Tuinieren in de sloppenwijken!

klaar voor het zware werk!

Eindelijk!! Vandaag op pad naar een van onze projecten, leuk!! Maura geeft wekelijks les aan de meiden van Prayrona-1 in de Ulta Dunga sloppenwijk. Er is hier een vocational programma om de jonge meiden van hier op te leiden tot een toekomstig beroep.

Maura nodigt ons uit voor een wel heel speciale ‘les’ vandaag. Ze wil graag de naaste omgeving van de school ‘opruimen’ en er een paar bordertjes maken met plantjes. Of we het niet erg vinden om vieze handen
te krijgen … nee natuurlijk niet!

En daar stonden we dan vanmiddag, stenen bij elkaar verzamelen, grond vrijmaken van plastic (en dat gelijk in een zak doen, zodat het opgeruimd kan worden). Tegelijk maken we de grond los en gebruiken we dat
voor de borders.

de grond los maken en verderop in de border gooien, terwijl Maura het riool uitspit

De jonge dames van Prayrona-1 zijn eerst wat afwachtend, maar vinden het daarna stiekem toch erg leuk. Vol verve doen ze de handschoenen aan en beginnen ze met het verzamelen van de stenen. Als de border min of meer compleet is en de emmers met grond aangevoerd worden, maken ze zich sterk om de grond te egaliseren.

de meiden van de opleiding egaliseren de grond

Maura krijgt de smaak goed te pakken en besluit het riool schoon te maken. Het zit helemaal dichtgeslibt. Maura is iemand met energie voor 10 en gaat gestaag door, terwijl wij de borders mooi maken en terwijl de
jonge dames de plantjes planten.

Maura maakt het riool weer open

Leuk werk, plantjes planten !

De buurt vindt het reuze interessant. We worden gadegeslagen door diverse mensen, die vol verwondering toekijken hoe bij ons het zweet van ons hoofd loopt.  Ook vanuit het nabijgelegen flatgebouw worden we aangestaard. Af en toe sporen we mensen aan om ook te helpen, maar dit lukt niet. ‘This is India’, roept iemand ons toe. Hij kent zijn land goed J.

we worden gadegeslagen door de hele buurt

Als geroepen komt de 'vuilnisdienst' langs met een kar. Hij schept gelijkt het afval weg en helpt ons zelfs met het slepen van de stenen. En hij heeft er nog lol in ook. Hij komt een paar keer terug, zoveel afval schep je uit een klein stukje grond. Eigenlijk ongelofelijk hoeveel plastic erin de grond zit. Het is dan ook goed dat de stad zelf hier ondertussen ook wat probeert aan te doen. In de meeste winkels moet je inmiddels betalen voor een tasje en sporen ze aan je eigen tas mee te nemen.

de man van de afvalinzameling, hij kwam als geroepen !

Wilbert raakt aan de praat met iemand van een soort buurtcomité. Hij geeft aan het leuk te vinden wat wij doen en belooft het hele ‘plein’ de komende tijd schoon te maken. We willen dit graag geloven.

De bedoeling van het geheel is niet alleen de schoonmaak, maar ook om de mensen aan het denken te zetten over de troep waarin ze leven en dat dit niets te maken heeft met armoede. De buurt netjes en leefbaar houden hoeft niet zoveel moeite te kosten. Wij proberen, samen met de meiden van de school, het goede voorbeeld te geven. Hopelijk doet ‘goed voorbeeld goed volgen’.

Als de borders klaar zijn, vinden de meiden ergens een klein godenbeeldje. Ze zetten dit tussen de plantjes. We hopen maar dat dit voldoende is om de geiten ervan te weerhouden de plantjes op te eten J.

twee prachtige borders met plantjes !

Na een uurtje of twee zijn er twee mooie borders en is de hoek van het riool opgeruimd. Ook daar planten de meiden nog wat plantjes en uiteindelijk een mangoboom. Trots op hun werk poseren ze voor de foto.

het planten van de mangoboom

Tatatarataaa!!!

