wil komen want het gaat niet goed met Regi...
Snel kleed ik me aan en ga mee. Als een zielig hoopje mens ligt ze doodziek in bed. Ik kan er een heel verhaal van maken, maar uiteindelijk is iedereen opgetrommeld, Erik die samen met Peter om Mehtab is gegaan, Eva, waar ik samen met Mehtab met de taxi naar toe ben gegaan. Er komt een dokter langs in het guesthouse (die achteraf een verkeerde diagnose stelt en zegt dat het allemaal wel meevalt) en dit alles resulteert erin dat we rond middernacht in een taxi zitten op weg naar het ziekenhuis.
Een virele infectie gecombineerd met ernstige uitdrogingsverschijnselen, het is geen goede combinatie in Calcutta. In het ziekenhuis ligt Regi binnen 'indiase no-time' aan het infuus.
Er kan iemand bij haar blijven en zo breng ik mijn eerste nacht door in een Indiaas ziekenhuis.
's Morgens rond 7 uur (Regi voelt zich gelukkig al een stuk beter) komt de 'ochtendthee' met 2 biscuitjes. Als Regi om een tweede bakje thee vraagt voor mij, antwoordt hij in zijn beste engels 'not allowed'. Nou ja zeg ! Het moet niet gekker worden hier ! We moesten het maar aan de zuster vragen. Uiteindelijk krijg ik ook een felbegeerd bakje thee. Het ontbijt levert gelukkig minder problemen op.
Tegen 10 uur komen Mehtab, Peter en Erik op bezoek. Peter blijft bij Regi en ik ga met Erik terug naar het hotel, Mehtab gaat naar huis. Een frisse douche en schone kleren, heerlijk !
Snel kleed ik me aan en ga mee. Als een zielig hoopje mens ligt ze doodziek in bed. Ik kan er een heel verhaal van maken, maar uiteindelijk is iedereen opgetrommeld, Erik die samen met Peter om Mehtab is gegaan, Eva, waar ik samen met Mehtab met de taxi naar toe ben gegaan. Er komt een dokter langs in het guesthouse (die achteraf een verkeerde diagnose stelt en zegt dat het allemaal wel meevalt) en dit alles resulteert erin dat we rond middernacht in een taxi zitten op weg naar het ziekenhuis.
Een virele infectie gecombineerd met ernstige uitdrogingsverschijnselen, het is geen goede combinatie in Calcutta. In het ziekenhuis ligt Regi binnen 'indiase no-time' aan het infuus.
Er kan iemand bij haar blijven en zo breng ik mijn eerste nacht door in een Indiaas ziekenhuis.
's Morgens rond 7 uur (Regi voelt zich gelukkig al een stuk beter) komt de 'ochtendthee' met 2 biscuitjes. Als Regi om een tweede bakje thee vraagt voor mij, antwoordt hij in zijn beste engels 'not allowed'. Nou ja zeg ! Het moet niet gekker worden hier ! We moesten het maar aan de zuster vragen. Uiteindelijk krijg ik ook een felbegeerd bakje thee. Het ontbijt levert gelukkig minder problemen op.
Tegen 10 uur komen Mehtab, Peter en Erik op bezoek. Peter blijft bij Regi en ik ga met Erik terug naar het hotel, Mehtab gaat naar huis. Een frisse douche en schone kleren, heerlijk !
Westside !
Eerder deze week had Mehtab geinformeerd of we al bij Westside waren geweest. Westside ? Nee dus ! Zijn ogen werden groter en groter, begonnen enorm te glimmen 'you really have to go there, it is sooooo nice!!' zei hij in het engels met zijn heerlijke indiase accent.
Dus vanmorgen (zaterdag) togen wij beiden naar Westside. Wandelend over Parkstreet en Camacstreet keken we onze ogen uit. Bijna Westers aandoende winkels, een Levi Store bijvoorbeeld. En dat zo dichtbij ! Hadden we dit maar eerder geweten.
Westside is een prachtige winkel, een soort mini V&D met voornamelijk kleding, maar ook een koffieshop, kado-artikelen, speelgoed, etc. Alles met vaste prijzen, dus geen gezeur met onderhandelen. Flink ingeslagen natuurlijk en in de koffieshop de heerlijkste mango-smoothie ooit gedronken !
Toen we na een aantal uren (het was goed om even 'thuis' te zijn) naar buiten liepen, kwam het water (weer eens) met bakken uit de lucht. Snel in de taxi die ons voor 20 roepies (ca 50 eurocent) naar het hotel reed.
's Avonds hadden we met Rosalie, Peter en Regi afgesproken om te gaan eten op het rooftop restaurant van hotel Lindsay. Peter en Regi reizen morgenochtend verder. Aan het eind van de middag belde Rosalie af, ze was ziek en voelde zich niet fit genoeg om mee te gaan. Toen we bij het restaurant aankwamen was Peter alleen, ook Regi voelde zich niet goed.
We hadden met z'n drieen een gezellig etentje op de 9e verdieping van het hotel. Het uitzicht over de stad was prachtig.
We namen afscheid, wenste Regi (via Peter) beterschap en gingen terug naar het hotel. Ons niet realiserende hoe snel we elkaar weer zouden zien ...
Dus vanmorgen (zaterdag) togen wij beiden naar Westside. Wandelend over Parkstreet en Camacstreet keken we onze ogen uit. Bijna Westers aandoende winkels, een Levi Store bijvoorbeeld. En dat zo dichtbij ! Hadden we dit maar eerder geweten.
Westside is een prachtige winkel, een soort mini V&D met voornamelijk kleding, maar ook een koffieshop, kado-artikelen, speelgoed, etc. Alles met vaste prijzen, dus geen gezeur met onderhandelen. Flink ingeslagen natuurlijk en in de koffieshop de heerlijkste mango-smoothie ooit gedronken !
Toen we na een aantal uren (het was goed om even 'thuis' te zijn) naar buiten liepen, kwam het water (weer eens) met bakken uit de lucht. Snel in de taxi die ons voor 20 roepies (ca 50 eurocent) naar het hotel reed.
's Avonds hadden we met Rosalie, Peter en Regi afgesproken om te gaan eten op het rooftop restaurant van hotel Lindsay. Peter en Regi reizen morgenochtend verder. Aan het eind van de middag belde Rosalie af, ze was ziek en voelde zich niet fit genoeg om mee te gaan. Toen we bij het restaurant aankwamen was Peter alleen, ook Regi voelde zich niet goed.
We hadden met z'n drieen een gezellig etentje op de 9e verdieping van het hotel. Het uitzicht over de stad was prachtig.
We namen afscheid, wenste Regi (via Peter) beterschap en gingen terug naar het hotel. Ons niet realiserende hoe snel we elkaar weer zouden zien ...
zondag 1 oktober 2006
Happy Durga Puja !
Vandaag (vrijdag) is het de eerste echte Puja dag en omdat we hier nu toch zijn ... vieren we het feest maar mee !
We beginnen met een bezoek aan Champa en haar man. Ik draag mijn nieuwe Salwar, inclusief bijpassende bangles en Champa is verrukt al ze me ziet. Zelf heeft ze haar mooiste saree aan, werkelijk prachtig, daar val ik goed bij in het niet !
Trots als ze is, laat ze ons eerst de pandal van haar eigen buurt zien. In een pandal staan een aantal godenbeelden die het verhaal van Durga Puja voorstellen. Het is meestal een grote tent, maar het kunnen ook complete grote complexen zijn (gesponsord .)! Daarna rijden we naar een andere pandal waar op de eerste dag een soort gemeenschappelijke lunch plaats vindt. Iedereen mag komen eten, oud & jong, arm & rijk, hindoe & moslim. We schuiven aan en krijgen uit grote pannen opgeschept. Champa heeft voor ons en Rosalie borden en bestek meegenomen. De overige mensen eten van een bananeblad .. Elke keer kunnen er 200 mensen eten en ze doen vandaag 10 'rondes' ! Best een bijzondere ervaring om tussen al deze verschillende mensen te lunchen. De priester kom nog even informeren waar we vandaan komen en is vereerd met zulk 'hoog' bezoek.
Terug in Sudderstreet doen we een tukkie en halverwege de middag vervolgen we onze Durga Puja activiteiten. Mahdu heeft ons uitgenodigd voor 'pandal hopping'. Samen met Sissel en 'haar' 3 Noorse meiden gaan we naar Girish Park waar Mahdu thuis op ons wacht. Na een rondleiding door de daktuin en een bakje thee, vertrekken we richting de pandals. Mahdu heeft een wandeling bedacht langs de mooiste pandals. En we zien werkelijk de meest prachtige constructies. Hele complexen zijn opgetrokken met de meest uiteenlopende materialen. Hout, bamboe, maar bijvoorbeeld ook schelpjes. Je weet af en toe gewoon niet wat je ziet !
Mahdu, alhoewel geen hindoe, weet veel te vertellen van de achterliggende verhalen en we luisteren geboeid. Erg interessant om wat meer te weten te komen van dit belangrijkste festival van de Bengalen.
Zo'n twee uur lang lopen we van pandal naar pandal met daarin de meest prachtige godinnen. In de straten is alles verlicht, het lijkt wel kerst !
We beginnen met een bezoek aan Champa en haar man. Ik draag mijn nieuwe Salwar, inclusief bijpassende bangles en Champa is verrukt al ze me ziet. Zelf heeft ze haar mooiste saree aan, werkelijk prachtig, daar val ik goed bij in het niet !
Trots als ze is, laat ze ons eerst de pandal van haar eigen buurt zien. In een pandal staan een aantal godenbeelden die het verhaal van Durga Puja voorstellen. Het is meestal een grote tent, maar het kunnen ook complete grote complexen zijn (gesponsord .)! Daarna rijden we naar een andere pandal waar op de eerste dag een soort gemeenschappelijke lunch plaats vindt. Iedereen mag komen eten, oud & jong, arm & rijk, hindoe & moslim. We schuiven aan en krijgen uit grote pannen opgeschept. Champa heeft voor ons en Rosalie borden en bestek meegenomen. De overige mensen eten van een bananeblad .. Elke keer kunnen er 200 mensen eten en ze doen vandaag 10 'rondes' ! Best een bijzondere ervaring om tussen al deze verschillende mensen te lunchen. De priester kom nog even informeren waar we vandaan komen en is vereerd met zulk 'hoog' bezoek.
Terug in Sudderstreet doen we een tukkie en halverwege de middag vervolgen we onze Durga Puja activiteiten. Mahdu heeft ons uitgenodigd voor 'pandal hopping'. Samen met Sissel en 'haar' 3 Noorse meiden gaan we naar Girish Park waar Mahdu thuis op ons wacht. Na een rondleiding door de daktuin en een bakje thee, vertrekken we richting de pandals. Mahdu heeft een wandeling bedacht langs de mooiste pandals. En we zien werkelijk de meest prachtige constructies. Hele complexen zijn opgetrokken met de meest uiteenlopende materialen. Hout, bamboe, maar bijvoorbeeld ook schelpjes. Je weet af en toe gewoon niet wat je ziet !
Mahdu, alhoewel geen hindoe, weet veel te vertellen van de achterliggende verhalen en we luisteren geboeid. Erg interessant om wat meer te weten te komen van dit belangrijkste festival van de Bengalen.
Zo'n twee uur lang lopen we van pandal naar pandal met daarin de meest prachtige godinnen. In de straten is alles verlicht, het lijkt wel kerst !
Shelley - a love marriage !
Shelley is de vriendin van Rosalie die het project in Dankuni leidt. Momenteel is ze hoog zwanger, nog 6 weekjes te gaan. Haar eerste kindje, alhoewel ze toch al rond de 30 moet zijn (en dat is oud om in India een eerste kindje te krijgen). Er zit een mooi verhaal achter.
Shelley werd namelijk VERLIEFD en dat kan je in India maar beter niet gebeuren. 'Tot overmaat van ramp' was de liefde wederzijds en kwam de jongen uit een lagere kaste. Oeff ... dan heb je dus pas echt een probleem.
De ouders accepteerden deze liefde uiteraard niet. Maar Shelley hield vol en vroeg haar ouders of ze deze jongeman mocht trouwen. Nee dus. Okay, zei ze, maar dan trouw ik met helemaal niemand ! De jaren daarop bleven haar ouders het proberen met nieuwe huwelijkspartners, maar ze bleef weigeren.
Uiteindelijk werden ze bang dat ze nooit meer zou trouwen en stemden ze toch toe. De jongeman had al die tijd op haar gewacht (hoe romantisch !) en twee jaar geleden trouwden ze. Nu is het eerste kindje onderweg. Is dit een mooi verhaal voor een Bollywoodfilm of niet ?
