Rodel

Onderweg naar Rodel

Het is erg grappig om mee te maken, het weer is (vinden wij) gewoon super hier. De zon schijnt (sinds we hier zijn) volop, okay, er staat een hoop wind en het is niet echt warm (varierend overdag van 7 tot 13 graden), maar het regent niet en nogmaals, de zon schijnt volop ! En toch, overal waar we komen, verontschuldigen de lokale mensen zich voor het weer. Mmmm ...

Alleen maar Gaelic in dit deel van Schotland

Uitzicht onderweg met in de verte de ferry tussen Leverburgh
op Harris en de Uists (as zaterdag mogen we ook mee)

Zo ook vandaag weer twee keer. De eerst keer de eigenaar van Hotel Rodel. Het dorpje (als het zo mag heten, er staan wederom circa 4 huizen) Rodel is een paar mijl hier vandaan, wij kunnen het 'binnendoor' lopen en zijn dan ongeveer een uurtje onderweg. Langs een weg met schitterend uitzicht op de Uists en de zee, het is geen straf. Onderweg volop gezelschap van schapen en lammetjes. In Rodel heb je een prachtig uitzicht op Skye, vroeger kwam hier de ferry vanuit Skye aan. Nu vaart deze op Tarbert, een half uur rijden hier vandaan.

De tweede keer verontschuldigde een inwoner van Borrisdale zich voor het weer. Een oude man, 85 jaar oud, die met iedereen die langs loopt of rijdt een praatje aanknoopt. Hij woont langs de wandelroute naar Rodel aan het eind van een klein weggetje. Als je met de auto komt, kan je hier niet verder en moet je dus draaien (of parkeren). Op de heenweg hadden we hem al gezien, pratend met een bestuurder van een auto die aan het keren was. Op de terugweg was hij in de tuin aan het 'werk', ondertussen alert op alles en iedereen die langs komt. En ach, zoveel mensen komen hier niet langs. Hij woont hier al 85 jaar, is hier dus geboren. Toen we informeerden naar zijn beroep, kwam er een hele waslijst, hij was visserman, bracht 42 jaar lang kinderen naar school met een busje, had een winkeltje waar zijn vrouw in stond en hij had 200 schapen (en misschien zijn we wel iets vergeten). Het bracht hem geen fortuin (zo zei hij zelf), maar hij kon er van leven. Vier kinderen groot gebracht. We hoefden alleen maar te luisteren, verhalen uit de WOII over de Engelse aristocratie en Hitler, de dronkaard Churchill die het uiteindelijk 'niet onaardig deed' en over de huidige crisis in Griekenland, het wereldnieuws gaat dit deel van de Hebriden dus niet voorbij. Maar toch was hij ook nieuwsgierig en informeerde of de crisis in Nederland ook had toegeslagen. En hij wilde weten hoe duur de huizen in Nederland waren. Of we hier niet wilde wonen, er staat nog een huisje te koop voor 220.000 pond. Toen we vertelde dat dat best veel geld was voor een vakantiehuisje, glimlachte hij, hij geloofde ons niet, in Nederland zit een hoop geld (zei hij). Na een poosje laat hij ons gaan, hij nam zijn schrepel (mm, dit is vast een Zeeuws woord) weer ter hand en ging verder waar hij gebleven was, wachtend op de volgende voorbijganger.


Onze voettocht naar Rodel had als doel de St. Clements Kerk te bezoeken. Een kerkje gebouwd in de 16e eeuw. Het heeft een roerige geschiedenis en is uiteindelijk gerestaureerd in 1873. Een prachtig kerkje met een toren, binnenin zijn er drie schitterende tombes, waaronder een van de stichter van dit kerkje, Alasdair Crotach (de 8e chief van de Macleods of Harris en Dunvegan). Hij heeft de tombe zelf laten bouwen en de tombe was ruim op tijd klaar, 19 jaar later overleed hij. Volgens de boeken is dit het mooiste kerkje van heel Schotland, we geloven het graag.








En nu zitten we lekker in ons huisje, te genieten van het mooie uitzicht, boekje lezend, lekker niks. We treffen het maar, weer zo'n mooie dag achter de rug, aardige mensen ontmoet, buiten in het zonnetje koffie kunnen drinken vanmorgen, heerlijk gewandeld door een prachtig gebied .. fantastisch gewoon !

Kijk nou !

Is dat wat, vonden we vandaag toch flessepost op het strand bij Huisinis ! Hoe wist men toch dat we daar vandaag zouden zijn ??