Dit was echt een anders dan andere middag voor ons. Maar erg leuk om te doen en leuk om de meiden een beetje besef te geven van hun omgeving.

even op de foto met de mangoboom (waar die twee Indiers ineens vandaan kwamen, weten we nog
steeds niet ... ze hebben in ieder geval NIET geholpen ...)

Na het hele tuiniergebeuren waren we redelijk 'gaar' en zijn we teruggereden naar Sudderstreet om daar eerst wat verkoelends te drinken. Dat lukte uiteraard prima, waarbij we ook geholpen werden ... het ging enorm regenen !!! En niet zomaar, echt met BAKKEN uit de lucht !!! Dus toch maar even gewacht nog en uiteindelijk tussen de buien door naar het metrostation gelopen ... Hopelijk blijft het de rest van de week een beetje droog, dat is toch wel handiger ;-)

Gewoon een saaie dag … of toch niet ?

Vandaag leek het een dag te worden, die we later niet meer zouden herinneren. Gewoon zo’n dag waarop je van stad naar stad reist, waarop je een aantal uren op een vliegveld hangt en veel in een taxi zit. Niets bleek minder waar …

Het begint eigenlijk vannacht al. Regelmatig worden we wakker door echt flinke plensbuien. We horen het water gewoon naar beneden kletteren en Erik gaat zelfs kijken of het ook niet binnen regent. In zo’n hut van bananebladeren kan er immers van alles gebeuren. Maar nee, het lijkt zich alleen maar buiten af te spelen. Dan een hoop rumoer en een hoop ‘gesidder’ buiten. Kortsluiting op kortsluiting lijkt het wel, vocht bij stroom geeft vonken en het hotelpersoneel rent blijkbaar het hele complex af om van alles veilig te stellen. We krijgen er gelukkig maar een klein deel van mee.

Als Erik de volgende ochtend naar de receptie loopt, blijkt dat het pad door het complex ’s nachts een rivier geworden is en dat de (papieren!!??) lampen die overal en nergens (o.a. in bomen) ophangen, naar beneden gekomen zijn. Vandaar de kortsluiting overal ! Maar ook onze hut bleek toch niet helemaal waterdicht. Overal liggen her en der plasjes op de grond, gelukkig nergens bij waardevolle spullen.

(Als we trouwens eenmaal wakker zijn, is de regen al weg, we horen het nog wel lang tot halverwege de ochtend onweren op zee.  Het is lekker opgefrist, het klamme weer van gisteren is gelukkig ook mee weggespoeld.)

Maar goed, het is tijd om in te pakken. Om half 12 worden we opgehaald door de taxi die ons naar de luchthaven brengt. Het blijkt dezelfde taxichauffeur te zijn die ons heeft opgehaald, we herkenden hem allebei niet, we waren ook zo ‘kuus versleten’ toen we aankwamen. Hij brabbelt heel wat af, een leuke kerel. Na een uurtje stoppen we. ‘Excuse me, one minute’ zegt hij. Op de heenreis kan ik me nog wel herinneren dat hij even moest tanken, maar nu stopt hij bij een kerk en blijft hij zitten. Dan komt er een broek tevoorschijn met een onbestendige groen/bruine kleur. Zittend achter het stuur trekt hij deze broek (al giechelend) aan over zijn spijkerbroek heen. Het lijkt wel zo’n mr. Bean act. We zien het eens even aan en beginnen dan toch maar met hem mee te lachen. Hij vertelt ons dat het pak een verplicht nummer is als je met een taxi de luchthaven op wilt rijden, heb je het niet aan, krijg je een fikse boete. Als zijn broek ergens boven zijn knieën hangt, gelooft hij het wel, trekt hij het bijbehorende jasje aan en rijden we verder. Wat een grapjas! (De boete blijkt overigens 700 roepies te zijn, zo’n 10 euro.)