Shelley werd namelijk VERLIEFD en dat kan je in India maar beter niet gebeuren. 'Tot overmaat van ramp' was de liefde wederzijds en kwam de jongen uit een lagere kaste. Oeff ... dan heb je dus pas echt een probleem.
De ouders accepteerden deze liefde uiteraard niet. Maar Shelley hield vol en vroeg haar ouders of ze deze jongeman mocht trouwen. Nee dus. Okay, zei ze, maar dan trouw ik met helemaal niemand ! De jaren daarop bleven haar ouders het proberen met nieuwe huwelijkspartners, maar ze bleef weigeren.
Uiteindelijk werden ze bang dat ze nooit meer zou trouwen en stemden ze toch toe. De jongeman had al die tijd op haar gewacht (hoe romantisch !) en twee jaar geleden trouwden ze. Nu is het eerste kindje onderweg. Is dit een mooi verhaal voor een Bollywoodfilm of niet ?
Leeggezweten in Dankuni
Het is vandaag donderdag, na het feestje van gisteravond konden we vanmorgen lekker uitslapen. Pas tegen half 12 hadden we afgesproken, vandaag gaan we naar Dankuni, een dorpje net buiten Calcutta. Hier loopt een van de schoolprojecten van Rosalie en we gaan (weer) kleding uitdelen voor de Durga Puja. Vanwege dit feest heeft iedereen vakantie nu, maar voor de kleren komen ze natuurlijk wel even naar school toe !
De trein naar Dankuni is er een zoals je die kent van tv en uit de boeken. De mensen hangen uit de deuren, de trein is bomvol en smerig. Houten bankjes, tralies voor de ramen ... gelukkig kunnen we wat bij de (open) deuren staan en hebben dus nog wat frisse lucht. We houden ons goed vast om niet naast de trein op het spoor te belanden.
Op het station van Dankuni staan 4 fietsrickshaws, aangezien we met een hele delegatie zijn, huren we ze allemaal af ! In het dorp zijn ze duidelijk geen vreemdelingen gewend. De mensen staren je aan en een enkeling durft (heel stoer !) 'hello' te roepen om vervolgens verbijsterd achter te blijven als je iets terug zegt.
Het schooltje is op de 2e verdieping en de chaos is al snel compleet. Veel kinderen zijn er al, maar de rest van het dorp staat in het trappengat, allemaal nieuwsgierig. Maar ja, de kinderen die nog moeten komen, kunnen zo niet naar boven. Een meisje komt al 'crowdsurfend' binnen. Een paar keer proberen we de trap 'schoon' te maken, wat maar even helpt. Uiteindelijk lijkt toch iedereen er te zijn en kan het uitdelen beginnen.
Het is ondertussen bloedje heet geworden. De stroom is uitgevallen en de ventilatoren werken niet. Heel af en toe komt er een briesje door te ramen, maar daar moeten we het dan ook mee doen. Door het aantal mensen (50) in een kleine ruimte, wordt het al snel heter en heter, we smelten langzaam weg ...
De meeste kinderen kunnen hun outfit goed gebruiken, wat ze aan hebben mag soms geen naam hebben. Iedereen is blij en onderling worden de aanwinsten geshowd en bewonderd.
Als we klaar zijn en op het punt staan om weg te gaan, springt het licht aan (en dus de ventilator !). Ondertussen kan je ons allemaal uitwringen, pfoeh wat was dat heet !
Als we teruglopen naar het station lijken we de rattevangers van Hamelen wel. Iedereen loopt achter ons aan en wil op de foto. We zijn duidelijk de attractie van de week. Het begint ondertussen te regenen en het koelt gelukkig lekker af nu.
Met dezelfde overvolle trein gaan we terug naar Calcutta. We zitten helemaal stuk, de hitte kost een hoop energie !!
De avond is al begonnen als we terugzijn in Sudderstreet. In Blue Sky eten we een Cordon Blew. Het blijft toch moeilijk, die engelse taal ...
De trein naar Dankuni is er een zoals je die kent van tv en uit de boeken. De mensen hangen uit de deuren, de trein is bomvol en smerig. Houten bankjes, tralies voor de ramen ... gelukkig kunnen we wat bij de (open) deuren staan en hebben dus nog wat frisse lucht. We houden ons goed vast om niet naast de trein op het spoor te belanden.
Op het station van Dankuni staan 4 fietsrickshaws, aangezien we met een hele delegatie zijn, huren we ze allemaal af ! In het dorp zijn ze duidelijk geen vreemdelingen gewend. De mensen staren je aan en een enkeling durft (heel stoer !) 'hello' te roepen om vervolgens verbijsterd achter te blijven als je iets terug zegt.
Het schooltje is op de 2e verdieping en de chaos is al snel compleet. Veel kinderen zijn er al, maar de rest van het dorp staat in het trappengat, allemaal nieuwsgierig. Maar ja, de kinderen die nog moeten komen, kunnen zo niet naar boven. Een meisje komt al 'crowdsurfend' binnen. Een paar keer proberen we de trap 'schoon' te maken, wat maar even helpt. Uiteindelijk lijkt toch iedereen er te zijn en kan het uitdelen beginnen.
Het is ondertussen bloedje heet geworden. De stroom is uitgevallen en de ventilatoren werken niet. Heel af en toe komt er een briesje door te ramen, maar daar moeten we het dan ook mee doen. Door het aantal mensen (50) in een kleine ruimte, wordt het al snel heter en heter, we smelten langzaam weg ...
De meeste kinderen kunnen hun outfit goed gebruiken, wat ze aan hebben mag soms geen naam hebben. Iedereen is blij en onderling worden de aanwinsten geshowd en bewonderd.
Als we klaar zijn en op het punt staan om weg te gaan, springt het licht aan (en dus de ventilator !). Ondertussen kan je ons allemaal uitwringen, pfoeh wat was dat heet !
Als we teruglopen naar het station lijken we de rattevangers van Hamelen wel. Iedereen loopt achter ons aan en wil op de foto. We zijn duidelijk de attractie van de week. Het begint ondertussen te regenen en het koelt gelukkig lekker af nu.
Met dezelfde overvolle trein gaan we terug naar Calcutta. We zitten helemaal stuk, de hitte kost een hoop energie !!
De avond is al begonnen als we terugzijn in Sudderstreet. In Blue Sky eten we een Cordon Blew. Het blijft toch moeilijk, die engelse taal ...
Welcome to Calcutta party !
Woensdagavond, na de Durga Puja voorstelling in Preyrona, gaf Rosalie een 'welcome to calcutta party' in haar flat. Afgelopen week zijn er twee Nederlanders gearriveerd, Regi en Peter, 4 Noorse dames (waarvan er al 1 flink ziek op bed ligt) en een brit. Sissel, Mehtab, Altab en Afsana waren er ook, dus het was een gezellige boel.
Afsana had gekookt, heel veel gerechten en allemaal even heerlijk ! Het was voor haar de eerste keer, normaal maakte Sultana altijd een heel diner, maar ja, zij zit nu in Schotland. Afsana heeft het echt perfekt gedaan, haar kookkunsten doen zeker niet onder voor die van haar zus en het is leuk om ze te zien opbloeien. Ze stond altijd in de schaduw van haar oudere zus. En dan ook nog te bedenken dat ze Moslim is en de Ramadan al begonnen is. Ze stond dus vanaf 's middags 1 uur te koken (op een 1-pits stelletje ..) en mocht niet eens even snoepen van al het lekkers !
De jongens Mehtab en Altab genoten van de Noorse blonde Hannah die ook nog eens een piercing in haar tong heeft. Reuze interessant natuurlijk !
Het was leuk om te horen met welke motivatie iedereen hierheen gekomen is. De Noorse dames lopen stage bij Calcutta Rescue voor hun verpleegstersopleiding. De Brit is hier voor een ICT bedrijf en reist heel India door om diverse mensen op te leiden. De twee Nederlanders zijn op vakantie en wilden dit graag combineren met een paar dagen vrijwilligerswerk. Regi komt oorspronkelijk uit India, is geadopteerd toen ze klein was.
's Avonds laat kropen we vol nieuwe indrukken en met een volle maag in ons bedje ..
Afsana had gekookt, heel veel gerechten en allemaal even heerlijk ! Het was voor haar de eerste keer, normaal maakte Sultana altijd een heel diner, maar ja, zij zit nu in Schotland. Afsana heeft het echt perfekt gedaan, haar kookkunsten doen zeker niet onder voor die van haar zus en het is leuk om ze te zien opbloeien. Ze stond altijd in de schaduw van haar oudere zus. En dan ook nog te bedenken dat ze Moslim is en de Ramadan al begonnen is. Ze stond dus vanaf 's middags 1 uur te koken (op een 1-pits stelletje ..) en mocht niet eens even snoepen van al het lekkers !
De jongens Mehtab en Altab genoten van de Noorse blonde Hannah die ook nog eens een piercing in haar tong heeft. Reuze interessant natuurlijk !
Het was leuk om te horen met welke motivatie iedereen hierheen gekomen is. De Noorse dames lopen stage bij Calcutta Rescue voor hun verpleegstersopleiding. De Brit is hier voor een ICT bedrijf en reist heel India door om diverse mensen op te leiden. De twee Nederlanders zijn op vakantie en wilden dit graag combineren met een paar dagen vrijwilligerswerk. Regi komt oorspronkelijk uit India, is geadopteerd toen ze klein was.
's Avonds laat kropen we vol nieuwe indrukken en met een volle maag in ons bedje ..
Pyama party met het harmonium
Lieve iedereen, we lopen wat achter, heeft zo zijn redenen, maar hier het verslagje van woensdag 27 september j.l.
Rosalie staat stampvoetend op Sudderstreet. Tot drie maal toe heeft ze de afgelopen twee dagen haar vaste taxichauffeur gevraagd om vanmorgen om 9 uur klaar te staan. Maar ja, hij kon de verleiding van snel geld verdienen niet weerstaan en is toch vertrokken voor een rit naar het vliegveld. En het is zo belangrijk dat we op tijd zijn ! Een speciale Durga Puja uitvoering in de Preyrona school staat op het programma. Omdat deze school in de sloppenwijken ligt, weten de meeste taxichauffeurs niet waar het is (en daarom heeft ze ook elk jaar een vaste chauffeur ..).
Maar goed, na veel over een weer gepraat beweert een chauffeur dat hij het wel weet. Op hoop van zegen dan maar ! Na een kwartier heeft hij onderweg al twee keer de weg gevraagd, maar we blijven gewoon lachen. Uiteindelijk herkent Rosalie de buurt en leidt ze hem naar de school ... we zijn op tijd !!
Uiteindelijk is dan iedereen compleet, alle leraren zijn er, alle kinderen. In het toch al kleine schooltje is een podium gemaakt met daarnaast een versterker voor de microfoon. Natuurlijk hard nodig voor een school van 6 bij 10 meter ... this is India !
Eerst worden de nieuwe Durga Puja kleren uitgedeeld. Ze moeten gelijk aan en het geheel begint een beetje op een pyama party te lijken. De oudere jongens en meiden hebben mooie pakjes, maar de kleinere hebben pyama-achtige outfits gekregen met 101 dalmatiers. Ik weet het ook niet precies ..
De oudste meiden staan inmiddels te pronken met hun saree's. De leraressen helpen ze met de meterslange stukken stof die uiteindelijk tot een sierlijke saree worden gewikkeld. Hier en daar wat lippenstift en blusher, er wordt heel wat afgegiecheld !
Ze openen de voorstelling en zingen met het harmonium diverse liedjes. Er wordt druk gedanst, geklapt en meegezongen. Het is voor ons erg leuk om het harmonium (wat we vorig jaar hebben gegeven)in werking te zien. Er wordt een toneelstukje opgevoerd en veel gespeeched (ook typisch India).
Na 2 uur zang, dans en speech, komen er 4 blinde volwassen mannen (voor de duidelijkheid, dit was gepland). Omdat in de Indiase samenleving gehandicapten (fysiek, mentaal, visueel, etc...) geen rol spelen en eigenlijk verstoten worden, probeert Rosalie in haar programma's altijd deze partijen samen te brengen om begrip te kweken.
Eerst zijn de kinderen wat terughoudend, toch wel eng natuurlijk. De mannen nemen plaats op het podium, pakken het harmonium en starten met het lijflied van Preyrona 'we shall overcome'. Het ijs is gelijk gebroken en iedereen zingt enthousiast mee. De zanger begint een verhaal (wat we uiteraard niet begrijpen) en de kinderen zitten geboeid te luisteren. Ze moeten geluiden en bewegingen nadoen en vinden het fantastisch, de kinderen hebben de grootste lol ! De opzet van deze ongedwongen ontmoeting is zeker geslaagd !
