Erik in Malta !

Hij is weer terug ! Erik zat de afgelopen twee weken (met collega's) in Malta voor zijn werk en dat vond ik helemaal niet gezellig. Nu was ik eens de thuisblijver in plaats van de 'vertrekker' en dat voelde toch heel anders ! Het was een goede les. In eerste instantie zou hij voor een kleine week gaan, maar het werden er bijna twee. De container met spullen die vooruit waren gestuurd, kwam een week later aan, dus ze konden niet aan de slag. Om een heel lang verhaal kort te maken : van de twee weken op Malta heeft hij er een aan het zwembad gelegen ! Maar uiteraard is er ook hard gewerkt (zo heeft hij mij weten te overtuigen tenminste ..). Het bedrijf waarvoor hij in Malta zat heet Koseq. Waarschijnlijk moet hij deze week nog terug om het karwei af te ronden.

Geboekt !!

De schrik sloeg me om het hart, regelmatig hou ik de vluchtprijzen in de gaten van een retourtje Amsterdam-Kolkata. Elke keer is het dezelfde prijs en hoef ik geen haast te maken met boeken. We wisten nog steeds niet hoe we het precies zouden gaan doen. Drie weken, vier weken, ik (Willeke) misschien een week eerder, een week langer blijven ?? September, oktober, november ... Lastig, lastig ... Maar nu, ineens zie ik de vluchtprijzen de lucht in gaan, honderden euro's betaal je meer. Snel op zoek naar een retourtje met de 'oude vertrouwde' bedragen, gelukkig, in september is er nog eentje mogelijk voor de oude prijs, snel overleg met Erik en het is geregeld, het ticket is geboekt. Na maanden twijfelen over hoe en wat, gaan we nu de 14e september SAMEN naar Kolkata en komen we de 6e oktober SAMEN weer terug. Het is een heerlijk gevoel dat het geregeld is !

Dalai Lama !

Afgelopen weekend was erg bijzonder ! Samen met Nancy heb ik (Willeke) drie dagen onderricht gekregen in het Boeddhisme van de Dalai Lama zelf. Hij bracht een bezoek aan Belgie en gaf zijn onderricht in Brussel. Met Erik en Wilbert zijn we naar Brussel gegaan en hebben we lekker geslapen in 'ons' hotel Welcome. Wel wrang dat we nu uitgerekend de China kamer hadden, maar goed. De heren zijn hun eigen weg gegaan en de dames gingen dagelijks naar de Dalai Lama.

Wat een charisma heeft deze man en wat is hij 'wijs' ! Alleen al door van een grote afstand naar hem te kijken, maakt je al blij, heel bijzonder. Hij vindt ook dat hij niet méér is dan een ander en voelt zich duidelijk ongemakkelijk als iedereen applaudiseerd als hij binnen komt. Als het even kan, zorgt hij er dan ook voor dat hij al zit, voordat iedereen er is. Hij heeft in ieder geval erg veel indruk gemaakt.
Er staan wat foto's op de website van de organisatie : foto's.

De heren hebben Brussel verkend, manneke pis, grote markt, EU parlement, muziekinstrumentenmuseum, brouwerijmuseum, stripmuseum, atonium, Brusselpark, ze hebben zich duidelijk niet verveeld. Gelukkig was het ook redelijk weer, af en toe zon, dus ook de Brusselse terrassen zijn niet onberoerd gelaten.

Al met al een zeer gezellig en leerzaam weekend, zeker eentje om nooit meer te vergeten !

Weer thuis ... (en niet bruin geworden ..)

We zijn alweer drie dagen thuis, de zes dagen in Andalusie waren echt veel te kort. Helaas viel het weer erg tegen, nauwelijks de zon gezien en veel mist en soms zelfs regen. En tja, voor de zon gingen we toch wel eigenlijk ! Maar ja, dan maar veel met de huurauto (Ford Ka) op stap.



Twee keer in Malaga geweest, een erg leuke en gezellige stad. Er is veel te zien, maar je kan er ook leuk winkelen, leuke terrasjes, lekker eten, we hebben ons daar prima vermaakt. We zijn ook veel in Nerja geweest, dat was maar een kwartiertje rijden vanaf het hotel. Vrij toeristisch, maar toch vind je er nog de relaxte Spaanse sfeer. Wel veel 'oude' mensen, maar ja, wat wil je, Costa del Sol .. We hebben er 's avonds vaak gegeten, via een vrouwtje in een winkeltje kregen we de juiste adresjes om goed te eten en we zijn niet teleurgesteld ! Het hotel was erg leuk en apart, de eigenaren deels Nederlands, deels Spaans en erg jong, Kim & Carlos. 11 kamers, dus erg druk wordt het nooit, een goed restaurant met Carlos als kok en een prachtig buitenterras, waar we helaas maar 1x konden ontbijten in de zon. Misschien moeten we nog maar eens terug als de zon schijnt ..