We zijn keurig op tijd bij de luchthaven, het inchecken gaat haast vanzelf. Tenminste, eerst nog even betalen voor de overbagage L, we mogen op deze vlucht ‘maar’ 20 kg p.p. meenemen en we hebben nogal geshopt in Anjuna … 16 kilo overgewicht. Gelukkig zijn de tarieven vriendelijk en is het altijd nog goedkoper dan naar huis sturen. In het toestel richting Mumbai (Bombay) krijgen we een flesje water (het is maar een uurtje vliegen) en een soort kraskaart! Krasse, krasse, krasse … Erik is als eerste klaar en heeft een kitscherige dessertset gewonnen of een opvouwbare strijkplank voor op reis. En ik … wat heb ik …. een horloge !! of (ook ik mag kiezen) dezelfde dessertset. Wat een bofferds zijn we toch J. We mogen onze prijzen incasseren op de luchthaven van aankomst, als we eerst even 800 roepies (12 euro) neertellen voor handlingskosten … De grapjassen …

En dan merken we in Bombay dat we langzamerhand weer in het echte India terechtkomen. Mensen die voordringen, die tegen je aanduwen … het is even wennen weer. Soms wil je het gesprek aangaan, maar eigenlijk weet je dat het geen nut heeft. Ik help nog een oude vrouw die blijkbaar voor het eerst vliegt en niets snapt van het scannen van bagage, laat staan van de security check. En elke keer maar weer dringen er mensen bij haar voor. Ik heb haar even ‘onder mijn hoede’ genomen en ze door de security check geloodst, anders had ze daar nu nog gestaan vrees ik.

In Bombay moeten we even (drie uur) wachten voor onze vlucht naar Calcutta. Er is internet, dus ik kan gelijk het weblog even bijwerken. De vlucht naar Calcutta gaat soepeltjes. Ook als we daar aankomen, rolt binnen no-time de bagage van de band, fijn.

Ook hier regent het zachtjes. We lopen de chauffeur achterna naar zijn auto. Als we tussen twee auto’s in staan, bliept hij met z’n sleutel. We wachten af welk van de twee auto’s  reageert, maar er gebeurt niks. Op hetzelfde moment horen we een auto reageren die een paar meter verderop staat. De chauffeur kijkt verbaast om zich heen, staat hij dan bij de verkeerde auto ? En hij kijkt nog eens naar zijn nummerbord en kijkt ons wazig aan. Hij bliept nog eens met z’n sleutel en nu gaan de deuren van zijn auto wel open, een grappig toeval dus.

Om een uur of 11 zijn we in ons guesthouse. Een prachtige ruime kamer met een complete keuken en woonkamer erbij. Morgen komen Wilbert, Ilse en Jannie ook, gezellig!

Af en toe een rondje strand, massage, yoga ... en verder niks ...

strand van Mandrem

Gisteren was regenachtig en ook vandaag begint de dag met regen. Niet erg hard, gewoon af en toe regent het even lekker door, maar meestal kan je gewoon buiten lopen zonder echt nat te worden. De temperatuur is wel aangenamer nu, wat koeler. Vanochtend zitten we, zoals gebruikelijk, weer lekker onder ons afdakje te ontbijten, met zicht op zee J.

Gisteren was voor ons een luie dag, we hebben niet veel gedaan, nou ja, niet veel. Om 10 uur had ik een afspraak voor een massage (bijna 2 uur aromatherapie, heerlijk!) en daarna Erik voor een ‘deep-tissue’ massage (met ellebogenwerk dus). Halverwege de middag lagen we dus allebei lekker op apegapen, heerlijk!