Dagje Huisinis !

De kenner springt nu verrukt op, de niet-kenner denkt: “Huisinis ?? Huh ??”.

Als we vandaag wakker worden, is het wéér mooi weer ! Waar hebben we dit aan verdiend ? De zon schijnt al volop, blauwe luchten met hier en daar een flinke wolk. Het is wel fris, maar ach, dat is niet zo belangrijk.

Na het ontbijt besluiten we richting Huisinis te rijden, dit is een klein dorpje (5 huizen geloof ik), maar het ligt aan het begin van een wandelpad naar een mooi strand. Dat willen we dus graag zien, zeker met dit weer !

Alleen al de autotocht er naar toe is wederom erg spectaculair, prachtige vergezichten, piepkleine dorpjes, minischooltjes in werkelijk the middle of nowhere, bijna allemaal single road tracks, op ons gemakkie snorren we richting Huisinis.

We hoeven uiteindelijk niet ver te zoeken, de weg eindigt bij dit kleine minidorp. We parkeren onze auto op het gras en volgen de aanwijzingen op onze routekaart. In de verte zien we het prachtige strand al liggen !

Een echt pad is er meestal niet, op sommige plaatsen gelukkig wel, maar veelal moet je de paadjes volgen die de schapen gemaakt hebben. Nu zou dat niet zo'n punt zijn als de schapen gewoon, net als ons mensen, één snelweg hadden, maar dat is niet zo. Er zijn ook eigenwijze schapen, die net een meter hoger of lager lopen, of zelfs helemaal een andere route volgen. Af en toe dreigden we dus flink van de route af te wijken, maar al met al hebben we het aardig kunnen vinden.

Het laatste stuk moesten we een 'berg' omcirkelen. Op een gegeven moment werden we vanaf deze 'berg' aangestaard door een flink aantal herten. Blij dat ze ook eens iemand zagen om wie ze konden lachen (Erik struikelt namelijk en valt ongeveer midden in een modderpoel).

Uiteindelijk lopen het prachtige strand op en wat is het hier mooi. Nu treffen we het natuurlijk verschrikkelijk met het weer, maar toch. Het is dat de temperatuur niet echt mee werkt (ongeveer 13 graden vandaag), maar je zou toch zo je bikini aantrekken en een paar baantjes gaan zwemmen ?

uitzicht op scarp

Aan de overkant van het strand ligt het eiland Scarp. In 1934 had de Duitser Gerhard Zucker een grote uitvinding gedaan (vond hijzelf). Post versturen door het aan een raket te binden ! Aan zijn raket had hij post gebonden, waaronder een officiele brief aan de koning, vertellende hem over deze bijzondere uitvinding. De raket ontplofte echter bij de lancering. De post werd door de lokale postbode bij elkaar geraapt, er werd 'Damagaed by explosion at Scarp, Harris' opgeschreven en alsnog via de conventionele weg bij de mensen bezorgd. Een latere poging was wel succesvol, maar het idee heeft nooit navolging gekregen .. (Er gaan overigens verschillende verhalen de ronde over deze raketpogingen, zo zouden ze geen van beiden geslaagd zijn, of de post ergens in het museum liggen, ach, ik vond bovenstaand verhaal de mooiste ..).

ineens wist 'ie het : ik word strandjutter !

Na een geruime periode flink genoten te hebben, zijn we onder leiding van een mamaschaap en schapenkindje teruggeklauterd naar het beginpunt. Eerlijk gezegd is dit allemaal een beetje te spannend voor me, ik ben meer van de bewegwijzerde routes (liefst om de vier meter een bordje ...).


Het was betoverend, tot op heden bestaat deze vakantie uit alleen nog maar hoogtepunten ... hoe lang blijft dit nog zo doorgaan ?? Het thuisfront probeert ons ongerust te maken met verhalen dat de aswolk weer boven Engeland hangt en dat we dus misschien niet terug naar huis kunnen ... who cares ... in zo'n prachtige omgeving :-)

Een 'de-oren-waaien-van-je-hoofd-wind', maar wat is het een prachtig weer !

Het is halverwege de avond, we hebben net gegeten, de rosé staat nog op tafel en we zien ineens een man voor ons huisje langslopen (op gepaste afstand), de kippen hobbelen achter hem aan, hij komt ze vast eten geven.

We zijn in het Black Sheep House op het eiland Harris in de Outer Hebrides en wat is het hier prachtig. De tranen sprongen even in mijn ogen toen ik hier vanmiddag binnen liep, de weg hierheen is al prachtig, laat staan als je dan hier ineens binnenstaat met een uitzicht waar je alleen maar van kunt dromen.