Andalusie !

Het is nog even wachten, maar aanstaande zaterdag gaan we een korte week naar Andalusie. Heerlijk even relaxen, uitrusten, genieten van de zon ...

We hebben een leuk hotelletje gevonden op elizawashere.

We hoopten op een vroege vlucht, maar we hebben te hard gehoopt, om 3 uur worden we al op Schiphol verwacht, dat had nu ook weer niet gehoeven. Maar goed, we zijn lekker op tijd in Spanje en kunnen gelijk aan het Grote Genieten beginnen.

Geen idee of er internet in de buurt is (en of we er tijd voor hebben tussen het genieten door), maar anders vind je bij terugkomst hier wel een update.

Veel groetjes !!

Erik & Willeke

Meer foto's !

Ondertussen zijn we al weer even thuis en weer aan het werk. Op naar de volgende trip ! (Budapest in februari ..)

Voor de nieuwsgierigen : op onze website www.erikenwilleke.com zijn meer foto's te zien van Hong Kong.

Groetjes !!

Vogeltjes en (toch maar) een kijkje in een winkelcentrum

Alweer onze laatste dag, aan deze kant van de aarde lijkt de tijd wel (nog) harder te gaan dan bij ons. We genieten een laatste keer van het uitgebreide buffet, Howard bakt voor de laatste keer een eitje voor ons. We pakken onze spullen in, checken uit, laten onze bagage in het hotel en gaan natuurlijk nog een dagje de stad in. We vliegen pas om kwart over 12 vanavond, dus we hebben nog even te gaan.

We beginnen in Mongkok, waar we eerder deze week vanwege de regen niet verder konden. De Yuen Po Bird Market staat op het programma, de vogeltjesmarkt. Allereerst kom je door de bloemenmarkt, leuk om te zien. We passeren veel soorten bloemen en planten en de mooiste boeketten. De vogeltjesmarkt is erg lawaaiig, elk vogeltje doet zeg maar zijn uiterste best om boven het andere uit te komen.

En er zijn heel veel vogeltjes en heel veel kooitjes, soms zit er een wel hele grote vogel in een veel te klein kooitje en soms zitten er heel veel kleine vogeltjes bij elkaar in een veel te klein kooitje. Al met al nou niet zo’n diervriendelijk situatie. Maar als ze eenmaal een eigenaar gevonden hebben, hebben ze de tijd van hun leven. De mooiste kooitjes, kraampjes met het lekkerste voer (zelfs levende sprinkhanen worden druk verhandeld) worden hier ook verkocht. Er lopen mensen rond met bijvoorbeeld drie kooitjes, ze laten hun vogeltjes uit … Er zijn speciale stellingen rondom de markt, waaraan mensen hun kooitje kunnen hangen. Kan het vogeltje ook eens buiten kijken en een frisse neus halen, de eigenaar kijkt trots toe. Een vermakelijk geheel.

Daarna nemen we de bus richting de Star Ferry pier, we kunnen bovenin voorin zitten en genieten van een rit door Kowloon. Voor de laatste keer (tja, dat denken we nogal eens vandaag) nemen de we ferry naar de overkant, het uitzicht blijft toch wel erg mooi, het verveelt zeker niet ! In Central aangekomen zoeken we onze weg tussen de jungle wolkenkrabbers, in dit deel loop je als voetganger niet op de weg, maar op de ‘eerste verdieping’, via wegovergangen, winkelcentra, etc. zoek je je weg. Lopen op de ‘begane grond’ heeft weinig zin, je kan hier bijna nergens op dit niveau de weg oversteken. Met de tram gaan we richting Causeway Bay en snacken wat bij de Mc Donalds, lekker weer eens frietjes na een week rijst.