Na een lunch (ja, ja, sorry, weer voor ons hutje met zicht op zee …) nog even een eindje over het strand gelopen, deze keer rechtsaf. En eerlijk is eerlijk, wij zitten toch wel op het mooiste stukje strand van de ‘buurt’. Zowel links- als rechtsaf is het eigenlijk alleen maar minder …

Mandrem

Om de luiigheid wat te compenseren, zijn we om half 5 naar de yogales geweest die hier twee maal daags gegeven wordt. Kaisa (klein, slank en superlenig) heette ons welkom en informeerde eerst wel even wat onze ervaringen zijn met yoga. Nou ja, dat is makkelijk, ik heb wel ietwat ervaring, maar voor Erik is het de eerste keer. Er kwamen nog twee belangstellenden en de les ging van start.

Nu ben ik misschien niets gewend, maar wat een snelheid bracht Kaisa in de les! We zweetten ons allebei het ongans (het blijft natuurlijk gewoon 30 graden) en het tempo was hoog, maangroet, zonnegroet, het ging maar door. Op een gegeven moment stond Erik zelfs in de omgekeerde boog (het wiel, voor de kenners), voor een eerste yogales nogal heftig, ik kan het in ieder geval nog (steeds) niet! (Maar dat zegt dan misschien weer meer over mij dan over Erik …). Maar goed, uiteindelijk was Kaisa nogal trots op Erik (en ik ook natuurlijk!) en liepen we allebei redelijk voldaan terug naar ons hutje. En Erik maar denken dat yoga ontspannen is J.

’s Avonds zijn we nog een uurtje of twee naar Arambol gegaan. Dat is een dorpje even verderop, een echt hippie-oord. Weer de meest fantastische figuren rond zien lopen en leuke cafeetjes met namen als ‘Cafe Cookie’ waar het logo ‘koekiemonster’ is. De meeste mensen die daar binnen lagen (ja, lagen), waren volgens ons ook behoorlijk ‘koekie’. Er heerst een super relaxed sfeertje daar in Arambol. (Om met Erik te spreken, er liepen nogal wat ‘zweefteven’ rond…).

tja ... wat moet je hier nu weer mee ??

Ook de vandaag barsten we niet van de activiteiten. Lekker, gewoon een beetje rond de hut hangen, zitten, lezen, naar de zee kijken. Onze buurman komt nog even een praatje maken. Hij is hier met zijn vader, die vandaag weer weggaat. Zelf blijft hij nog een weekje. Het zijn Indiers, maar hij is geboren in Duitsland en heeft ook een Duitse moeder. Zijn vader is een afstammeling van de migranten die na het ontstaan van India naar Pakistan zijn gemigreerd en hij is op zijn 16^e met een auto uit Pakistan gevlucht en naar Duitsland gereden. Een verhaal voor een film. Hij is hier samen met zijn vader om ook iets van de familiegeschiedenis te leren, Indiers zijn niet echt ‘vertellerig’ zegt hij. Maar goed, het migrantenprobleem in Pakistan speelt dus tot op de dag van vandaag. Gandhi had zo gelijk door te zeggen dan India nooit gescheiden had moeten worden …

Het is al halverwege de middag als we toch nog een rondje gaan doen. Deze keer naar Mandrem, een dorpje/strandje even verderop. We eten wat in een leuke strandtent en doen daarna nog een rondje over het strand. Het leuke is dat er zojuist een vissersboot de zee in gesleept wordt. Een leuk tafereel, er zijn nog heel wat mensen voor nodig om beweging in zo’n boot te krijgen. Grappig is dat een klein kereltje de belangrijke taak gekregen heeft om de houten blokken in te vetten, zodat de boot daar makkelijk overheen glijdt. Hij neemt zijn taak superserieus en helpt ook nog met het duwen en trekken aan de boot. Hij is papa’s trots en wil vast later ook visserman worden! Als de boot eenmaal in het water ligt, springen de mannen erin en kijken de vrouwen en kinderen de boot na. Ik vind het nogal een avontuur hoor, met zo’n boot de woeste zee op, maar goed, het gebeurt overal en al eeuwen lang.

vaders trots

zoon- en dochterlief kijken hun papa's en andere familie na

en nu de houten blokken weer opruimen, deze jongen komt er wel !