Vanmorgen vertrokken we uit Ullapool met de ferry van half 11. Het was Schots weer, af en toe een zonnetje, af en toe een donkere wolkenlucht, een erg felle (en koude) wind. Toch hebben we nog een poosje op het buitendek gezeten, totdat onze oren pijn gingen doen. Voordat we op open zee waren, was het uitzicht prachtig, de vele eilanden en de prachtige Schotse kust. Daarna alleen maar water, water en water totdat de Hebriden opdoemden.

de ferry komt aan in Ullapool, wij staan met de auto al netjes in de rij

bye bye Ullapool !

hello Lewis !

Op open zee maakte de (flinke) ferry af en toe aardige klappen en we waren blij dat we binnen zaten, anders hadden we toch aardig (zo niet zeik)nat geworden. De overtocht van Ullapool naar Stornoway duurt ruim 2,5 uur, goed te doen dus.

Stornoway op het eiland Lewis is eigenlijk gewoon een grote stad, dat hadden we niet verwacht. Het is echt vele malen groter dan het dorp Ullapool waar we vandaan komen, er is ook wat industrie. Eigenlijk ook wel logisch, het is de 'hoofdstad' van deze eilandengroep, er wonen ca. 6.000 mensen.

Op aanraden van de eigenaren van de Black Sheep House doen we boodschappen bij de grote Co-op supermarkt in Stornoway, daarna gaan we op weg naar onze bestemming. Het is één rechte weg (ca 60 mijl) naar het zuiden en we gaan er ongeveer 2 uur over doen (zeggen Tom & Tom, die we vanwege de rechte weg dus helemaal niet nodig hebben).

Onderweg zien we de meest afwisselende landschappen. Lewis is wat meer glooiend dan het ruige deel boven Ullapool, daar moesten we wel even aan wennen. In het noorden is het zelfs redelijk 'plat'. Maar halverwege zien we de 'bergen' opdoemen en voor we het weten rijden we langs prachtige meren en langs de kust met spectaculair opspattend water vanwege de harde wind. Het weer is enorm opgeknapt, de zon schijnt veelal volop, wel afgewisseld door grijze wolken, maar de zon heeft gelukkig de overhand.




Even later rijden we door een soort maanlandschap, rotsen en rotsblokken zover we kunnen kijken. Ondertussen zijn we ook op het eiland Harris terecht gekomen. Dit gaat eigenlijk ongemerkt, de eilanden zitten 'aan elkaar vast'. Het zuiden van Harris is onwaarschijnlijk mooi (ik gebruik een hoop superlatieven, ik weet het, maar het is gewoon echt zo). Caraibische stranden lijken het wel, alleen de temperatuur verraadt dat je dichter bij huis bent. We zijn echt op een bijzonder stukje van de aardbol terecht gekomen en dat eigenlijk zo dichtbij.


Aan het eind van de middag begroeten we Pete en Christine, de eigenaren van het Black Sheep House. Ze hebben hier echt een prachtig huisje neergezet op een prachtige plek. We krijgen gelijk allerlei tips over de omgeving, wandelroutes, de buurman is een visserman en kan je vers seafood bezorgen, de andere buurman verkoopt eitjes ...

ons uitzicht voor de komende week (met nu nog laag water)

binnenin ons huisje

Zodra Pete & Christine weg zijn (ze wonen zelf een half uurtje hier vandaan), worden we wat onrustig, de zon schijnt volop ... het 'buiten' roept ! Door de achtertuin van de buurman klimmen en klauteren we landtongen voor ons huisje door. De wind waait de oren van ons hoofd, maar dat maakt niet uit, we genieten volop. Deze landtongen beschermen ons en onze buren tegen de harde zeewind, want aan de zeekant waaien niet de oren van je hoofd, maar de lenzen uit je ogen ! Heerlijk !!


Als we teruglopen komt de buurvrouw aanlopen, uiteraard even nieuwsgierig naar de nieuwe buren van deze week. We maken kennis en ze vertelt over de zeehonden en otters die zich hier regelmatig laten zien. Nou ja, kom maar op hoor !

als je goed kijkt zie je in het midden 'onze' Black Sheep House

De buurman van de kippen is weer weg, de kippen zitten waarschijnlijk op stok, want na het voeren zijn ze hun hok niet meer uitgekomen. Wij nemen nog een slokje rosé, wat ons betreft mag deze komende week wel een maandje of wat gaan duren !!