We zijn vlakbij Happy Valley, de andere racecourse in Hong Kong, de oudste van de twee. Toch wel nieuwsgierig geworden door ons bezoek aan de andere, besluiten we een kijkje te nemen. Er is een museum bij Happy Valley, op de tweede verdieping van het gebouw en van hieruit heb je een prachtig uitzicht op de racetrack. De baan ligt midden tussen de wolkenkrabbers, echt prachtig om te zien, er wordt hier veel ’s nachts geracet en dat zal werkelijk een fantastisch zicht zijn. Hebben ze in Sha Tin een park aangelegd midden in de baan (waar mensen in het weekend heen gaan, zo wanhopig zijn ze op zoek naar ‘groen’), hier hebben ze het midden van de baan benut voor voetbal- en tennisvelden. Morgenavond wordt hier weer geracet, we vinden het echt jammer dat we daar niet bij kunnen zijn !!

Hierna besluiten we de dag af te sluiten op een Hong Kong – waardige manier, namelijk met het bezoek aan een winkelcentrum. Daar kan je natuurlijk niet onderuit als je hier bent, al zou je willen. We gaan naar Times Square, waar we geprobeerd hebben oud & nieuw te vieren. Het is een prachtig winkelcentrum, 9 verdiepingen hoog en de enorme kerstboom staat nog steeds te pronken. Op de bovenste twee verdiepingen zijn een aantal restaurants (van de duurdere categorie) en op elke verdieping is wel een koffie/thee shopje (waaronder natuurlijk de Starbucks). We kwijlen wat op de elektronica afdeling, lessen onze dorst in een van de cafeetjes, internetten (gratis) en gaan uiteindelijk met de metro weer terug naar ons hotel.

Een aantal roltrappen zijn afgesloten, er hangt een bordje ‘not in use, energy saving’. Als je zou kunnen zien hoeveel licht hier ’s avonds is (het wordt hier gewoon nooit echt donker) en als je zou kunnen voelen hoeveel airconditionings hier zijn, is het absurd dat er één roltrap is afgesloten om te kunnen besparen … wellicht tekent het Hong Kong en tja, je moet tenslotte ergens beginnen …

Yung Kee

Gisteravond was onze laatste avond in Hong Kong. We besloten naar Lan Kwai Fong te gaan, populair vanwege zijn bars, restaurants, etc. Toen we aankwamen hadden we al spijt, inderdaad er zijn hier vooral veel bars, veel toeristen en expats. Toen we een straatje inliepen vol met terrasjes (hadden we overigens nog niet eerder zo gezien), werden we gelijk door 6 man aangevallen, we moesten toch vooral bij hun komen eten. "Wegwezen hier !!" riepen kleine stemmetjes in ons hoofd.

En zo kwamen we bij Yung Kee, een 'beroemd' Cantonees restaurant, is er al sinds 194x. Het was er druk, het is er waarschijnlijk altijd druk, dus we moesten wachten.
Al een hele week zien we mensen staan wachten bij populaire restaurants, pizzahutten en sushibarretjes en nu waren we blijkbaar ook aan de beurt ! We kregen een nummertje en mochten zelfs een rondje gaan lopen, een half uurtje zou het ongeveer gaan duren. Nou, dat klopte wel, met een half uurtje zaten we aan tafel en bestelden we een dinertje met alle prijswinnende gerechten. Het restaurant is namelijk nogal prijswinnerig, de eerste 4 bladzijdes van de menukaart staat vol met diverse prijzen over de jaren heen. Het eten was goed, de sfeer Chinees (vooral veel licht !).

En nu is onze laatste dag aangebroken. De spullen zijn al ingepakt, maar we kunnen nog een hele middag en avond de stad in, onze vlucht gaat pas om kwart over 12 vannacht. We gaan er nog even van genieten !!

De Chineze BBQ

De één na laatste dag in Hong Kong, jammer, want ons verlanglijstje is nog te lang voor nog maar twee dagen te gaan. We kiezen ervoor nogmaals naar de New Territories te gaan, ons eerste uitstapje daarheen (naar de 10.000 boeddha’s) viel niet tegen, maar we hadden meer groen verwacht en vonden eigenlijk alleen maar beton. We doen dus een nieuwe poging en gaan nu wat verder. Met de KCR rijden we tot aan Tai Po Market, waar we een bus zoeken richting Tai Mei Tuk. Voor de kenners : het schiereiland boven Sai Kung.