Daarna laten we ons nogmaals naar Arambol rijden, deze keer in het daglicht. Er heerst uiteraard nog steeds hetzelfde gekke sfeertje. Deze keer lopen we naar het strand, waar de diverse strandtenten je lokken met allerlei soorten muziek, van trance tot psychedelisch tot reggae. Wij strijken neer bij de Bob Marleys van Arambol. (Uiteraard kan je hier in Arambol ook dreads laten zetten.) De accommodatie waarin de gemiddelde hippie zich bevindt is trouwens hier super primitief. Gewoon een hutje met een bed, verder niets, niet eens een raam. Ach ja, wij zijn natuurlijk verwend ook.

strand van Arambol

In Arambol kan je trouwens ook leuk shoppen, je kan je hier volledig als hippie (ver)kleden, maar je kan ook gebreide sokken, mutsen, sloffen, etc. kopen. Alsof je dat hier ooit nodig zal hebben!

je kan hier je volledig hippie-outfit scoren !

het is 30 graden !!!

Gelukkig zijn er ook wat mooie kleine kleurige tempels in Arambol, eindelijk weer eens iets 'echt Indiaas' ...

Aan het eind van de middag waren we weer terug op honk en hebben we lekker bij ons hutje (ja, ja met uitzicht op zee …) gegeten. Morgen is het alweer de laatste dag hier, JAMMER!!!

bij ons voor de deur ... zonsondergang ...

Customer is king … maar laat ik nu net een QUEEN zijn !!

Vandaag is het dé dag, nou ja, laat ik niet overdrijven, maar we zagen er wel naar uit om naar de markt in Anjuna te gaan. Het is de grootste markt van de hele omgeving, elke woensdag is hier van alles te koop. Doel is natuurlijk om te kijken of we leuke dingen kunnen scoren om straks weer op markten in Nederland te kunnen verkopen voor de stichting. Maar goed, als we iets leuks voor onszelf zien, zal ik het uiteraard niet laten om dat ook te kopen.

De dag begint lekker relaxed. Eerst uitgeslapen … nou ja … niet bewust, dat gaat vanzelf .  Ik neem me al een aantal ochtenden voor om me om half 10 bij de yogales te melden, maar dat heb ik nog niet gehaald. We ontbijten op het gemak, rusten hier daarna maar eens lekker lang van uit en pakken ook nog een kleine lunch voordat we in de taxi stappen richting Anjuna.

zo ontbijten we elke ochtend, lunchen we soms, dineren we soms .... heel vervelend allemaal ...

Het is een half uurtje rijden voordat we in een waar winkelparadijs terecht komen. Als het hier niet te koop is, bestaat het niet, dat idee. Honderden stalletjes vol met kleding, tassen, dekens, sjaals, lampen, kalenders, andere prullaria, thee, kruiden en ga zo nog maar even door. Kortom: het feest van het afdingen kan beginnen.

We moeten er wel even inkomen. De eerste twee tassen die we kopen voor 225 rps (komend vanaf 450 rps), worden drie meter verder aangeboden voor een prijs (vanaf) 150 rps. Ai … lesje geleerd, eerst maar eens een rondje doen.

We leren snel, het voordeel is dat we niets perse hoeven te kopen, dat maakt onze uitgangspositie makkelijker. Zodra ze door hebben dat je het echt graag wilt hebben, ga je hartstikke nat. Maar dat speelt nu niet. Ze verkopen ook allemaal hetzelfde, dus lukt het bij de ene niet, dan ga je gewoon door naar de buurman. Weglopen helpt ook enorm. Je hebt dan al snel door of je niet te laag geboden hebt, dan roepen ze je namelijk niet terug. We hoeven niet de bodemprijs, maar een beetje een normaal Indiaas prijsje stellen we toch wel erg op prijs J.