En dan is het tijd voor de langverwachte lunch. Met kip, speciaal voor Durga Puja, normaal (dagelijks) krijgen ze een vegetarische lunch. Ik hoef natuurlijk niet te vertellen dat er heerlijk gesmikkeld en gesmuld werd !
We rijden na de lunch weer terug naar Sudderstreet en genieten in de taxi nog even na van het feestje ..
Rosalie staat stampvoetend op Sudderstreet. Tot drie maal toe heeft ze de afgelopen twee dagen haar vaste taxichauffeur gevraagd om vanmorgen om 9 uur klaar te staan. Maar ja, hij kon de verleiding van snel geld verdienen niet weerstaan en is toch vertrokken voor een rit naar het vliegveld. En het is zo belangrijk dat we op tijd zijn ! Een speciale Durga Puja uitvoering in de Preyrona school staat op het programma. Omdat deze school in de sloppenwijken ligt, weten de meeste taxichauffeurs niet waar het is (en daarom heeft ze ook elk jaar een vaste chauffeur ..).
Maar goed, na veel over een weer gepraat beweert een chauffeur dat hij het wel weet. Op hoop van zegen dan maar ! Na een kwartier heeft hij onderweg al twee keer de weg gevraagd, maar we blijven gewoon lachen. Uiteindelijk herkent Rosalie de buurt en leidt ze hem naar de school ... we zijn op tijd !!
Uiteindelijk is dan iedereen compleet, alle leraren zijn er, alle kinderen. In het toch al kleine schooltje is een podium gemaakt met daarnaast een versterker voor de microfoon. Natuurlijk hard nodig voor een school van 6 bij 10 meter ... this is India !
Eerst worden de nieuwe Durga Puja kleren uitgedeeld. Ze moeten gelijk aan en het geheel begint een beetje op een pyama party te lijken. De oudere jongens en meiden hebben mooie pakjes, maar de kleinere hebben pyama-achtige outfits gekregen met 101 dalmatiers. Ik weet het ook niet precies ..De oudste meiden staan inmiddels te pronken met hun saree's. De leraressen helpen ze met de meterslange stukken stof die uiteindelijk tot een sierlijke saree worden gewikkeld. Hier en daar wat lippenstift en blusher, er wordt heel wat afgegiecheld !
Ze openen de voorstelling en zingen met het harmonium diverse liedjes. Er wordt druk gedanst, geklapt en meegezongen. Het is voor ons erg leuk om het harmonium (wat we vorig jaar hebben gegeven)in werking te zien. Er wordt een toneelstukje opgevoerd en veel gespeeched (ook typisch India).Na 2 uur zang, dans en speech, komen er 4 blinde volwassen mannen (voor de duidelijkheid, dit was gepland). Omdat in de Indiase samenleving gehandicapten (fysiek, mentaal, visueel, etc...) geen rol spelen en eigenlijk verstoten worden, probeert Rosalie in haar programma's altijd deze partijen samen te brengen om begrip te kweken.
Eerst zijn de kinderen wat terughoudend, toch wel eng natuurlijk. De mannen nemen plaats op het podium, pakken het harmonium en starten met het lijflied van Preyrona 'we shall overcome'. Het ijs is gelijk gebroken en iedereen zingt enthousiast mee. De zanger begint een verhaal (wat we uiteraard niet begrijpen) en de kinderen zitten geboeid te luisteren. Ze moeten geluiden en bewegingen nadoen en vinden het fantastisch, de kinderen hebben de grootste lol ! De opzet van deze ongedwongen ontmoeting is zeker geslaagd !
En dan is het tijd voor de langverwachte lunch. Met kip, speciaal voor Durga Puja, normaal (dagelijks) krijgen ze een vegetarische lunch. Ik hoef natuurlijk niet te vertellen dat er heerlijk gesmikkeld en gesmuld werd !
We rijden na de lunch weer terug naar Sudderstreet en genieten in de taxi nog even na van het feestje ..
dinsdag 26 september 2006
Weer terug in Calcutta !!
We zijn weer terug in Calcutta, onze vakantie zit er weer op ! Maandag was het ook de hele dag nog prachtig weer, lekker gerelaxed aan het zwembad, beetje gelezen, beetje niks gedaan en uitgerust 's avonds de trein weer in.
We zagen we wat tegenop, gezien de ervaring van de heenreis, maar niks minder waar. We hadden nu een andere coupe en nu maar 5 kakkerlakken gezien. Dat is nog eens andere koek. Het enige nadeel was een onderbuurman die het hele treinstel wakker hield met zijn gesnurk, maar ook dat went na verloop van tijd. Allebei redelijk goed geslapen in ieder geval ! De trein vertrok ook op tijd en kwam op tijd aan, best een unicum voor India denk ik.
Dus vanmorgen stonden we om kwart over 8 weer op Calcuttase bodem. Weg verse zeelucht, weg zeebriesje, welkom luchtvervuiling, welkom verstikkende vochtige hitte. Gelukkig is het droog, Rosalie heeft het hele weekend haar flat niet kunnen verlaten vanwege de overstromingen. We hadden het goed gepland !
Vandaag verder een rustdag, eerst zouden we nog naar een kleuterschool gaan, maar alles is gesloten vanwege Durga Puja. Voor degenen die willen weten wat dit precies is, op deze website staat een (Nederlandse) uitleg over het :festival.
Strakjes ga ik schoenen kopen met Rosalie (ze heeft nog maar 1 paar over ..), Erik gaat even pitten, vanavond een massage (mmm !!!) en daarna een dinertje met Rosalie en twee andere Nederlanders die vandaag hier arriveren.
Doei doei !!
Erik & Willeke
We zagen we wat tegenop, gezien de ervaring van de heenreis, maar niks minder waar. We hadden nu een andere coupe en nu maar 5 kakkerlakken gezien. Dat is nog eens andere koek. Het enige nadeel was een onderbuurman die het hele treinstel wakker hield met zijn gesnurk, maar ook dat went na verloop van tijd. Allebei redelijk goed geslapen in ieder geval ! De trein vertrok ook op tijd en kwam op tijd aan, best een unicum voor India denk ik.
Dus vanmorgen stonden we om kwart over 8 weer op Calcuttase bodem. Weg verse zeelucht, weg zeebriesje, welkom luchtvervuiling, welkom verstikkende vochtige hitte. Gelukkig is het droog, Rosalie heeft het hele weekend haar flat niet kunnen verlaten vanwege de overstromingen. We hadden het goed gepland !
Vandaag verder een rustdag, eerst zouden we nog naar een kleuterschool gaan, maar alles is gesloten vanwege Durga Puja. Voor degenen die willen weten wat dit precies is, op deze website staat een (Nederlandse) uitleg over het :festival.
Strakjes ga ik schoenen kopen met Rosalie (ze heeft nog maar 1 paar over ..), Erik gaat even pitten, vanavond een massage (mmm !!!) en daarna een dinertje met Rosalie en twee andere Nederlanders die vandaag hier arriveren.
Doei doei !!
Erik & Willeke
Op bezoek bij Jagannath en z'n familie
Als we vanochtend (zondag) wakker worden, is de wind nagenoeg gaan liggen, we zien blauwe luchten, een felle zon en voelen een verkoelend briesje ! Fijn !
Na het ontbijt duiken we dan ook gelijk Puri in. Het is een relaxed dorp. We lopen langs de kleine winkeltjes, kappers op straat, langs het strand met een soort boulevard-achtige weg, het lijkt wel vakantie !
Ons doel is de Jagannath tempel. India kent 4 belangrijke heiligdommen voor de Hindoes (eentje in het noorden, oosten, zuiden en westen) en deze tempel is er een van. Elk jaar komen er miljoenen pelgrims af op Puri en het jaarlijkse festival is dan ook altijd druk (waarschijnlijk hectisch) bezocht. Sri Jagannath gaat dan samen met zijn broer en zus een weekje op vakantie. Ze worden ieder op een grote kar geladen en naar een tempel een kilometer verderop gereden (geduwd door de gelovigen). De karren zijn echt enorm, de grootste heeft geloof ik 16 wielen van 2 meter doorsnee. In het verleden gooiden gelovigen zich voor de wielen om te kunnen sterven in de ogen van hun god.... Een week later worden ze weer teruggereden naar de tempel, hun weekje vakantie zit er dan op.
Het is even zoeken naar de juiste weg, maar als we in de buurt komen, is de tempel niet te missen. Een bijna 60 meter hoge constructie toren overal bovenuit. Het complex is alleen toegankelijk voor Hindoes, dus we moeten het doen met het zicht op de vier toegangspoorten. Vanaf het dak van een naast liggend gebouw zou je een mooi zicht hebben op het binnenste van de tempel, ware het niet dat het gebouw vandaag gesloten is.
Tussen de vele gelovigen, rickshaws, koeien en fietsen doen we een rondje om het flinke complex. We zien de Indiase versie van de Amsterdamse coffeeshop. Vanwege de heiligheid van deze plaats, is de verkoop en het gebruik van drugs op bepaalde punten toegestaan. Op een marktje kopen we drie beeldjes van Jagannath en z'n broer en zus en we regelen een tuktuk naar 'huis'. Stormde het de afgelopen twee dagen nog enorm, nu is het weer bloedje heet (het is ook nooit goed ...).
De middag brengen we door aan het zalige zwembad. Wat een luxe toch, we moeten maar even niet denken aan onze arme kindertjes in Calcutta ... sorry ...
Na het ontbijt duiken we dan ook gelijk Puri in. Het is een relaxed dorp. We lopen langs de kleine winkeltjes, kappers op straat, langs het strand met een soort boulevard-achtige weg, het lijkt wel vakantie !
Ons doel is de Jagannath tempel. India kent 4 belangrijke heiligdommen voor de Hindoes (eentje in het noorden, oosten, zuiden en westen) en deze tempel is er een van. Elk jaar komen er miljoenen pelgrims af op Puri en het jaarlijkse festival is dan ook altijd druk (waarschijnlijk hectisch) bezocht. Sri Jagannath gaat dan samen met zijn broer en zus een weekje op vakantie. Ze worden ieder op een grote kar geladen en naar een tempel een kilometer verderop gereden (geduwd door de gelovigen). De karren zijn echt enorm, de grootste heeft geloof ik 16 wielen van 2 meter doorsnee. In het verleden gooiden gelovigen zich voor de wielen om te kunnen sterven in de ogen van hun god.... Een week later worden ze weer teruggereden naar de tempel, hun weekje vakantie zit er dan op.
Het is even zoeken naar de juiste weg, maar als we in de buurt komen, is de tempel niet te missen. Een bijna 60 meter hoge constructie toren overal bovenuit. Het complex is alleen toegankelijk voor Hindoes, dus we moeten het doen met het zicht op de vier toegangspoorten. Vanaf het dak van een naast liggend gebouw zou je een mooi zicht hebben op het binnenste van de tempel, ware het niet dat het gebouw vandaag gesloten is.
Tussen de vele gelovigen, rickshaws, koeien en fietsen doen we een rondje om het flinke complex. We zien de Indiase versie van de Amsterdamse coffeeshop. Vanwege de heiligheid van deze plaats, is de verkoop en het gebruik van drugs op bepaalde punten toegestaan. Op een marktje kopen we drie beeldjes van Jagannath en z'n broer en zus en we regelen een tuktuk naar 'huis'. Stormde het de afgelopen twee dagen nog enorm, nu is het weer bloedje heet (het is ook nooit goed ...).De middag brengen we door aan het zalige zwembad. Wat een luxe toch, we moeten maar even niet denken aan onze arme kindertjes in Calcutta ... sorry ...
Weekendje aan zee !
Het is nu zaterdagochtend, de storm lijkt wat te zijn gaan liggen, misschien is er nog hoop voor ons weekend aan zee !
Het hotel ligt prachtig, een handvol redelijk luxe kamers met zachte bedden, een schitterend zwembad en het ligt direkt aan zee, het strand voor de deur !
TV op de kamer met 100 kanalen, toch wel handig als je de deur niet uit kan vanwege het weer. Af en toe (vooral als het flink regent) zwart beeld met de melding dat de 'service scrambled' is. Het licht valt ook regelmatig uit. Niet raar als je buiten de electriciteitspalen ziet flikkeren en bij een lamp in de tuin van het hotel hebben we 's avonds vuurwerkshows. Ach, ach, ach, ach ... roept Erik regelmatig.
's Middags wagen we ons even op het strand, het waait nog steeds flink, maar het is net te doen. De gezonde zeelucht is een verademing na het sterk vervuilde calcutta !