Als we aankomen in Tai Mei Tuk worden we gelijk al weer verrast. Het is eind van de ochtend, maandagochtend wel te verstaan en het is hier hartstikke druk. Het dorpje/stadje ligt aan het water en het geheel ademt ‘vakantie’ uit. En wat doen Hong Kong Chinezen als ze ‘uit’ zijn ? BBQ’en ! Je kan hier een tafeltje met bbq huren, boodschappen gaan gewoon mee en het vuur kan erin. We kunnen het ons niet voorstellen, maandag, eind van de ochtend … en het is druk …erg druk …



Maar wij gaan naar het Pat Sin Leng Country Park, een natuurgebied, de ingang van het gebied is een kwartiertje lopen vanaf Tai Mei Tuk. We volgen een wandeling door het park, de Pat Sin Leng Nature Trail en komen onderweg allemaal Chinezen tegen met wandelstokken, rugzakken, telefoons, kaarten van het gebied (terwijl je nauwelijks van de route kan afwijken en er staan overal bordjes) en als ze even uitrusten zijn ze uiteraard aan het snacken. Het enige wat we hier missen zijn de winkels …

Het is een flinke route, niet qua lengte (4 km), maar qua hoogteverschil, we ‘moeten’ zo’n 300 meter hoogteverschil overbruggen en kost heel wat zweetdruppeltjes. De zon schijnt heerlijk, het uitzicht in het vanuit het park zijn schitterend en we genieten even van de rust, we horen hier vogeltjes zingen, af en toe een krekel en dat op een uurtje van de hectiek van centrum Hong Kong.



Vooraf zijn ons twee watervallen beloofd, maar helaas, alles staat droog. Na twee uurtjes klimmen en klauteren zijn we bij het eindpunt en ook hier weer allemaal bbq’ende Chinezen. Volgens mij moeten ze hier ook een soort kerstvakantie kennen, want ook de bus vanaf Bride’s Pool (ons eindpunt), die alleen in het weekend en in ‘holidays’ rijdt, rijdt vandaag gelukkig.

Met de bus, de KCR en de taxi zijn we weer redelijk snel terug bij ons hotel. Even lekker opfrissen voordat we onze (voorlopig) laatste avond in Hong Kong doorbrengen !

Harry Harry op de race track

De eerste dag van 2006, we staan al weer redelijk vroeg op om op tijd door Iris (tuutterdetuut) naar ons tafeltje aan het ontbijt begeleidt te worden. Ze gaat ons al kennen en we krijgen met de dag een mooier plekje. Vanmorgen zitten we zelfs aan het raam bij de waterkant. Zo kunnen we ons op het gemak voorbereiden op de dag die komen gaat. Bij het dagelijkse krantje zit een fikse bijlage over de paardenraces van vandaag. Zo kunnen we ons een beetje inlezen en weten we wie er favoriet zijn ! Na het ontbijt vragen we aan ons space-cake-concierge om er dress-codes zijn bij de paardenraces. We hadden hier namelijk over gelezen. Hij wist het niet, was nog nooit naar een paardenrace geweest. Toen ik hem vroeg of hij dan geen miljonair wilde worden, kregen we een warrig antwoord, het kwam er geloof ik op neer dat hij er liever hard voor werkte.

Maar goed, vandaag dus naar de paardenraces. Als je denkt dat de hele economie van Hong Kong draait om de ondernemingen die zich hier gevestigd hebben, heb je het fout, het zijn de paarden waar alles om draait. Gokken zit de Chinezen in het bloed, maar toen de Engelsen Hong Kong koloniseerden, werd dat al snel verboden. Behalve de paardenraces dan, dat mocht wel, vonden de Engelsen natuurlijk zelf ook leuk. Tegenwoordig mag er ook bij voetbalwedstrijden gegokt worden en is er één legale loterij, maar dat even terzijde. Het gokken op de paarden kent hier een jaarlijkse omzet van meer dan 1 biljoen US dollar. In het seizoen vinden er ca 2 maal per week races plaats en er zijn twee stadia. Eentje op Hong Kong Island, Happy Valley, midden tussen de wolkenkrabbers (en de oudste, is er sinds 1846) en eentje in de New Territories, Sha Tin, het is het grootste stadium van Azie, er kunnen geloof ik 80.000 mensen in. Vandaag mogen we naar het grote en nieuwe Sha Tin.

Als we aankomen worden we weer hartelijk verwelkomt. Het valt ons op dat iedereen aardig is in Hong Kong (dus niet alleen toevallig vandaag). Als je maar even staat te kijken of te zoeken, vragen ze al of ze je kunnen helpen (zonder dat ze iets aan je willen verkopen, bijna uniek in Azie). Erg attent. Ook hier, gelijk worden we naar het juiste loket verwezen voor de speciale tourist-badge. Even later worden we aangesproken of we niet in de members-sectie willen zitten en recreëren, ‘better facilities’ roept de man en we happen gretig toe. We worden er zelfs helemaal naar toe gebracht !