Ik denk dat we bij de theedoosjes wel een bodemprijsje te pakken hadden, want we waren al weggelopen en kregen uiteindelijk toch de doosjes tegen ons eerste bod. De jongen deed alleen erg geheimzinnig, we mochten de prijs niet noemen tegen de buurman (die ook thee verkocht) en het werd heel snel, bijna onder de tafel om door, afgehandeld. Leuk!

Een ander haalde lachend zijn bord tevoorschijn, ‘customer is king, king never bargain’. We probeerden een aantal wierookhouders en wat wierook te kopen. Ik vertel hem snel dat ik een ‘QUEEN’ ben die dus wel afdingt. Hij wijst naar Erik en zegt dat hij de king is. Ik vertel hem dat Erik niets te vertellen heeft en zeg hem dat ik het geld beheer. De marktverkoper lacht gezellig mee en uiteindelijk krijgen we het voor een mooi prijsje. Hij heeft trouwens veel bijzondere wierook, bijvoorbeeld een ‘vigra for good sex’, (volgens mij is er een a vergeten), maar ook cannabis wierook is hier verkrijgbaar, als ik hem zeg hier problemen mee te krijgen bij de douane, begint hij te lachen ‘no problem!’, tja, voor hem niet nee …

We zien een cafeetje en strijken daar even neer. Ondertussen hebben we al aardig wat gekocht en Erik zijn armen beginnen het te begeven. Even bijtanken. Je ziet dan ook werkelijk van alles langskomen. Over het algemeen heb je twee types ‘westerlingen’. Eentje is de vakantieganger, die gerust met bikini of ontbloot bovenlijf (mannen) over de markt gaan. Werkelijk beschamend. En dan vinden ze het gek dat de Indiers denken dat wij er een vrije sexuele moraal op na houden … Het tweede soort zijn degene die hier al veel te lang zijn. De nieuwe hippies, met dreadlocks, wazige blik in de ogen, Bob Marley kleuren op shirt, haar, of waar dan ook … hun vingers vormen haast continue een V en ze zijn graag één met de Indiers. Het leukste ‘type’ als ik eerlijk ben.

Het afdingen is een spel en best een leuk spel zolang je maar op blijft letten. Zo had ik in het begin twee tassen voor 250 roepies te pakken en als ik er nog eentje bij nam, was ik maar 400 rps kwijt. Oeps … wel op blijven letten Wil! (Maar ik ben er dus wel ingetrapt …)

de markt begint bij het strand, waar natuurlijk ook gewoon de koeien doorheen lopen ...

Bij de laatste tassenkoop werd het een soort klucht. Vrouwtje 1 zit op de grond haar spullen in te pakken, het is op het laatst van de markt. Ik wijs naar een tas die boven haar hoofd hangt. Zij wijst weer naar vrouwtje nr 2 aan de overkant, die tas is van haar. Deze tas is erg leuk en ik denk dat we deze wel kunnen verkopen in NL, dus ik vraag of ze er nog meer heeft. Nee, dit is de laatste, helaas pindakaas en ik koop hem van haar (dit is sneller geschreven dat het ging, al met al duurde de onderhandeling over die ene tas een minuut of 10). Daarna ga ik naar de buurvrouw, vrouwtje nummer 3. Zij heeft meer mooie tassen en met hulp van onderhandelaarster vrouwtje nummer 4, koop ik daar 6 tassen. Vrouwtje nummer 4 vraagt of ik ook bij haar kom kijken, ik loop mee en zij probeert me de tassen te verkopen van vrouwtje nummer 2! Ahum? Ik snap er inmiddels niets meer van. Maar goed, ik zeg haar dat ik zojuist deze ene tas heb gekocht, maar dat ik er wel meer van wil, of zij die nog heeft (je weet immers nooit). En ja hoor, dat zou ze wel even regelen. Ik moet de tas wel meegeven, maar 10 minuten later komt ze terug met nog vier dezelfde. In die 10 minuten die ik moet wachten, chartert vrouwtje nummer 2 me nog een keer om bij haar enkelbandjes te komen kijken. Voor ik het wist lach mijn hele been (ik mocht gaan zitten) vol met armbanden, enkelbandjes, kettingen, etc. Ik was blij dat vrouwtje nummer 4 terugkwam met de tassen. Uiteraard niet alleen met de tassen die ik had gevraagd, nee, ze had op haar toch ook nog een tas of wat extra meegenomen, mocht ik die toevallig ook leuk vinden … Okay, okay, ik koop er nog drie extra en ik loop werkelijk vol met tassen terug naar Erik, die in een cafeetje is blijven hangen. Genieten van de live muziek van een nog niet eens zo slecht Indiaas bandje die de Rolling Stones spelen “I can get no satisfaction …”