Helaas trekt de wind weer aan en volgen er een paar fikse regenperiodes. Op tv zien we hoe Martina Hingis de Indiase lieveling Sania Mirza inmaakt in de halve finales, 6-1 en 6-0, binnen het uur is het gebeurt en Martina houdt zich duidelijk in. Het toernooi is in Calcutta en Hingis is hier duidelijk niet op haar plaats, maar Calcutta is zeer wel vereerd met haar bezoek. De kranten staan er vol mee, wat ze in haar hotel eet, hoe vaak ze van de fitnessruimte gebruik maakt, of ze aardig is, etc. etc.
Hopelijk is het weer morgen beter, we zijn nieuwsgierig naar Puri !
Het hotel ligt prachtig, een handvol redelijk luxe kamers met zachte bedden, een schitterend zwembad en het ligt direkt aan zee, het strand voor de deur !
TV op de kamer met 100 kanalen, toch wel handig als je de deur niet uit kan vanwege het weer. Af en toe (vooral als het flink regent) zwart beeld met de melding dat de 'service scrambled' is. Het licht valt ook regelmatig uit. Niet raar als je buiten de electriciteitspalen ziet flikkeren en bij een lamp in de tuin van het hotel hebben we 's avonds vuurwerkshows. Ach, ach, ach, ach ... roept Erik regelmatig.
's Middags wagen we ons even op het strand, het waait nog steeds flink, maar het is net te doen. De gezonde zeelucht is een verademing na het sterk vervuilde calcutta !
Helaas trekt de wind weer aan en volgen er een paar fikse regenperiodes. Op tv zien we hoe Martina Hingis de Indiase lieveling Sania Mirza inmaakt in de halve finales, 6-1 en 6-0, binnen het uur is het gebeurt en Martina houdt zich duidelijk in. Het toernooi is in Calcutta en Hingis is hier duidelijk niet op haar plaats, maar Calcutta is zeer wel vereerd met haar bezoek. De kranten staan er vol mee, wat ze in haar hotel eet, hoe vaak ze van de fitnessruimte gebruik maakt, of ze aardig is, etc. etc.
Hopelijk is het weer morgen beter, we zijn nieuwsgierig naar Puri !
Net op tijd weg uit Calcutta !
Het is nog steeds donderdag, vandaag waren we in de BBD School, die nog niet uit onze gedachten is verdwenen.
Om 5 ur nemen we een taxi naar het Howrah treinstation. Vanavond met de trein naar Puri voor een lang weekend aan zee. Als we de brug over de Hooghly rivier nemen, begint de taxichauffeur allerlei religieuze rituelen uit te voeren. Mmmm, zou hij de brug niet vertrouwen of heeft het te maken met het feit dat de rivier heilig is ?? ... We houden het maar op het laatste.
Als we aankomen en de chauffeur betalen, vertrouwt hij ons nog even met een glimlach toe hoeveel we wel niet teveel hebben betaald ... hij is wel eerlijk en red met deze actie wellicht zijn karma.
Voor we het weten bungelt onze rugzak op het hoofd van een wel erg magere man. Hij loopt echter sneller dan wij en brengt ons naar het goede perron. Zijn grote ogen glimmen als we hem betalen, hopelijk koopt hij er een voedzame maaltijd van.
Natuurlijk zijn we veel te vroeg, het is 6 uur en de trein vertrekt om 10 over 7. We hadden een hoop chaos verwacht op het grootste treinstation van de stad, maar dat valt erg mee. Maar ja, de trein komt natuurlijk pas op z'n eigen Indiase tijd en om half 9 zijn we dan eindelijk onderweg. De tijd doorgebracht onder de overkapping op het station MET een paraplu. De regens zijn ondertussen zo heftig geworden dat je nergens meer droog kan staan. Later bleek dat we geluk gehad hebben, onze trein was een van de laatste die het staion nog kon verlaten. Door de heftige regen is deze avond en nacht heel Calcutta onder gelopen, waaronder ook de sporen.
De coupe lijkt op het eerste gezicht redelijk comfortabel. We hebben allebei het bovenste bed, er worden dekens, lakens en kussens uitgedeeld en er is airco. Al snel stroomt er water door de coupe over de vloer, de ramen blijken alles behalve waterdicht. Ook blijkt het te wemelen van de kakkerlakken ... het worden 10 lange uren !
Aangezien we allebei niet topfit zijn, we hoesten, proesten, kuchen en roggelen, krijgt Erik een tablet aangeboden van een medepassagier. Omdat hij bang is dat hij daarna inderdaad nooit meer zal hoesten, slaat hij beleefd af.
Ondertussen wachten we lijdzaam af. Erik kan rechtop zitten in z'n bed, ik (net) niet. Af en toe dommel ik weg totdat ik weer wat in mijn nek voel kriebelen. Onze onderburen blijken goede snurkers, de 10 uren en af te leggen 500 km kruipen voorbij.
De trein vervolgt al schuddend en schokkend zijn weg, stopt vaak, maar soms gaat het zo te keer dat we bang zijn te ontsporen. Af en toe raast er een tegemoetkomende trein langs en zij we blij dat we aan de goede kant van het spoor zitten.
Aangekomen in Puri (half 7 's ochtends) blijkt het enorm te waaien ... Wat zou dat betekenen ? We lopen het station uit en worden gelijk aangesproken door een rickshaw rijder. Hij wil ons wel naar het hotel fietsen. We dachten dat ons hotel wat verder uit het centrum zou liggen, maar hij wil ons er wel heen brengen ... het zal wel ..
Als koning en koningin zitten we te kijken op de rickshaw. Als we na 500 meter bij de kustlijn aankomen ondervinden we dat het niet hard waait, maar hard stormt ! Wolken van zand worden op ons afgevuurd, we zitten met onze handen voor onze ogen ineen gedoken op de rickshaw. De 'chauffeur' is al afgestapt, we hebben tegenwind en Erik stapt ook af en loopt uit solidariteit mee. Door de zandstorm en mijn lenzen (= geen goede combi) zie ik inmiddels niets meer. We vragen ons af waarom we geen taxi of tuktuk hebben genomen ... Na een gevecht van 3 kwartier (het stukje blijkt achteraf 4 km) arriveren we bij het hotel. We betalen de rickshawmeneer dubbel, dat heeft hij wel verdiend !
Ondertussen kunnen we geen plek op ons lichaam bedenken waar zich geen zand heeft opgehoopt. We zien er niet uit, een nacht niet geslapen met een zandstorm als toetje ... Gelukkig is er een kamer vrij, we spoelen het zand door het putje, gaan naar het ontbijt en daarna gelijk naar bed. Eerst maar eens slapen, kunnen we wel gebruiken en met dit weer kunnen we toch niet naar buiten. Met het geraas van een flinke februari storm vallen we in slaap ... als roosjes !
Om 5 ur nemen we een taxi naar het Howrah treinstation. Vanavond met de trein naar Puri voor een lang weekend aan zee. Als we de brug over de Hooghly rivier nemen, begint de taxichauffeur allerlei religieuze rituelen uit te voeren. Mmmm, zou hij de brug niet vertrouwen of heeft het te maken met het feit dat de rivier heilig is ?? ... We houden het maar op het laatste.
Als we aankomen en de chauffeur betalen, vertrouwt hij ons nog even met een glimlach toe hoeveel we wel niet teveel hebben betaald ... hij is wel eerlijk en red met deze actie wellicht zijn karma.
Voor we het weten bungelt onze rugzak op het hoofd van een wel erg magere man. Hij loopt echter sneller dan wij en brengt ons naar het goede perron. Zijn grote ogen glimmen als we hem betalen, hopelijk koopt hij er een voedzame maaltijd van.
Natuurlijk zijn we veel te vroeg, het is 6 uur en de trein vertrekt om 10 over 7. We hadden een hoop chaos verwacht op het grootste treinstation van de stad, maar dat valt erg mee. Maar ja, de trein komt natuurlijk pas op z'n eigen Indiase tijd en om half 9 zijn we dan eindelijk onderweg. De tijd doorgebracht onder de overkapping op het station MET een paraplu. De regens zijn ondertussen zo heftig geworden dat je nergens meer droog kan staan. Later bleek dat we geluk gehad hebben, onze trein was een van de laatste die het staion nog kon verlaten. Door de heftige regen is deze avond en nacht heel Calcutta onder gelopen, waaronder ook de sporen.
De coupe lijkt op het eerste gezicht redelijk comfortabel. We hebben allebei het bovenste bed, er worden dekens, lakens en kussens uitgedeeld en er is airco. Al snel stroomt er water door de coupe over de vloer, de ramen blijken alles behalve waterdicht. Ook blijkt het te wemelen van de kakkerlakken ... het worden 10 lange uren !Aangezien we allebei niet topfit zijn, we hoesten, proesten, kuchen en roggelen, krijgt Erik een tablet aangeboden van een medepassagier. Omdat hij bang is dat hij daarna inderdaad nooit meer zal hoesten, slaat hij beleefd af.
Ondertussen wachten we lijdzaam af. Erik kan rechtop zitten in z'n bed, ik (net) niet. Af en toe dommel ik weg totdat ik weer wat in mijn nek voel kriebelen. Onze onderburen blijken goede snurkers, de 10 uren en af te leggen 500 km kruipen voorbij.
De trein vervolgt al schuddend en schokkend zijn weg, stopt vaak, maar soms gaat het zo te keer dat we bang zijn te ontsporen. Af en toe raast er een tegemoetkomende trein langs en zij we blij dat we aan de goede kant van het spoor zitten.
Aangekomen in Puri (half 7 's ochtends) blijkt het enorm te waaien ... Wat zou dat betekenen ? We lopen het station uit en worden gelijk aangesproken door een rickshaw rijder. Hij wil ons wel naar het hotel fietsen. We dachten dat ons hotel wat verder uit het centrum zou liggen, maar hij wil ons er wel heen brengen ... het zal wel ..
Als koning en koningin zitten we te kijken op de rickshaw. Als we na 500 meter bij de kustlijn aankomen ondervinden we dat het niet hard waait, maar hard stormt ! Wolken van zand worden op ons afgevuurd, we zitten met onze handen voor onze ogen ineen gedoken op de rickshaw. De 'chauffeur' is al afgestapt, we hebben tegenwind en Erik stapt ook af en loopt uit solidariteit mee. Door de zandstorm en mijn lenzen (= geen goede combi) zie ik inmiddels niets meer. We vragen ons af waarom we geen taxi of tuktuk hebben genomen ... Na een gevecht van 3 kwartier (het stukje blijkt achteraf 4 km) arriveren we bij het hotel. We betalen de rickshawmeneer dubbel, dat heeft hij wel verdiend !
Ondertussen kunnen we geen plek op ons lichaam bedenken waar zich geen zand heeft opgehoopt. We zien er niet uit, een nacht niet geslapen met een zandstorm als toetje ... Gelukkig is er een kamer vrij, we spoelen het zand door het putje, gaan naar het ontbijt en daarna gelijk naar bed. Eerst maar eens slapen, kunnen we wel gebruiken en met dit weer kunnen we toch niet naar buiten. Met het geraas van een flinke februari storm vallen we in slaap ... als roosjes !
Op de Bengaalse tv ?
Vandaag (donderdag 20 september) wordt het een drukke dag. Spullen inpakken en uitchecken, lunchen bij Champa, nieuwe kleren uitdelen bij BBD School, met de nachttrein naar Puri, we zien wel 1 ding tegelijk !
Eerst maar eens ontbijten in ons vaste restaurant aan Sudderstreet : Zurich. We nemen de gebruikelijke jamtoast met black tea en voor ca 70 roepies (1 euro) kan de dag van start !
Dan uitchecken, eerlijk gezegd zijn we blij dat we hier weg kunnen. Alles is zo vochtig hier, tot aan het matras toe. Het is niet goed voor onze gezondheid, allebei zijn we goed verkouden, ontstoken neusholtes en alles speelt nog eens extra op zodra we de deur van onze kamer open doen. In de badkamer heerst een continue urinelucht, het komt van buiten en het raam kan niet dicht. De glimlach van de aardige receptionist maakt veel goed, maar niet alles ...
Ondertussen is het tegen 10 uur en zitten we in de taxi op weg naar Champa. Een vriendin van Rosalie die veel zaken voor haar regelt. Zo onderhoudt ze bijvoorbeeld alle contacten met de BBD School, waar we vanmiddag heen gaan. Ze is niet onbemiddeld, een prachtig huis met auto voor de deur. In een soort vitrinekast staan allerlei hindoegoden, vooral ganesh's, maar wie herkennen we tussen al dat hindoe-geweld ? Donald Duck ! Is dat niet grappig ?
Al snel is de lunch klaar en zitten we te smikkelen van allerlei indiase delicatessen. De vrouw des huizes is bijna beledigd als we na een (heel) vol bord de tweede ronde afslaan, maar als we haar vertellen dat het heerlijk was, tovert ze toch een glimlach op haar mond.