We lopen wel een stukje door het gebied voor de ‘normale’ mensen en besluiten hier toch straks ook een kijkje te gaan nemen. In het members deel is het goed toeven, de airco staat op vriezen, nu is het eindelijk mooi weer, de zon schijnt, moeten we een jas mee voor binnen !

Binnen wordt er al volop gegokt, er zijn automaten, telefoons, loketten, je moet haast moeite doen om niet te gokken. Op de tv schermen worden beelden getoond van recente races, kan je kijken hoe fit ‘je’ paard erbij staat vandaag. Overal liggen kranten met statistieken, honderden statistieken. Ook hoeveel het paard weegt vandaag en hoeveel dat verschilt met de vorige race, dezelfde gegevens over het gewicht van de jockey en hoeveel oliebollen hij op had gisteren. Of het paard ziek is geweest of niet, of hij al eens ‘gebloed’ heeft, wat dat ook moge zijn, laatst gewonnen race, snelste tijd, etc. etc. etc. je kan het zo gek niet bedenken of het staat erin. Iedereen zit dan ook met zijn neus in deze krantjes (of is aan het eten, het blijven immers Chinezen).

De paarden hebben de mooiste namen, Harry Harry, Smarty, Ambitious Leader, Hip Hip Hooray, Desert Strike, Double Pleasure, Just Too Good, Dream Horse, Arrogance en zo kan ik nog wel even doorgaan. Harry Harry vinden we de mooiste.

Dan is het een klein half uur voor de eerste race. In de paradering worden de paarden warm gelopen, na een paar rondjes gaan ze ieder in hun eigen paddock, de deuren gaan dicht. Wat zou hierachter gebeuren ?? De VIP’s komen het paradeveld op, dure mannen en nog duurdere vrouwen, de paarden komen weer naar buiten en worden nogmaals rondgeleid, op de grote schermen zien we de beelden. De jockeys lopen tussen de VIP’s, ze worden voorgesteld aan diverse mensen. Dan gaat de bel, de jockeys klimmen op hun paarden en draaien nog een laatste rondje op het paradeveld. Het is tijd om de racetrack op te gaan !

Alhoewel het paradeveld niet in ons gezichtsveld is, kunnen we alles goed volgen op de enorme schermen. We zien de paarden het veld op komen, de start is helemaal aan de andere kant, we kunnen dit nauwelijks met het blote oog zien (maar ook nu kunnen we alles weer perfekt volgen op de schermen). Het hele circuit is ca 1.900 meter lang en de eerste race gaat over 1.200 meter. De jockeys gaan met hun paarden in de startwagen (dat ding zal vast wel een naam hebben, je weet wel, waar de deurtjes ineens van open gaan, waaruit dan de paarden tevoorschijn ‘vliegen’). Niet elk paard gaat daar blijkbaar vrijwillig in, sommige worden door een Chineesje of 10 aangeduwd. Het paard lijkt dan in eerste instantie sterker, maar moet uiteindelijk toch toegeven. Ineens wordt het ook enorm druk buiten, iedereen blijft zo lang mogelijk binnen, is druk met gokken, totdat de race daadwerkelijk begint. Eerst zit iedereen, nog steeds met de neuzen in de krantjes. Totdat de paarden in zicht komen, dan gaan ze staan, druk gebaren, gillen, roepen, het hoogtepunt volgt op de finish. Jantje lacht, Jantje huilt en iedereen gaat weer naar binnen. De volgende race begint over een half uurtje…



Het is erg vermakelijk, de mensen zijn de hele tijd druk in de weer, gokjes worden tot op het laatste moment nog gelegd. Er zijn vandaag 10 races, de eerste om 1 uur ’s middags en de laatste om kwart voor 6. We dachten eerst halverwege de middag naar ‘huis’ te gaan, maar we vinden het zo amusant, dat we tot het eind blijven. Ook dan blijkt weer dat ze perfekt met massa’s om kunnen gaan. Binnen no-time verlaten circa 80.000 mensen het stadium, zonder opstoppingen van welke aard dan ook !