Dan raken we het zat en raken onze tassen (te) vol, we lopen op het gemak terug. Hier en daar scoren we nog iets, het is sluitingstijd, dus sommigen willen wel iets verder zakken in hun prijs. Zo kopen we nog een leuke partij batikstempels voor precies de prijs die ik in mijn hoofd heb. Natuurlijk is die nog te hoog, maar het idee is leuk dat dit gelukt is.

Als wij richting de uitgang lopen, komen de kleine vrachtwagentjes de markt in. De spullen opladen en dan ook naar huis. Het is een complete wirwar geworden van toeristen met volle tassen, marktkooplui die naar huis gaan, marktkooplui die met hun vrachtwagentje de markt oprijden, koeien die er rustig tussendoor lopen, brommers die als taxi fungeren voor toeristen die gereden willen worden, tuktuks die klaar staan voor toeristen die nog meer gekocht hebben en aan de zijkant kramen en stalletjes met marktkooplui die op het laatst nog even hun slag willen slaan. Een heerlijke, zo typische Indiase, soort van georganiseerde chaos.

hij wil zó graag zijn vader helpen !! (maar is nog niets ietsje pietsje te klein ...)

Voor ons staat, heel decadent, onze taxi te wachten. Een luxe auto met airco, tot op heden de enige airco die we hier gezien hebben. Lekker hoor, ik hou niet van airco. We laten ons bij het Thalasso brengen, een beroemd (voor hier) Grieks restaurant, niet zover van hier. Als we daar aankomen, worden we even stil. We kijken op het strand en hebben een prachtig uitzicht. Het kaarsje maakt het af, het is prachtig. Een half uurtje later is het pikkedonker, dus we waren net op tijd om dit nog te mogen zien. Het eten is trouwens ook verrukkelijk (en duur), we genieten er maar even goed van, maar straks in Calcutta kunnen we voor dit bedrag een hele week eten …

Op de terugweg brengt de taxichauffeur ons even het laatste nieuws. Storm in New York, storm in Kerala, veel te veel Russen in Morjim, die volgens hem ’s ochtends al aan de alcohol zitten, toeristen die teveel drugs gebruiken, allemaal problemen. Als ik hem vraag of drugs toegestaan zijn hier, antwoord hij ‘yes, yes’ en wel op een toon alsof ik echt een hele rare vraag stel. Mijn reisgids vertelt me anders, 10 jaar gevangenisstraf kan er boven je hoofd hangen, dus ik weet ook niet wat de waarheid is. We waren toch niet van plan om het uit te proberen. Dan rijdt de taxichauffeur bijna een motor aan, uiteindelijk maken ze allebei een praatje en het resultaat van deze onderhandeling is dat de motorrijder was vergeten richting aan te geven(en dat hij volgens de taxichauffeur teveel gedronken had)  … volgens mij nam onze taxichauffeur gewoon de binnenbocht, maar dat zal ik dan weer wel verkeerd gezien hebben …  

Truste allemaal !!!