Na de lunch vertrekken we naar de BBD school. Rosalie's stichting betaalt hier de dagelijkse lunch voor de kinderen en de schoolbenodigdheden. Er zijn 4 leraren, 2 worden betaald door de overheid en 2 door de rotary. De kinderen komen uit de sloppenwijken dichtbij de school. Ze leven onder zeiltjes aan de oever van de rivier. Regelmatig haalt de overheid een bulldozer door deze wijkjes, waarna ze alles plat branden. De mensen trekken dan meestal terug naar het platteland (waar ze vandaan komen) om na enkele maanden weer terug te komen. Wanneer dit gebeurt is de school dus enkele weken tot maanden 'kinderloos'. De leraressen verdienen hier 200 roepies per maand. Om een idee te geven, ons ontbijt bij Zurich kost ca 60-70 roepies, mijn nieuwe salwar 498 rp en een fatsoenlijke wc rol kost 50 rp. Waarschijnlijk zijn dit niet de meest benodigde dingen voor hun, maar toch.
Als we de school naderen, rijden we langs de onderkomens van de kinderen. Het regent hard, ik stel me voor hoe het moet zijn om zo te moeten leven, maar het lukt me niet. Bij de school zien we geen lachende gezichten, de onzekerheid, het ontbreken van de menselijke basisbehoeftes is van de kindergezichtjes af te lezen.
Vandaag worden er nieuwe kleren uitgedeeld voor de Durga Puja. Hier en daar tovert een meisje een kleine glimlach op haar gezicht als ze haar nieuwe jurk ziet, maar de meeste kinderen nemen het uitdrukkingsloos aan en klemmen hun nieuwe aanwinst stevig onder hun arm.
Ondertussen is het nog harder gaan regenen. Hier en daar sijpelen er straaltjes water door het dak van de school, later worden het stralen. Het is onvoorstelbaar, de overheid belooft al jaren een ander/nieuw schoolgebouwtje. Stel je hier overigens niets bij voor, het is een ruimte van zo'n 8 bij 10 meter waar 3 soort van lokaaltjes in gemaakt zijn. Sinds een jaar is er een soort toilet, een muurtje met daarachter een gat in de grond.
Na het uitdelen van de kleren, of eigenlijk al tijdens, is er een cameraploeg van de lokale tv gearriveerd. Straks komt de gouvernor blijkbaar langs en hij is belangrijk genoeg voor de tv. Rosalie helpt deze school nu 4 jaar en er was nog nooit iemand van de overheid langs geweest. Ze dacht dat het met onze aanwezigheid te maken kon hebben. Mmmm, ik loop hier in mijn oude kleren, had ik nu toch mijn salwar maar aangedaan ! Zodra hij komt worden we aan hem voorgesteld en de camera draait. Zodra hij vragen aan ons gaat stellen voor de camera, lopen we weg. We willen Rosalie niet in de problemen brengen (ze is hier op een toeristenvisum). Als hij weggaat lijkt het alsof Champa hem confronteert met de slechte staat van de school. In tegenstelling tot de meeste Indiase vrouwen is ze niet bang van deze hooggeplaatste functionaris. Hij is er duidelijk niet blij mee en verlaat gefrusteerd het schooltje. Hopelijk helpt het en krijgen ze nu een ander gebouwtje.
Inmiddels is het lunchtijd voor de kinderen en wordt er flink opgeschept. Rijst, groenten en zelfs kip ! Omdat dit de armste kinderen van al Rosalie's projecten zijn, krijgen ze dagelijks vlees/vis. Ze smikkelen en smullen. Sommigen scheppen meerdere malen op. Hun enige fatsoenlijke maaltijd per dag. Je ziet de spanning wegebben en de meeste kids worden nu wat losser, we zien hier en daar een glimlach verschijnen.
Niet bij iedereen overigens, veel kinderen eten hun bord leeg, hun nieuwe kleren niet uit het oog verliezend, pakken hun schooltas (= vies oud plastic tasje) en lopen naar hun uitzichtloze situatie thuis, waarschijnlijk om te gaan werken. Hopelijk biedt het feit dat ze hier naar school kunnen, hun een kans op een betere toekomst dan die van hun ongeschoolde ouders. Misschien dat zij later hun kinderen wel naar een waterdichte school kunnen sturen en dat zij hun kinderen wel kunnen laten spelen (ipv werken) na schooltijd.
Ik zie een jongetje mank lopen, als ik naar zijn voetje kijk, schrik ik. Het voetje is misvormd, waardoor hij als het ware op de zijkant van zijn voet moet lopen. Ik wijs Rosalie erop en ook zij schrikt, ze had het nog nooit gezien hier. We besluiten te zullen proberen hem in het RCFC te krijgen voor een operatie. Champa is de zus van een chrirurg die daar als vrijwilliger werkt (zelfs in Calcutta is de wereld klein) dus dat moet haast wel gaan lukken !
Flink aangeslagen stappen we in de taxi. Er spookt van alles door mijn hoofd. Hoe kunnen we (meer) helpen, wat te doen om deze kinderen allemaal te zien lachen ? Nieuwe rugzak ? Nieuw dak op de school ? Maar tegelijkertijd realiseer ik me dat het probleem groter is dan dat en dat dat niet met een nieuw rugzakje is op te lossen ...
Eerst maar eens ontbijten in ons vaste restaurant aan Sudderstreet : Zurich. We nemen de gebruikelijke jamtoast met black tea en voor ca 70 roepies (1 euro) kan de dag van start !
Dan uitchecken, eerlijk gezegd zijn we blij dat we hier weg kunnen. Alles is zo vochtig hier, tot aan het matras toe. Het is niet goed voor onze gezondheid, allebei zijn we goed verkouden, ontstoken neusholtes en alles speelt nog eens extra op zodra we de deur van onze kamer open doen. In de badkamer heerst een continue urinelucht, het komt van buiten en het raam kan niet dicht. De glimlach van de aardige receptionist maakt veel goed, maar niet alles ...
Ondertussen is het tegen 10 uur en zitten we in de taxi op weg naar Champa. Een vriendin van Rosalie die veel zaken voor haar regelt. Zo onderhoudt ze bijvoorbeeld alle contacten met de BBD School, waar we vanmiddag heen gaan. Ze is niet onbemiddeld, een prachtig huis met auto voor de deur. In een soort vitrinekast staan allerlei hindoegoden, vooral ganesh's, maar wie herkennen we tussen al dat hindoe-geweld ? Donald Duck ! Is dat niet grappig ?
Al snel is de lunch klaar en zitten we te smikkelen van allerlei indiase delicatessen. De vrouw des huizes is bijna beledigd als we na een (heel) vol bord de tweede ronde afslaan, maar als we haar vertellen dat het heerlijk was, tovert ze toch een glimlach op haar mond.
Na de lunch vertrekken we naar de BBD school. Rosalie's stichting betaalt hier de dagelijkse lunch voor de kinderen en de schoolbenodigdheden. Er zijn 4 leraren, 2 worden betaald door de overheid en 2 door de rotary. De kinderen komen uit de sloppenwijken dichtbij de school. Ze leven onder zeiltjes aan de oever van de rivier. Regelmatig haalt de overheid een bulldozer door deze wijkjes, waarna ze alles plat branden. De mensen trekken dan meestal terug naar het platteland (waar ze vandaan komen) om na enkele maanden weer terug te komen. Wanneer dit gebeurt is de school dus enkele weken tot maanden 'kinderloos'. De leraressen verdienen hier 200 roepies per maand. Om een idee te geven, ons ontbijt bij Zurich kost ca 60-70 roepies, mijn nieuwe salwar 498 rp en een fatsoenlijke wc rol kost 50 rp. Waarschijnlijk zijn dit niet de meest benodigde dingen voor hun, maar toch.
Als we de school naderen, rijden we langs de onderkomens van de kinderen. Het regent hard, ik stel me voor hoe het moet zijn om zo te moeten leven, maar het lukt me niet. Bij de school zien we geen lachende gezichten, de onzekerheid, het ontbreken van de menselijke basisbehoeftes is van de kindergezichtjes af te lezen.
Vandaag worden er nieuwe kleren uitgedeeld voor de Durga Puja. Hier en daar tovert een meisje een kleine glimlach op haar gezicht als ze haar nieuwe jurk ziet, maar de meeste kinderen nemen het uitdrukkingsloos aan en klemmen hun nieuwe aanwinst stevig onder hun arm.
Ondertussen is het nog harder gaan regenen. Hier en daar sijpelen er straaltjes water door het dak van de school, later worden het stralen. Het is onvoorstelbaar, de overheid belooft al jaren een ander/nieuw schoolgebouwtje. Stel je hier overigens niets bij voor, het is een ruimte van zo'n 8 bij 10 meter waar 3 soort van lokaaltjes in gemaakt zijn. Sinds een jaar is er een soort toilet, een muurtje met daarachter een gat in de grond.
Na het uitdelen van de kleren, of eigenlijk al tijdens, is er een cameraploeg van de lokale tv gearriveerd. Straks komt de gouvernor blijkbaar langs en hij is belangrijk genoeg voor de tv. Rosalie helpt deze school nu 4 jaar en er was nog nooit iemand van de overheid langs geweest. Ze dacht dat het met onze aanwezigheid te maken kon hebben. Mmmm, ik loop hier in mijn oude kleren, had ik nu toch mijn salwar maar aangedaan ! Zodra hij komt worden we aan hem voorgesteld en de camera draait. Zodra hij vragen aan ons gaat stellen voor de camera, lopen we weg. We willen Rosalie niet in de problemen brengen (ze is hier op een toeristenvisum). Als hij weggaat lijkt het alsof Champa hem confronteert met de slechte staat van de school. In tegenstelling tot de meeste Indiase vrouwen is ze niet bang van deze hooggeplaatste functionaris. Hij is er duidelijk niet blij mee en verlaat gefrusteerd het schooltje. Hopelijk helpt het en krijgen ze nu een ander gebouwtje.
Inmiddels is het lunchtijd voor de kinderen en wordt er flink opgeschept. Rijst, groenten en zelfs kip ! Omdat dit de armste kinderen van al Rosalie's projecten zijn, krijgen ze dagelijks vlees/vis. Ze smikkelen en smullen. Sommigen scheppen meerdere malen op. Hun enige fatsoenlijke maaltijd per dag. Je ziet de spanning wegebben en de meeste kids worden nu wat losser, we zien hier en daar een glimlach verschijnen.
Niet bij iedereen overigens, veel kinderen eten hun bord leeg, hun nieuwe kleren niet uit het oog verliezend, pakken hun schooltas (= vies oud plastic tasje) en lopen naar hun uitzichtloze situatie thuis, waarschijnlijk om te gaan werken. Hopelijk biedt het feit dat ze hier naar school kunnen, hun een kans op een betere toekomst dan die van hun ongeschoolde ouders. Misschien dat zij later hun kinderen wel naar een waterdichte school kunnen sturen en dat zij hun kinderen wel kunnen laten spelen (ipv werken) na schooltijd.
Ik zie een jongetje mank lopen, als ik naar zijn voetje kijk, schrik ik. Het voetje is misvormd, waardoor hij als het ware op de zijkant van zijn voet moet lopen. Ik wijs Rosalie erop en ook zij schrikt, ze had het nog nooit gezien hier. We besluiten te zullen proberen hem in het RCFC te krijgen voor een operatie. Champa is de zus van een chrirurg die daar als vrijwilliger werkt (zelfs in Calcutta is de wereld klein) dus dat moet haast wel gaan lukken !
Flink aangeslagen stappen we in de taxi. Er spookt van alles door mijn hoofd. Hoe kunnen we (meer) helpen, wat te doen om deze kinderen allemaal te zien lachen ? Nieuwe rugzak ? Nieuw dak op de school ? Maar tegelijkertijd realiseer ik me dat het probleem groter is dan dat en dat dat niet met een nieuw rugzakje is op te lossen ...
zondag 24 september 2006
TIME OUT !
Ja, ja, we lopen wat achter met ons weblog, maar we hebben even een time-out. We zitten momenteel in Puri, een stadje/dorpje zo'n 500 km ten zuiden van Calcutta. Het ligt aan de zee, dus we hebben min of meer een weekend vakantie !
We proberen hier een beetje bij te komen van alle indrukken en onze gezondheid weer wat op te krikken, want die had een flinke knauw opgelopen in Calcutta. Het is nu zondagmiddag en morgenavond gaan we met de nachttrein weer terug naar de stad. Er ligt weer een heel programma op ons te wachten, dus we moeten daar weer flink aan de slag.
In Calcutta zijn de computers wat sneller dan hier, dus werken we daar ons weblog weer helemaal bij !!