Een prachtige zonnige dag !

Na een voor Schotse begrippen 'licht' ontbijtje ('alleen maar' scrambled eggs met bacon) lopen we nog een keertje richting de waterkant. Even de tickets regelen voor de ferry overtocht van morgen, deze zijn al wel per internet gereserveerd, maar de werkelijke tickets moeten dan nog wel opgehaald worden. Binnen no-time staan we met álle tickets voor de komende overtochten buiten, goede service ! Juist op dat moment vertrekt de ochtendferry van vandaag, een enorm schip, zeker ten opzichte van het kleine haventje in Ullapool, morgen mogen we ook mee.


We lopen nog even de kade op, bij een vissersboot is er volop bedrijvigheid, er staat een vrachtwagen naast de boot en er wordt water en cola het schip opgedragen. Er staan dozen met ingevroren vis op de kade. Even later zien we dat ook deze dozen het schip opgeladen worden ... huh ? Vissers vangen toch vis om dat later op de kade te brengen ? En niet andersom ? We begrijpen er niets van. Zou deze vis naar een kleiner haventje moeten, wat niet per vrachtwagen bereikbaar is ? Onze hersencellen kraken en kraken en we besluiten het te gaan vragen. Het schaamrood staat op onze kaken als we het antwoord op onze vraag horen, de bevroren vis wordt gebruikt als aas ... ahum, ik weet niet of het een excuus is, maar beiden hebben we geen vissers in de familie ...

Daarna lopen we richting dé outdoorzaak van Ullapool. Erik heeft eigenlijk geen lekker warme jas bij zich en gezien het weer (wind en regen) en de temperatuur (6 á 7 graden) van gisteren, heeft hij eigenlijk wel zin in een gewoon lekker warme jas. We treffen het, de warme mannenjassen zijn in de uitverkoop en Erik scoort een mooie zwarte WARME north face jas. En jawel, het werkt direkt, als we de winkel uitlopen begint de zon uitbundig te schijnen en trekken de wolken geleidelijk aan weg.

En om een lang (weer)verhaal kort te maken, het blijft prachtig ! De zon schijnt volop, we zien regelmatig 16 graden op de thermometer verschijnen en uit de wind is het gewoon heerlijk. Zo on-schots, maar zo verdiend (vinden we zelf tenminste).

de Stac Palloaidh (2023 ft)

We rijden noordelijk van Ullapool en zoeken de single-road-track op richting Stoer. Het is prachtig hier, zo onherbergzaam, zo leeg en zo mooi. Bergen (okay, flinke heuvels), vergezichten, meren, de zee, eilanden, de zon die erboven schijnt, het ziet er waanzinnig uit. Veel verkeer komen we niet tegen (en dat is best handig op een smalle landweg waar je alleen op speciale 'passing places' langs elkaar kunt).




Zeer regelmatig stoppen we om een mooi plaatje te schieten of om een eindje te gaan wandelen. Af en toe stoppen we voor het Schotse 'wildlife'. Zo lopen er meer dan genoeg schapen, zien we af en toe een levend hert en zien we vooral ook veel hooglanders (in alle soorten, maten én kleuren). Op waarschuwingsborden worden we nog attent gemaakt op kikkers (het moet niet gekker worden ..), maar helaas, verder dan kikkervisjes in een plas met water komen we niet.

even goed kijken, er lopen herten !

In onze reisgids hadden we gelezen dat je bij Stoer-Lighthouse via een onverhard weggetje bij de 'Old Man of Stoer' kan komen, ongeveer twee mijl vanaf de parkeerplaats. We pushen onze peugeot to the limit en starten deze spannende tocht. In de eerste meters horen we de bodemplaat van de auto al over de keien schrapen, oef .. daarna gaat het beter, totdat we bij een flinke plas komen die de hele breedte van de weg beslaat. We laten het hier maar bij, om nou hier te stranden in de middle of nowhere vinden we niet zo'n goed plan. We parkeren de auto bij een verlaten autowrak en lopen verder. Een flink aantal wandelaars komt ons tegemoet. Maar dan, als we op het eindpunt zijn, voelen we ons flink 'genomen'. Er staat een zendmast, een paar keten, maar er is geen uitzicht, ja, wel op de zee, maar nergens is de 'oude man' te bekennen ! We zijn zelfs een fiks eind van de plek vandaan waar hij volgens ons moet staan. *&@#?*&@#, de verkeerde weg genomen. En al die andere wandelaars die ons tegemoet kwamen dus ook ... Voordat we terugrijden inspecteert Erik nog even het autowrak .. het is (was) een Ford.