We bezoeken de paradering, waar de paarden en de jockeys voorgesteld worden aan de VIPS en waar iedereen kan zien hoe zijn favoriet er aan toe is. We lopen nog naar helemaal vooraan aan het circuit. Als de paarden het veld aflopen, zijn ze dan nog geen drie meter van je vandaan. We kijken hoe de Hong Kong Chinees het geheel beleeft en we zijn blij dat we in de wat ‘duurdere’ members-sectie mogen zitten. ‘Beneden’ zitten de ‘arme sloebers’, mensen die waarschijnlijk ergens tig-hoog achter wonen in zo’n triest betonnen blok, met het lijkt wel soms geen ramen. Ze dromen van een mooi huis in een rustige omgeving, de paardenraces lijkt voor hun de enige manier om dit te realiseren. Maar het werkt natuurlijk niet zo en het is triest om te zien hoe de hoop uit de ogen van deze mensen vervliegt als de race over is ..

De tas van Sinterklaas en duizenden Boeddha’s

Een maand geleden deed ik inkopen voor de Sinterklaas bij ons op het dorp. De supermarkt had een aktie, je kreeg een gratis boodschappentas, de tas van Sinterklaas. Het staat er ook in grote letters op, de tas is rood met uiteraard een Sinterklaas in het midden. Vandaag zitten we in de KCR, een kruising tussen een metro en een trein op weg naar Sha Tin in de New Territories van Hong Kong. En wat komt er (aan de hand van de Chinese mevrouw) voorbij gelopen ? De tas, ónze tas van Sinterklaas. Amazing !

De New Territories, het gebied tussen Kowloon en de Chinese grens. Een deel is natuur, bergen, maar natuurlijk ook veel bebouwing, volgens mij houdt het gewoon niet op. Met de KCR kan je tot aan de Chinese grens, maar wij stoppen halverwege bij Sha Tin, hier staat het klooster van de 10.000 boeddha’s.

Gelukkig schijnt vandaag de zon, heerlijk, de eerste zonnige dag hier in Hong Kong, hopelijk blijft het zo ! Ook in Sha Tin zijn winkelcentra, er zijn hier overal winkelcentra… eigenlijk wel handig, je kan overal gemakkelijk een toilet vinden .. en koffie ..

Na het bakkie bestijgen we de trappen, de 500 treden op weg naar het klooster van de 10.000 boeddha’s. Het begint beneden al, of het boeddha’s zijn weet ik niet, maar er staan aan de kant van de trap wel enorme godenbeelden, allemaal anders en allemaal met goud geverfd. Een rijk klooster … alhoewel, onderweg vinden we een bedelende monnik. We geven een kleinigheid, je weet nooit of het helpt. Bovenaan gekomen is het prachtig, veel kleuren, veel goud, het is een fotogeniek klooster. Als we de belangrijkste tempel binnengaan, begrijpen we de naam. Overal in de wand staan boeddha’s, allemaal anders, of het er 10.000 zijn weten we niet, we hebben ze maar niet nageteld. Er zijn veel aanbidders en er wordt weer veel gewierookt, al mag dat (gelukkig) hier niet binnen.



Middenin de tempel ligt Yuet Kai, de stichter van het klooster, overleden op bijna 90-jarige leeftijd in 1965. Zijn lichaam is gebalsemd en ligt hier te kijk, al heeft hij wel een gouden masker op (gelukkig ..). Hij stichtte het klooster in de jaren 50, het is dus nog niet zo oud. In 1997 heeft het hele grote schade geleden door landverschuivingen, het heeft toen drie jaar geduurd voordat de belangrijkste gebouwen weer hersteld waren. Nog niet alles is klaar, er wordt nog druk aan gewerkt.

Weer beneden eten we wat bij Fairwood, een soort Mc Donalds maar dan voor Chinees eten. Het personeel is er meer dan vriendelijk en al spreken sommigen geen woord Engels, ze helpen je maar al te graag.

Met de KCR en de MTR gaan we weer terug naar Hong Kong zelf. Het is vandaag redelijk zonnig en we ‘moeten’ The Peak nog op. Echt een must als je hier komt, je staat dan op ca 400 meter hoogte en er is een schitterend uitzicht over Hong Kong en zijn haven. Maar ja, het moet dan natuurlijk wel een beetje helder weer zijn. Vanaf beneden gaat er een tram naar boven, een vooroorlogs ding, maar wel erg leuk. Het gaat zo steil, sommige stukken lijken wel 45 graden, je ligt gewoon in je stoeltje. Bovenaan viel het ietwat tegen, beneden leek het wel helder, maar het is het nog lang niet. We zien het water maar nauwelijks. Toch is het prachtig, als het later in de week nog meer opknapt, gaan we misschien nog wel een keertje terug.