Groetjes !!!
Erik & Willeke
We proberen hier een beetje bij te komen van alle indrukken en onze gezondheid weer wat op te krikken, want die had een flinke knauw opgelopen in Calcutta. Het is nu zondagmiddag en morgenavond gaan we met de nachttrein weer terug naar de stad. Er ligt weer een heel programma op ons te wachten, dus we moeten daar weer flink aan de slag.
In Calcutta zijn de computers wat sneller dan hier, dus werken we daar ons weblog weer helemaal bij !!
Groetjes !!!
Erik & Willeke
woensdag 20 september 2006
Met de tas van Sinterklaas naar het RCFC
Hai, even een kort berichtje. Vanmorgen naar het RCFC geweest, het ziekenhuis waar kinderen met vergroeiingen worden behandeld. Sommige kinderen zijn hier heel lang, zo herkende ik zelfs wat kinderen van vorig jaar ! Veel kinderen zijn naar huis voor de feestdagen, er is een soort kerst op handen (Durga Puja). Maar de kinderen die niet naar huis konden, om wat voor reden dan ook (geld, operatie, etc.) hebben we een leuke ochtend bezorgd. Poppenkast, tulpenles, het was weer een groot succes. Echt leuk om te zien hoe de kinderen zo kunnen genieten van in onze ogen zo iets simpels.
Bij binnenkomst kregen we van de kinderen allemaal een kaart, een bedankje voor het geld wat we vorig jaar hebben achtergelaten voor het schilderen van het klaslokaal en de trolley. En het is inderdaad erg netjes geworden ! De trolley doet goed dienst.
Hier wat foto's van vanmorgen :
Iedereen veel groetjes !!
Erik & Willeke
dinsdag 19 september 2006
We hebben onze rabo-pas terug !
Vandaag hadden we een 'vrije' dag. Geen bezoeken aan projecten, we konden onze eigen tijd indelen. We zijn maar begonnen (na het ontbijt uiteraard) met een bezoekje aan de bank. Afgelopen vrijdag hebben we via de geldautomaat geld gepind. We waren zo blij verrast dat er geld uit kwam, dat we dit verdeeld hebben over onze portemonnee's en weg zijn gelopen. Hier is het niet zo dat je pas eerst terug komt en dat het geld ... dussss ... onze pas zat nog in het automaat toen we weggingen. Aangezien we de pas niet echt dagelijks nodig hebben hier, kwamen we daar zondag pas achter. Maar goed, zondag is de bank dicht en maandag was een feestdag. Dus het saldo van de bankrekening maar snel overgeboekt naar een andere rekening en 'op hoop van zegen' de dagen afgewacht. Vanmorgen was het dus zover. Wij de bank binnen, ze begrepen gelijk wat er aan de hand was en ... binnen drie minuten stonden we met onze pas weer buiten ! 'It happens all the time with foreigners' zei de juffrouw lachend. Met de Indiase bureaucratie in ons achterhoofd hadden we zo'n uitkomst niet echt verwacht !
Daarna naar de emailshop. Eergisteren hebben we daar treintickets besteld voor een tripje naar Puri. Deze konden we vanmorgen ophalen en betalen. Aanstaande donderdagavond om 7 uur gaan we op de trein voor een 10 uur durende reis naar het zuiden. Puri ligt aan de zee en we hopen daar wat rust aan te treffen (voor zover dat mogelijk is in India, want we zijn er wel achter, een 'Indiaan' houdt niet van rust !). We blijven daar tot maandagavond en komen dan met de nachttrein weer terug. Geen idee of we een bed hebben of een houten bank, we hebben gewoon een ticket geregeld en we zien wel.
Daarna nog wat gemaild, gegeten en uitgerust en halverwege de middag afgesproken met Rosalie om naar de Jain Tempel te gaan. Er was wat verwarring over welke, er zijn er namelijk twee op relatief korte afstand van elkaar. Uiteindelijk bleken de namen van de tempels verwisseld te zijn in onze LP, liepen we dus eerst naar de 'verkeerde', uiteindelijk toch nog bij de goede terecht gekomen. De tempel is een aangenaam rustpunt in Calcutta met een mooi onderhouden tuin erom heen. Omdat we vier keer doorgezweten waren van het lopen, konden we hier mooi even tot ons zelf komen.
Daarna met de metro weer terug naar Sudderstreet. Ondertussen was het flink gaan regenen en natuurlijk lagen onze paraplus in het guesthouse ... Goed nat (want je weet niet of het 5 minuten of 5 dagen blijft regenen, alles is hier mogelijk) kwamen we aan bij Zurich, lekker gegeten en nu nog even mailen.
We duiken op tijd ons bedje in, morgenochtend alweer vroeg naar het RCFC ziekenhuis. Kijken of het schooltje inderdaad netjes is opgeschilderd en de tulpenles doen bij de kinderen. Hopelijk hebben we net zoveel lol als bij de vorige school !!
Doei !!
Erik & Willeke
Daarna naar de emailshop. Eergisteren hebben we daar treintickets besteld voor een tripje naar Puri. Deze konden we vanmorgen ophalen en betalen. Aanstaande donderdagavond om 7 uur gaan we op de trein voor een 10 uur durende reis naar het zuiden. Puri ligt aan de zee en we hopen daar wat rust aan te treffen (voor zover dat mogelijk is in India, want we zijn er wel achter, een 'Indiaan' houdt niet van rust !). We blijven daar tot maandagavond en komen dan met de nachttrein weer terug. Geen idee of we een bed hebben of een houten bank, we hebben gewoon een ticket geregeld en we zien wel.
Daarna nog wat gemaild, gegeten en uitgerust en halverwege de middag afgesproken met Rosalie om naar de Jain Tempel te gaan. Er was wat verwarring over welke, er zijn er namelijk twee op relatief korte afstand van elkaar. Uiteindelijk bleken de namen van de tempels verwisseld te zijn in onze LP, liepen we dus eerst naar de 'verkeerde', uiteindelijk toch nog bij de goede terecht gekomen. De tempel is een aangenaam rustpunt in Calcutta met een mooi onderhouden tuin erom heen. Omdat we vier keer doorgezweten waren van het lopen, konden we hier mooi even tot ons zelf komen.
Daarna met de metro weer terug naar Sudderstreet. Ondertussen was het flink gaan regenen en natuurlijk lagen onze paraplus in het guesthouse ... Goed nat (want je weet niet of het 5 minuten of 5 dagen blijft regenen, alles is hier mogelijk) kwamen we aan bij Zurich, lekker gegeten en nu nog even mailen.
We duiken op tijd ons bedje in, morgenochtend alweer vroeg naar het RCFC ziekenhuis. Kijken of het schooltje inderdaad netjes is opgeschilderd en de tulpenles doen bij de kinderen. Hopelijk hebben we net zoveel lol als bij de vorige school !!
Doei !!
Erik & Willeke
Twee foto's van Preyrona
Hier twee foto's van maandag, toen we bij Preyrona waren. Zijn ze niet geweldig ?
Doei doei
Erik & Willeke
Doei doei
Erik & Willeke
Bericht van Sultana
Zoals ik twee berichten eerder vertelde, is Sultana naar Schotland afgereist, misschien is het leuk om haar verhaal over de reis te lezen :
Hello. Finally i reached Fiona's place,It is really great to be in abroad.Fiona's family r really wondeful person.U r right as u always says that I am the luckiest girl of the world,that is true. U cannot believe that my journey was incredible ,i have no words to describe about it,but i must say u that i never had any jet lag as i was not at tired after my journey ,infact i wasvery much trilled to see how the plane takes off and how beautifully it flies in the sky.To me it seemed that I was still dreaming as now also I cannot believe that I am in Edinburgh. It is really beautiful to see from plane when it took off as when lands down. I must commit that Edinburgh is really beautiful. Today I went for a walk and even i went to Janet's house too,she is really very nice.She gave me her grandson mobile as welll she will be giving me her boots too.
I am really happy ,but I am missing u people a lot.But this question is always striking my head that how r living in Kolkata when abroad country is so beautiful and everthing is so welll organised .I am really surprised infact I must hats off to u that u r really great person by giving all ur comforts .
Rosalie u know i never got a window seat ,but for flying to Edinburgh i got a window seat.I was very happy ,after all god always listen to my prayer .
I will moved to Hostel on thursday morning . U know Rosalie that Chinese and Punjabi guys with whom I was travelling we were all seperated as we were given different seats both the time but I meet them on when i was boarding for Edinburgh .I must say that I am really brave coz I myself surprise that I travelled all alone by myself and Infact I enjoyed it very much.
Now I am like princess who is staying in a beautiful room with nice cosy room with avery soft bed . I still cannot belive as it seemed to me that if I am dreaming. So I really thanku for making my dream cum true.
Convey my love to everyone out there. Especially tell my Mom & Dad that they r really need not worry at alll ,as I am having great time out here .Even assure them as I am different from other girl as I never allow any problems to enter into my life,even if it do enter I give them warm welcome and tackle them smoothly.So they should be relaxed as the journey and still so far I am having awesome time.so I am 1000000% fine and healthy ,so they need not worry at alll.
they need not cry as they will be simply wasting their precious tears .
I love u alll. take care. love. sultana
Hello. Finally i reached Fiona's place,It is really great to be in abroad.Fiona's family r really wondeful person.U r right as u always says that I am the luckiest girl of the world,that is true. U cannot believe that my journey was incredible ,i have no words to describe about it,but i must say u that i never had any jet lag as i was not at tired after my journey ,infact i wasvery much trilled to see how the plane takes off and how beautifully it flies in the sky.To me it seemed that I was still dreaming as now also I cannot believe that I am in Edinburgh. It is really beautiful to see from plane when it took off as when lands down. I must commit that Edinburgh is really beautiful. Today I went for a walk and even i went to Janet's house too,she is really very nice.She gave me her grandson mobile as welll she will be giving me her boots too.
I am really happy ,but I am missing u people a lot.But this question is always striking my head that how r living in Kolkata when abroad country is so beautiful and everthing is so welll organised .I am really surprised infact I must hats off to u that u r really great person by giving all ur comforts .
Rosalie u know i never got a window seat ,but for flying to Edinburgh i got a window seat.I was very happy ,after all god always listen to my prayer .
I will moved to Hostel on thursday morning . U know Rosalie that Chinese and Punjabi guys with whom I was travelling we were all seperated as we were given different seats both the time but I meet them on when i was boarding for Edinburgh .I must say that I am really brave coz I myself surprise that I travelled all alone by myself and Infact I enjoyed it very much.
Now I am like princess who is staying in a beautiful room with nice cosy room with avery soft bed . I still cannot belive as it seemed to me that if I am dreaming. So I really thanku for making my dream cum true.
Convey my love to everyone out there. Especially tell my Mom & Dad that they r really need not worry at alll ,as I am having great time out here .Even assure them as I am different from other girl as I never allow any problems to enter into my life,even if it do enter I give them warm welcome and tackle them smoothly.So they should be relaxed as the journey and still so far I am having awesome time.so I am 1000000% fine and healthy ,so they need not worry at alll.
they need not cry as they will be simply wasting their precious tears .
I love u alll. take care. love. sultana
Jan Klaassen en Katrijn in de sloppenwijken
Vanochtend (maandag) is het verhuisochtend, we verlaten ons 'dure' (ca 45 euro per nacht) hotel voor een goedkoop (13 euro per nacht) guesthouse. Het is even wennen, keiharde bedden, geen plankje voor onze toiletspullen, als we douchen wordt de wc nat, het is rumoerig, niet superschoon, maar ach, de meeste mensen in Calcutta slapen op de straat, dus wat zeuren we eigenlijk ... we gaan het proberen vol te houden.
Na een snelle lunch vertrekken we met de taxi naar de Ulta Dunga sloppenwijken, naar de Preyrona school. Het is vandaag een feestdag, maar Rosalie heeft toch gevraagd of de kinderen wilde komen omdat wij er waren. Ik had niet verwacht dat dat ook zou helpen, maar ze waren er gewoon allemaal ! Dit is hetzelfde schooltje waarvoor ik vorig jaar geld voor het harmonium heb achtergelaten en ze zijn me blijkbaar niet vergeten. Volgende week is er een soort voorstelling en krijgen we een demo op het harmonium, we zijn benieuwd ! Het is leuk om dezelfde kinderen van vorig jaar weer te zien. Het meisje dat zo wordt geslagen thuis omdat ze het zoveelste meisje is (in plaats van een jongen) is zichtbaar opgeknapt. Vorig jaar zat ze nog erg verlegen, altijd naar beneden kijkend, nu zit ze recht, haar ogen glanzen als we iets vertellen. De school heeft haar goed gedaan, al is haar situatie thuis niet veranderd. Een ander meisje werd mishandeld door haar stiefmoeder. Toen ze haar naar school brachten, vertelde haar vader dat ze geestelijk gehandicapt was, niet wetende dat ze op haar hoofd werd geslagen. Nu haar vader dit weet (dank zij de school), wordt ze niet meer geslagen en bloeit ze als ooit tevoren. Ze doet goed haar best en kan goed meekomen. Ze is helemaal niet gehandicapt ! Zo heeft ieder kind zijn eigen verhaal en geschiedenis. Het is fantastisch om te zien dat de kinderen werkelijk baat hebben bij deze school, die vorig voorjaar door Rosalie is opgericht.