We gaan niet nog een keer op zoek en vervolgen vrolijk onze weg. In de supermarkt hebben we vanmorgen ons eigen lunchpakketje bij elkaar gezocht en dit eten we op een bankje in het zonnetje met mooi uitzicht over zee op ... lekker toch ?

het bankje waarop we lunchen ... heeft die man zoveel titels ?
wie weet wat al die letters betekenen ??

We rijden verder door dit prachtige deel van Schotland en vallen van de ene verbazing in de andere, alles is hier even mooi. Maar soms ook grappig, zo zien we bijvoorbeeld een vissersboot op het droge (het is eb) en de visser is met zijn auto gewoon naast de boot gereden om wat te gaan klussen. Een raar gezicht.


Aan het eind van de middag zijn we terug in Ullapool, we frissen ons op, eten wat aan de waterkant en lopen tegen half 8 richting de lokale highschool. Hier treedt vanavond Bill Bailey op, een zeer bekende Britse komiek/muzikant/acteur. De kaartjes zijn al maanden uitverkocht, maar op wonderbaarlijke wijze, kon ik vorige week toch ineens twee kaartjes via internet bestellen, toen ik 5 minuten hierna weer probeerde (voor de grap :-)), stond alles weer terug op 'sold out' ... Maar goed, hét theater van Ullapool is het toneel van de lokale highschool, dus zo staan we ineens in de aula van een Schotse school. Een aantal leerlingen checken de reserveringen en geven je de tickets en de leraar Engels (zo ziet hij er tenminste uit) bedient de tot bar omgetoverde tafels. Koffie en thee zijn alleen verkrijgbaar in de pauze, vooraf is er alleen water, bier of wijn. (Maar ook in de pauze zien we niemand koffie en thee drinken ..).

Op zich kennen we Bill Bailey niet, maar iemand die door heel UK (en ook Australie bijvoorbeeld) voor uitverkochte zalen staat ... het maakte ons nieuwsgierig. En het is fantastisch om verrast te worden door een grote komiek. Het is een stand-up-comedian achtige show met 'gekke-muziek' elementen en af en toe een 'gek-filmpje'. Alhoewel we door de snelheid, de vele woordgrapjes en onze beperkte Engelse woordenschat veel moesten missen, hebben we toch vaak ook hard moeten lachen. Het was echt een geweldige avond (moet je nagaan als je dus alles wel begrijpt :-) !)

Bill Bailey

Het was (weer al) een lange, maar wel geweldige dag. Moe maar voldaan lopen we terug naar onze B&B. Op tijd naar bed, morgen vroeg op, morgen met de ferry naar de Outer Hebrides !!

Danny Doe

Vanmorgen word ik wakker, het is zeven uur en de zon piept door de gordijnen. Ik spring uit bed en zie een prachtige wolkenlucht en een uitbundig stralende ochtendzon ! Ik wil naar buiten, de zon voelen, Erik gromt nog wat vanonder zijn dekens, maar ik spring onder de douche en een half uur later loop ik in het vroege ochtendzonnetje richting de haven.

Wat ziet alles er anders uit, deze keer geen huilende vrouwen op de kade, maar vrolijk lachende vissersvrouwen die al zwaaiend hun terugkerende man begroeten.


De gammele vissersbootjes die we gisteren zagen, zijn nu weg, de zee op. Voor mijn gevoel ontwaakt Ullapool op dit moment, maar dat is natuurlijke een illusie, een vissersdorp ontwaakt wanneer de vissers de zee opgaan en dat is waarschijnlijk al wat uurtjes terug geweest.

Ik ga op een bankje zitten en geniet van het uitzicht en de zon. Even later zie ik dat ik naast de vissersman zit die gisteren in mijn verhaaltje is omgekomen. Ik lees : “In memory of Danny Doe, sit a while with the mountains and sea and you will always have company”.

Fàilte gu Alba

Ofwel, Welkom in Schotland !

Vanmorgen vroeg op, wekkertje op half 6, snel boterhammetje, laatste toiletspulletjes inpakken, dikke knuffel voor Meisie en hup, richting Schiphol. Met de aswolk nog boven de Atlantische Oceaan gaan we toch met enigszins verhoogde bloeddruk op weg, maar alles loopt gelukkig gesmeerd. Zonder vertraging vertrekken we en dan staan we aan het eind van de ochtend gewoon op Schotse grond ! Heerlijk !