Met de ferry gaan we terug naar ons hotel. Even opfrissen, want het is immers oudjaarsavond. In de krant lazen we dat ‘the place to be for the countdown’ Times Square is, dus dat is de bestemming van vanavond. Het ligt in Causeway Bay (gezellige buurt) op Hong Kong Island en om 7 uur vanavond gaat de laatste ferry erheen. In het hotel worden ook al voorbereidingen getroffen voor het feest, balonnen gaan aan de stoelen, het personeel heeft mutsjes op en de band staat al te trappelen onder het 2006 spandoek.

In Causeway Bay is het een drukte van jewelste, wat zijn er toch een hoop mensen hier. We zoeken eerst een restaurantje op om wat te eten, wat hier gelukkig geen probleem is. Vooral de sushi restaurantjes zijn erg in trek, daar staan grote groepen mensen zelfs buiten te wachten op een plaatsje. Daarna bewegen we ons richting Times Square. ‘Bewegen’ is ook letterlijk en figuurlijk wat we doen. We zijn niet alleen, grote massa’s willen allemaal naar Times Square. Maar het is niet groot, er zijn hier geen grote pleinen of open plekken in de stad en zeker niet in dit gedeelte. Door de politie worden we efficiënt en doordacht door een systeem met dranghekken geleidt. We staan nauwelijks stil en uiteindelijk lopen we op Times Square (ik schrijf het snel, toch duurde het wel een half uurtje). We lopen door een speciale passage, het plein is al vol en voor we het weten staan we aan de andere kant en kunnen we niet meer terug. Het is verbazingwekkend hoe ze hier met massa’s om weten te gaan, zonder dat er problemen ontstaan of dat mensen lang stil staan. Het is circa half 11 en we realiseren ons dat we nooit op het plein terecht komen voor 12 uur. We besluiten maar terug te gaan naar het hotel. Te meer omdat vannacht na twaalven deze massa waarschijnlijk met dezelfde metro naar huis moet als wij. De meeste ingangen van de metro zijn afgesloten of er is eenrichtingsverkeer van gemaakt. Het ‘crowd management control system’ werd al afgekondigd en is duidelijk in werking getreden. Maar we worden gered. Een Duitser die al bijna 4 jaar in Hong Kong woont, neemt ons mee naar een ingang die nog wel open is. Hij heeft hiervoor jaren in Londen gewoond en dus nu in HK. Hij is dansleraar, grappig, we hadden allerlei beroepen verwacht, maar niet die.

Als we aan de juiste kant van het water zijn, wacht het volgende probleem. We moeten met de taxi naar het hotel terug omdat alle andere vormen van OV om deze tijd niet meer rijden en ons hotel toch al slecht met OV bereikbaar is. De taxichauffeurs schrikken als ze ons zien, of ze willen niet richting ons hotel, of ze zijn bang voor ons westerlingen, de meeste spreken geen Engels. In ieder geval laten ze ons niet in hun taxi. Dan maar op zoek naar een bus die in de buurt van ons hotel stopt, maar alle bushaltes zijn verlegd doordat diverse wegen zijn afgezet. Ook nu worden we weer gered, dit maal door een Hong Kong Chinees. Hij snapt niet dat ze ons niet in de taxi laten en spreekt zelf een taxichauffeur aan. Het werkt en even later (10 voor 12 om precies te zijn) lopen we de lobby van ons hotel binnen. Op tv kijken we hoe de massa op Times Square aftelt naar 2006 en wij gaan lekker in bad …

Space-cake en 'rock & roll on the rails'

De vrijdag begint met regen, dus we beginnen rustig aan met een uitgebreid ontbijt, beetje lezen, internetten en een schandalig lekker gebakje bij het Corner Cafe in het hotel. Bij de conciërge regelen we wat postzegels. Als hij ontdekt dat we uit Nederland komen, begint hij te giechelen. Het werkt aanstekelijk en we lachen met hem mee. Dan komt het hoge woord eruit, heb je in Nederland niet van die cake ? Van die speciale cake ? Hij giechelt steeds harder en opeens herinnert hij het zich weer: space-cake !