We beginnen met de poppenkast en poppen. Alles zit nog in de tas (de tas van sinterklaas, dit is geen grapje ..) als Rosalie verteld dat we een verrassing hebben meegenomen. We ritsen de tas open en iedereen roept al 'ooooh' en 'aaaah', terwijl er nog niks uit de tas is gekomen. Ze zijn zo snel tevreden hier .. Maar goed, iedereen is door het dolle heen als we de poppen laten zien. We spannen de poppenkast (van stof) tussen twee raamblinden en we doen eerst voor hoe het moet. Daarna is het bijna vechten, iedereen wil eerst ! Ze mogen hun eigen pop uitzoeken en doen een verhaaltje, ze hebben verschrikkelijk veel lol. Natuurlijk loopt het helemaal uit de hand, we wilden het alleen maar even laten zien, maar nu wil iedereen natuurlijk even spelen. Zelfs de allerkleinsten zijn door het dolle heen en willen het proberen. Erg aandoenlijk.
Daarna beginnen we onze tulpenles. We beginnen met de nederlandse vlag, laten op een wereldbol zien waar Nederland ligt. Ze hadden het al snel door : Holland very small ... India, very big ... !!! De foto's van de koningin en van Maxima doen het ook erg goed. Iedereen is gek van Maxima en vooral van haar twee kinderen. En dan de creatie van de tulp. Er wordt druk gekleurd, de meest mooie tulpen worden hier geboren. Daarna moeten ze nog in elkaar. Ze willen allemaal hulp van ons en we hebben het reuze druk. De tulpen worden op de stok geniet en ook de bladeren worden vastgeniet. Omdat de kleintjes dit niet zelf kunnen, helpen we ze. Uiteindelijk wilden de grotere kinderen ook hulp, het is natuurlijk toch wel bijzonder als twee 'witte' komen helpen. Mister, mister, auntie, auntie ... het galmt nog na in onze oren.
Maar het resultaat was schitterend. Iedereen een prachtige tulp, er waren ruim 30 kinderen en als iedereen zijn tulp omhoog stak, was het een prachtig tulpenveld. De foto's volgen...
Aan het eind werden we nog vol overtuiging toegezongen, 'We shall overcome, oh deep in my heart, I do believe, we shall overcome some day ...' met een brok in onze keel staan we te luisteren.
We verlaten de school, blij dat we ze een leuke middag bezorgd hebben, maar ook met een dubbel gevoel, wat kunnen we meer doen ? En hoe ? Je voelt je erg machteloos.
Onderweg naar Sudderstreet zien we overal weer mensen met vrachtwagentjes en rickshaws, ze zijn met hun godinnen op weg naar de rivier. We nemen een taxi en gaan ze achterop. Vorig jaar heb ik dit ook meegemaakt en het is een waar spektakel. Nu is het zelfs nog drukker, er staan agenten het verkeer met de godinnen te regelen. Iedereen draait zijn verplichte rondjes en dumpen haar in de rivier. Het is weer een grote chaos. De gelovigen zijn ons een beetje te enthousiast, ze hebben vast al het een en ander gerookt, gedronken of gesnoven voordat ze hierheen kwamen. Het feest gaat door als ze zonder godin weer vertrekken, het zal een lange avond (en nacht) worden ! Voor zover ze nog enigszins bij zinnen zijn, komen ze een praatje maken. Vragen waar we vandaag komen, vragen of we hun foto willen maken, ze zijn allemaal even aardig en nieuwsgierig. Ik weet dat dit raar overkomt op mensen die ooit in (andere plaatsen van) India zijn geweest, maar ze willen er bijvoorbeeld echt geen geld voor !
Het wordt ondertussen donker, maar het feest gaan voorlopig nog wel even door. De godinnen worden in grote getale aangevoerd en gedumpt. We worden een beetje gek van de herrie. Overal herrie, overal geluid, het lijkt nergens stil in Calcutta. We gaan weer terug naar huis, klaar voor ons eerste nachtje op het harde bed in ons nieuwe guesthouse ...
Tot later allemaal !
Erik & Willeke
maandag 18 september 2006
Een droom die werkelijkheid wordt !
Zondagochtend, het is nog erg vroeg. Drie uur welteverstaan. Vanmorgen gaat Sultana op het vliegtuig naar Schotland. En omdat ze ons zo verraste door ons op te halen een paar dagen geleden, gaan we nu haar verrassen door ze (mee) weg te brengen. Om 4 uur zijn de taxi's geregeld, dus we moeten vroeg op. De straten van Calcutta zijn nog leeg als we naar Sultana lopen. Een enkele straathond die zijn territorium verdedigd, veel slapende mensen op de straten, maar heerlijk (on-calcutta's) rustig.
Als we aankomen staat Altab ons al op te wachten, Rosalie had hem wel verteld dat we kwamen en omdat ze bang was dat wij het niet konden vinden, stond hij halverwege. We herkenden hem van verre, hij droeg zijn oranje holland t-shirt dat we hem gegeven hebben. Even later kwam zijn broer ook, ook met oranje holland t-shirt inclusief oranje cap. Geweldig toch ? Sultana was zeer verrast toen ze ons zag. De hele familie ging mee, de meesten waren sowieso nog nooit op de luchthaven geweest (zelfs Sultana was nog nooit binnen geweest), dus het is dubbel en dwars de dag van hun leven.
Misschien even voor de onwetenden het verhaal van Sultana. Ze woont met haar familie (10 man sterk) in een bustee onder de flat van Rosalie. 10 bijna allemaal volwassen lichamen op zo'n 15 m2. 10 volwassen lichamen slapen op 1 bed van 6 m2. Het is werkelijk onvoorstelbaar. Door veel geluk in haar leven is ze naar een Engelse school geweest, toen dit ophield en ze uitgehuwelijkt ging worden, kwam Rosalie in haar leven. Ze beschouwt haar als een engel van God. Rosalie betaalde haar vervolgopleiding (en die van de andere broers en zussen overigens) en ze ging naar een soort hotelschool. Vorig jaar kwam ze helemaal super enthousiast naar Rosalie. 'Guess what, I have some good news' vertelde ze 'I need a passport !!'. Rosalie vond dat helemaal niet zulk goed nieuws 'sounds complicated' was haar antwoord. 'I'm going to Scotland !' was haar reactie. Niet eens, misschien, of mogelijk, nee, ze ging gewoon. De besten van haar klas hebben de gelegenheid om het laatste jaar in Schotland te studeren en zij was verkozen. Een meisje uit de bustee ! Maar goed, het kost zo'n 30.000 dollar, dus het bleek een mission impossible. Ondertussen is het een jaar verder en gaat ze (dankzij giften en een lening) naar Schotland. Er is nog niet genoeg geld, alleen het eerste semester is betaald. Maar ze gaat en ze zien wel wat er daarna gebeurt.
Sultana heeft nog nooit haar eigen stad verlaten, ze wist niet eens waar het busstation was. Had tot twee jaar geleden nog nooit met de metro of taxi gereisd. Maar ze is altijd vol vertrouwen. 'I'm brave, I can handle the world' vertelde ze me vorig jaar. Het hele verhaal van haar familie staat overigens op onze website : www.erikenwilleke.com. Voor de nieuwsgierigen.
Op het vliegveld is het druk, iedereen moet 60 roepies betalen om binnen te mogen (= ongeveer 1 euro, voor velen een dagloon).Rosalie gaat 20 tickets halen en de man achter de ticketcounter vraagt wel tot 5 maal toe of het er echt 20 moeten zijn. Had hij blijkbaar nog nooit meegemaakt. Ooms, tantes, nichtjes, iedereen was mee. Het afscheid is 'nat'. Vooral haar moeder huilt tranen met tuiten, haar vader niet, maar is zichtbaar erg verdrietig. De zussen huilen, de broers, Mehtab snikt het uit, Sultana, hun steun en toeverlaat vertrekt naar Schotland. Misschien voor 1 semester, maar misschien wel voorgoed. Wie zal het zeggen !?
Als we een kopje thee gaan drinken, verbaast Mehtab (ca 18 jaar) zich over een potje. Grote ogen, verbaasde blik, hij ziet duidelijk iets wat hij nog niet eerder heeft gezien. Het zijn suikerklontjes ..
Als we terug zijn in Sudderstreet gaan we nog maar even pitten, de nacht duurde ons een beetje te kort. 's Middags zijn we naar een park aan de Hooghly rivier geweest, relatief rustig voor Calcutta. Colaatje, chipjes, we leken wel een stel verliefde tieners....
Heel veel groetjes
Erik & Willeke
zondag 17 september 2006
Unconditional love voor de Hollandse tulp !
Vandaag, zaterdag, onze eerste 'echte' dag in Calcutta. Alhoewel, toen we wakker werden, bleek de halve dag alweer voorbij te zijn, maar een goede nachtrust konden we wel gebruiken na gisteren. Het ontbijt en de lunch dus gelijk maar gecombineerd en om 1 uur zaten we in de taxi richting Prabartak, het tehuis voor volwassen (vooral geestelijk) gehandicapten.
Iedereen daar was weer superenthousiast, net als vorig jaar. Er zaten nog dezelfde personen, slechts 1 nieuw gezicht gezien ! Iedereen wil je even aanraken, met je kroelen, even een aai over de bol, ze zijn zo snel blij. 'Unconditional love' noemt Rosalie het, het maakt niet uit welke kleur, ras, godsdienst, etc. ze houden gewoon van je omdat je er bent. Geweldig is het niet ? Wat kunnen wij daar een hoop van leren.
Thuis hadden we een les over Nederland voorbereid. Foto's van Maxima, Beatrix, tulpen, de vlag mee, etc. etc. Omdat ik natuurlijk geen juf ben, stelde Rosalie voor om de les hier uit te proberen. Een fout wordt hier toch niet opgemerkt (beetje oneerbiedig tegenover de gehandicapten, maar het is natuurlijk wel waar ..). En het was een succes, vooral de foto's van Willem en Max deden het goed. Een van de gehandicapten nam eenzelfde pose aan als Alex en Rosalie moest Maxima spelen. Zo wilde hij op de foto ! Ook hadden we kleine vlaggetjes meegenomen (je weet wel van die koninginnedagdingen). Aan iedereen uitgedeeld, de grote vlag voorop en in colonne gingen we door het tehuis, de grootste pret. Het leek even koninginnedag in Calcutta. Ook het kleuren en in elkaar zetten van onze tulp bleek geen probleem, al hebben de meeste hier wel hulp bij nodig. Het was zo leuk om te zien dat onze voorbereidingen niet voor niets waren geweest. Al snel zat iedereen heel trots met zijn zelfgemaakte tulp te zwaaien. Fantastisch !
Na de creabea kwamen de muziekinstrumenten weer tevoorschijn. We hadden wat nieuwe meegenomen, maar ook die ik vorig jaar had achtergelaten waren er nog. Ze zaten zelfs nog in de hamstertas van de Albert Heyn ... misschien moeten we volgende week maar even een fatsoenlijke opbergmand of zo meenemen. Het was weer een groot feest. Iedereen speelde een instrument, ieder doet dat voor zichzelf, geen idee waar een ander mee bezig is, maar toch klinkt het op een of andere manier nog niet zo beroerd. Maar tja, hoe kan je niet genieten als je al die gelukkige gezichten ziet !? Er werd ook nog gedanst en natuurlijk moesten wij er ook nog aan geloven. Een hoop hilariteit, vooral toen Erik probeerde een doof meisje te schaken. Ze liep snel heel hard weg ! Het is de ondeugendste van het hele stel, maar we krijgen ze volgende week nog wel.
Moe van alle indrukken, maar erg voldaan zaten we aan het eind van de middag weer in de taxi. Op weg naar Madhu, de beste vriendin van Rosalie. Ook zij was zo enthousiast om me weer te zien, het is bijna beschamend. Hier lekker uitgerust, ze woont voor Calcutta-begrippen erg mooi en rustig. Een prachtige daktuin en een mooi huis. Haar zoon was erg nieuwsgierig en kende alle Nederlandse voetballers, hij wist er meer van te vertellen dan wij ... Al snel bleek ook dat het Bengaals en het Nederlands best veel verwandschappen heeft. Nee is ook in het Bengaals nee en ja is iets van ha, klinkt in ieder geval hetzelfde. Zelfs onze ananas klinkt als ananas in het Bengaals, erg grappig.