De rij achter de geldautomaten is lang, dus we nemen eerst een bak koffie met een heerlijk stuk caramel shortbread, welkom in Schotland !


Onze gereserveerde huurauto staat klaar, een donkergrijze Peugeot 207, met zonnedakje ... maar ja, voorlopig is het nog gewoon 7 graden en ziet de lucht grijs ... Het is heerlijk typisch Schots weer, af en toe dreigt het zonnetje door te komen, dan weer donkergrijze luchten en dan weer een zacht regenbuitje.


Onder leiding van Tom&Tom rijden we vanuit Edinburgh richting Ullapool, ruim 250 mijl te gaan, een uurtje of 4 rijden ... Gelukkig is autorijden in Schotland geen straf, zeker niet als je richting het noorden gaat. Tot Inverness is het redelijk bekend terrein, maar daarna wordt het 'nieuw' voor ons. Het valt gelijk op dat de borden tweetalig worden, Gaelic en 'normaal' Engels.

tweetalige borden na Inverness

Ongeveer 40 mijl voor Ullapool is er een winkeltje 'last shop before Ullapool', het klinkt dreigend ... nu blijkt dát achteraf niet helemaal te kloppen, maar aan andere kant rijden we wel min of meer 'het lege niets' in. Een prachtig onherbergzaam gebied met wisselende (ver)gezichten. Op de bergen ligt nog sneeuw, de grijze lucht boven het lege niets maakt het soms haast angstaanjagend, maar als het zonnetje dan toch even zijn gezicht laat zien, lacht het landschap ons toe. We genieten volop en onze peugeot vervolgt als snorrend (het is een diesel) zijn weg.


We worden diverse malen gewaarschuwd, voor overstekende herten, schapen, koeien, maar niets van dat alles passert onze route. Ze staan wel veilig langs de weg, achter hek en prikkeldraad, behalve de herten, die zien we (helaas) alleen maar doodgereden langs de kant van de weg liggen.

Ullapool blijkt een gezellig, klein, dorpsaandoend stadje te zijn. Hier vandaan vertrekt de grote ferry naar Stornoway, naar een nog groter en leger niets. Zaterdag gaan wij ook mee. In de haven liggen kleine vissersbootjes, ze zien er uit alsof ze al lang vergaan en versleten zijn, maar ik vrees dat ze toch nog regelmatig de zee bevissen. Het ruikt hier heerlijk, een zilte, natte, zoute zeelucht waart door Ullapool. Meeuwen cirkelen boven de haven als er een grotere vissersboot aan komt varen om de lading te lossen. De straffe wind van zee maakt het plaatje compleet. We krijgen visioenen van huilende vissersvrouwen met krijsende kinderen die op de kade staan te wachten op hun man, de vissersboot is vergaan, hij zal nooit meer thuiskomen.


We duiken de pub in, tijd voor wat te eten ! En het wordt een echte lekker vette pubmaaltijd, mmm ... welkom in Schotland !

Daarna maken we een fikse wandeling door en rond Ullapool, de wind is wat gaan liggen en in de verte zien we het zonnetje aankomen. Nog één buitje en dan klaart het op.

We zijn op tijd terug in onze B&B. Het was een lange (en mooie) dag. Op tijd naar bed, morgen fris weer op, we blijven nog een nachtje langer hier, dus morgen kunnen we mooi de omgeving verkennen.

Truste !!

SCHOTLAND !

We hebben er echt lang naar uitgezien, lekker uitwaaien op de Schotse 'Outer Hebrides'. En als de aswolk netjes boven de Atlantische Oceaan blijft liggen, gaat het allemaal goedkomen. Aanstaande donderdag vertrekken we, om de 30e mei weer terug te komen. Ondertussen al wat plannetjes gemaakt, kaartjes voor Bill Bailey weten te scoren voor een optreden in Ullapool (een beroemde Engelse komiek/acteur/muzikant) en we gaan naar een concert van Kris Dreaver & Tim O'Brien in Stornoway. Ook schijnt de 'screenmachine' langs te komen op Harris, dus ook altijd leuk (voor de nieuwsgierigen die niet weten wat dit is, volg gewoon ons weblog de komende dagen !!). Warme kleding en boeken gaan mee, dus mocht het (erg) slecht weer zijn, zitten wij gewoon met een boek voor de kachel :-). Klik hier voor ons reisschema, zodat jullie een beetje kunnen volgen waar we zijn. Tot snel !!