Maar goed, uiteindelijk met de metro richting 'huis' getogen, lekker gegeten en vroeg naar bed. Vannacht moeten we er weer al om 3 uur uit, we gaan Sultana naar het vliegveld brengen !
Veel groetjes, liefs,
Erik & Willeke
Wat een welkom !
Afgelopen vrijdag was het dan (eindelijk) zo ver, we kwamen na een vluchtje met krijsende kinderen, de Da Vinci Code en een Harry Potter film aan op het vliegveld van Calcutta. De geur bij het binnenkomen van het luchthaven gebouw was ook gelijk 'Calcutta', eten, urine, vochtige warmte, we gaan het niet meer kwijt raken de komende drie weken vrees ik.
Gelukkig waren alle koffers aanwezig, dat is toch altijd weer even spannend, zeker als je over moet stappen en de bagage doorgelabeld is. Maar goed, ticket gekocht bij de prepaid taxi booth en vrij snel stonden we buiten. Op zoek naar een taxi waar we ons ticket konden inwisselen. Maar wat schertst onze verbazing ! Daar stonden Sultana, Absana en Mehtab ons op te wachten ! Ze konden het luchthavengebouw niet in (kost 60 rupees p.p.) en stonden dus buiten. Echt geweldig, wat voelden we ons welkom. Sultana had mijn kleren aan die ik ooit had opgestuurd, echt heel leuk. Ook stonden er veel cameramensen van de tv, we voelden ons even echte sterren, maar het bleek voor Martina Hingis te zijn die hier komt tennissen.
Bij het hotel wilden we de familie trakteren op een ontbijtje (het was inmiddels half 8 in de ochtend), maar ze stonden erop dat we eerst maar eens gingen slapen. Was eigenlijk wel een goed idee, want we waren doodop.
Om drie uur 's middags hadden we afgesproken met Rosalie in restaurant Zurich. Alles was weer zo bekend, er is echt niets veranderd. Dezelfde rickshawwallahs, dezelfde bedelaars ... alsof ik nooit weg was. Het was fantastisch om Rosalie weer te zien, ook zij is niets veranderd (als dat al zou kunnen na een jaar, maar goed).
's Avonds waren we uitgenodigd door Sultana, ze zou voor ons koken. Dat had ze vorig jaar al beloofd, maar omdat ze zondag naar Schotland afreist, vonden we het nogal wat. Nog ruim een dag te gaan voor haar grote vertrek, maar ze stond erop voor ons te koken. Was bijna beledigd toen we vertelden dat het echt niet nodig was. Rosalie had haar dus maar gevraagd twee of drie eenvoudige gerechten te maken. Nou, dat was aardig mislukt. Ik weet niet meer hoeveel gerechten er stonden, maar toch zeker 15 verschillende ! En het smaakte weer heerlijk, haar droom is om 'alle harten van de wereldbevolking te veroveren met haar gerechten', nou dat zou best wel eens kunnen gaan lukken.
Ondertussen waren we echt 'op'. We hadden voor de hele familie kadootjes meegenomen en deze hebben we nog uitgedeeld. Nog even in hun bustee geweest en weer was het een schok ons te realiseren in hoe een kleine ruimte ze met zoveel personen leven. We wensten Sultana een goede trip naar Schotland. We zullen meegaan om haar weg te brengen as zondag, maar willen dat nog even als verrassing houden.
Veel groetjes allemaal !
Erik & Willeke
Gelukkig waren alle koffers aanwezig, dat is toch altijd weer even spannend, zeker als je over moet stappen en de bagage doorgelabeld is. Maar goed, ticket gekocht bij de prepaid taxi booth en vrij snel stonden we buiten. Op zoek naar een taxi waar we ons ticket konden inwisselen. Maar wat schertst onze verbazing ! Daar stonden Sultana, Absana en Mehtab ons op te wachten ! Ze konden het luchthavengebouw niet in (kost 60 rupees p.p.) en stonden dus buiten. Echt geweldig, wat voelden we ons welkom. Sultana had mijn kleren aan die ik ooit had opgestuurd, echt heel leuk. Ook stonden er veel cameramensen van de tv, we voelden ons even echte sterren, maar het bleek voor Martina Hingis te zijn die hier komt tennissen.
Bij het hotel wilden we de familie trakteren op een ontbijtje (het was inmiddels half 8 in de ochtend), maar ze stonden erop dat we eerst maar eens gingen slapen. Was eigenlijk wel een goed idee, want we waren doodop.
Om drie uur 's middags hadden we afgesproken met Rosalie in restaurant Zurich. Alles was weer zo bekend, er is echt niets veranderd. Dezelfde rickshawwallahs, dezelfde bedelaars ... alsof ik nooit weg was. Het was fantastisch om Rosalie weer te zien, ook zij is niets veranderd (als dat al zou kunnen na een jaar, maar goed).
's Avonds waren we uitgenodigd door Sultana, ze zou voor ons koken. Dat had ze vorig jaar al beloofd, maar omdat ze zondag naar Schotland afreist, vonden we het nogal wat. Nog ruim een dag te gaan voor haar grote vertrek, maar ze stond erop voor ons te koken. Was bijna beledigd toen we vertelden dat het echt niet nodig was. Rosalie had haar dus maar gevraagd twee of drie eenvoudige gerechten te maken. Nou, dat was aardig mislukt. Ik weet niet meer hoeveel gerechten er stonden, maar toch zeker 15 verschillende ! En het smaakte weer heerlijk, haar droom is om 'alle harten van de wereldbevolking te veroveren met haar gerechten', nou dat zou best wel eens kunnen gaan lukken.
Ondertussen waren we echt 'op'. We hadden voor de hele familie kadootjes meegenomen en deze hebben we nog uitgedeeld. Nog even in hun bustee geweest en weer was het een schok ons te realiseren in hoe een kleine ruimte ze met zoveel personen leven. We wensten Sultana een goede trip naar Schotland. We zullen meegaan om haar weg te brengen as zondag, maar willen dat nog even als verrassing houden.
Veel groetjes allemaal !
Erik & Willeke
woensdag 13 september 2006
De tulpen zijn geknipt .. we kunnen !!
Eindelijk is het dan (bijna) zover, morgen om deze tijd staan we op Schiphol te popelen om in te stappen. De tulpen zijn geknipt, tja, we willen de Indiase kids een lesje Nederland meegeven. Gewapend met foto's van Beatrix, Maxima, tulpen, klompen, landschapjes, etc. gaan we naar Calcutta. Als 'werkje' mogen ze zelf een tulp maken, waarbij wij het nodige voorwerk hebben verricht. 100 tulpen uitgeknipt, 300 groene blaadjes ... het was eigenlijk nog een hele klus. Nu maar hopen dat ze het ook leuk vinden ! Natuurlijk gaat er ook drop mee, eens kijken hoeveel vieze gezichten ze kunnen maken ... of ze vinden het heerlijk, kan ook nog !
Maar goed, we zijn er helemaal klaar voor, de laatste onderbroeken worden gewassen, de laatste t-shirts gestreken. Vanavond gaat alles in de rugzak en dan maar hopen dat we niet teveel gewicht bij ons hebben.
Wat we natuurlijk nog wel even willen melden is de totale opbrengst van onze 'bedelactie'. 2.500 euro !
Is dat niet geweldig ? Bijeengebracht door goede vrienden, familie en meelevende klanten ! En natuurlijk niet te vergeten de 'knipdrift' van mijn moeder. Al een jaar is ze druk met het knippen (en verkopen !) van kaarten. Ook bij mijn schoonheidsspecialiste mocht een mandje kaarten staan, echt hartstikke leuk ! Ook dit heeft dus aardig bijgedragen aan het mooie saldo. Iedereen nogmaals heel erg bedankt, het zal echt goed terecht komen.
Het volgende berichtje zal wel uit Calcutta komen, we kunnen haast niet wachten !
Erik & Willeke
Maar goed, we zijn er helemaal klaar voor, de laatste onderbroeken worden gewassen, de laatste t-shirts gestreken. Vanavond gaat alles in de rugzak en dan maar hopen dat we niet teveel gewicht bij ons hebben.
Wat we natuurlijk nog wel even willen melden is de totale opbrengst van onze 'bedelactie'. 2.500 euro !
Is dat niet geweldig ? Bijeengebracht door goede vrienden, familie en meelevende klanten ! En natuurlijk niet te vergeten de 'knipdrift' van mijn moeder. Al een jaar is ze druk met het knippen (en verkopen !) van kaarten. Ook bij mijn schoonheidsspecialiste mocht een mandje kaarten staan, echt hartstikke leuk ! Ook dit heeft dus aardig bijgedragen aan het mooie saldo. Iedereen nogmaals heel erg bedankt, het zal echt goed terecht komen.Het volgende berichtje zal wel uit Calcutta komen, we kunnen haast niet wachten !
Erik & Willeke
zondag 10 september 2006
Jan Klaassen en Katrijn tellen de nachtjes af ...
Nog 4 nachtjes en dan gaan we naar Calcutta. Terug naar Rosalie en haar kids, Sultana, Mehtab, Absana, Asmaa ... hoe zal het zijn om weer terug te zijn ? We kunnen haast niet wachten.
Maar nu zijn we nog even erg druk met de voorbereidingen. Natuurlijk het bijeenvergaren van onze eigen spullen, vaccinaties, visa, maar ook met spulletjes voor daar.
Zo hebben we, tenminste, voornamelijk Elly, al bijna 50 poppenkastpoppen bij elkaar verzameld! Allemaal van rommelmarkten en tweedehandswinkels, maar ook van de albertheyn actie van een aantal maanden geleden, waarbij onze familie en vrienden naarstig mee hielpen met sparen. Een aantal poppen hadden geen kleertjes meer en mam heeft erg haar best gedaan om de prinses en de politieagent weer waardige kledij mee te geven (en dat is erg goed gelukt !).
Maar toen, was zijn poppen zonder een poppenkast ? Meenemen is lastig, daar laten maken zou kunnen, maar ja, zo'n schooltje daar is vaak niet meer dan een schuur. Wat moeten ze dan met zo'n sta-in-de-weg ? Een paar dagen geleden diende de oplossing zich aan : stoffen poppenkasten ! Op www.sumu.nl vonden we een aantal mooie, we mailden het bedrijf en we mochten ze tegen een zacht prijsje aanschaffen. Er liggen nu 4 poppenkasten en dus bijna 50 poppen te wachten op transport naar India !
Maar ook zijn we zo brutaal geweest om een 'bedelbrief' te sturen aan familie, vrienden en klanten. Tot nu ruim 2.000 euro opgehaald voor de projecten van Rosalie ! Is dat niet fantastisch !?
Dus nog een paar nachtjes ... we houden jullie op de hoogte.
Erik & Willeke
Maar nu zijn we nog even erg druk met de voorbereidingen. Natuurlijk het bijeenvergaren van onze eigen spullen, vaccinaties, visa, maar ook met spulletjes voor daar.
Zo hebben we, tenminste, voornamelijk Elly, al bijna 50 poppenkastpoppen bij elkaar verzameld! Allemaal van rommelmarkten en tweedehandswinkels, maar ook van de albertheyn actie van een aantal maanden geleden, waarbij onze familie en vrienden naarstig mee hielpen met sparen. Een aantal poppen hadden geen kleertjes meer en mam heeft erg haar best gedaan om de prinses en de politieagent weer waardige kledij mee te geven (en dat is erg goed gelukt !).
Maar toen, was zijn poppen zonder een poppenkast ? Meenemen is lastig, daar laten maken zou kunnen, maar ja, zo'n schooltje daar is vaak niet meer dan een schuur. Wat moeten ze dan met zo'n sta-in-de-weg ? Een paar dagen geleden diende de oplossing zich aan : stoffen poppenkasten ! Op www.sumu.nl vonden we een aantal mooie, we mailden het bedrijf en we mochten ze tegen een zacht prijsje aanschaffen. Er liggen nu 4 poppenkasten en dus bijna 50 poppen te wachten op transport naar India !
Maar ook zijn we zo brutaal geweest om een 'bedelbrief' te sturen aan familie, vrienden en klanten. Tot nu ruim 2.000 euro opgehaald voor de projecten van Rosalie ! Is dat niet fantastisch !?
Dus nog een paar nachtjes ... we houden jullie op de hoogte.
Erik & Willeke
Abonneren op:
Posts (Atom)