Aan het begin van de middag is het droog buiten en stappen we op de ferry richting Central. Hier zoeken we eerst een machine om onze Octopus-card op te waarderen. Het is dé uitvinding hier in Hong Kong en eigenlijk kan je gewoon niet zonder. Het is begonnen als een betaalmiddel voor de metro, een pasje wat je tegen een plaatje aan houdt als je de metro opstapt en het juiste tarief afschrijft als je de metro weer verlaat. Ondertussen kan je er mee betalen in het hele openbare vervoer, de bus, de ferry (ook naar de outlying islands), de tram, maar ook je blikje cola op de ferry en de boodschappen bij de 7-eleven supermarkten. Erg handig, zeker als je bedenkt dat als je contant wil betalen bij de bus of de tram, wisselgeld niet voorhanden is. De onze was na twee dagen Hong Kong leeg (erger nog, we stonden ‘rood’ ..), maar bij alle metrostations staan machines waar je de kaart op kan laden.

Hierna gaan we op zoek naar de tram. We zijn op Hong Kong island, het deel van Hong Kong waar alle grote ondernemingen (dus grote en hoge wolkenkrabbers) staan. Het blinkt, schittert en is hoog. Als je omhoog kijkt om het hoogste deel te kunnen zien, val je soms bijna achterover. Dit komt natuurlijk ook omdat bijna elke m2 bebouwd is, dus je staat vrij dicht op het gebouw als je het wilt bekijken.



De tramlijn rijdt ca 16 km langs de gehele kust van HK island, althans reed. Vroeger lagen de rails langs het water, nu op sommige plaatsen zo’n 500 meter landinwaarts door alle landwinningprojecten over de jaren heen. Het landjewinnen is nog steeds niet gestopt, getuige de nieuwe luchthaven en disneyland. Het is de grootste houten ‘dubbeldekkerstramvloot’ ter wereld, ze reden voor het eerst in 1904. De mensen toen waren zeer onder de indruk, er stonden lange rijen bij de haltes. Niet om mee te rijden, maar om in te stappen, er door te lopen en er ook gelijk weer uit te stappen. Daarna werd hij vooral gebruikt voor goederenvervoer, de inwoners hingen hun karren achter de tram. Al snel werd een wet gemaakt die het verbood om rijdend materieel te maken met een as net zo breed als de tram. De wet is nog steeds van kracht. Een ritje kost 2 HK dollar (ca 50 eurocent) en voor dit tarief mag je de hele 16 kilometer mee.



Maar goed, we nemen de tram richting Sheung Wan, het moet een deel van Hong Kong zijn wat nog enigszins doet denken aan het oude Hong Kong van voor de wolkenkrabbers. Het is moeilijk, ook in dit deel reiken alle gebouwen tot heel hoog, maar met wat fantasie kom je een heel eind. Het is in ieder geval erg leuk om te wandelen tussen de winkeltjes met gedroogde kruiden, vis, hagedissen en andere ‘unidentified objects’, ze worden gebruikt voor de traditionele medicijnen. Er is ook een straat waar vogelnestjes verkocht worden (voor de soep ?), ze zijn vast erg duur, ze staan meestal gestald achter glas. We zien een aantal kleine tempeltjes, maar bezoeken ook de grotere (en oudste en bekendste) Man Mo tempel. Ook hier weer veel wierook, heel veel wierook !!

En vraag niet hoe we het gedaan hebben, maar in het westers georiënteerde Hong Kong krijgen we het voor elkaar om een restaurantje binnen te stappen waar geen Engelse kaart is. De serveerster kent twee woorden, rice and chicken, dus we krijgen … Gelukkig smaakt het goed, al had de kip niet in stukken gehakt hoeven te worden met bot en al, het maakt het er niet makkelijker op met de stokjes.

In Sheung Wan bedenken we een plannetje uit, we nemen de tram richting het oosten, omdat alle trams tjokvol zitten, blijven we bovenaan staan, achterin en wachten net zo lang tot we kunnen zitten. Dan hebben we een leuk uitzicht over de verlichte straten (het in ondertussen donker geworden) en hebben we onze eigen (goedkope) Hong Kong by night tour. Het plan lukt deels, het goedkope deel lukt (een uur trammen voor 50 eurocent), het zicht op de verlichte straten is prachtig, maar het zitdeel mislukt, de dames die we graag hadden zien uitstappen bleven bijna tot het eind toe zitten. Echt comfortabel is het niet, de tram met z'n houten (smalle) stoeltjes en de rails zijn ook zo gladjes niet meer. Bij het eindpunt lopen we een markt op. Het is op z’n eind, iedereen is een beetje aan het inpakken of verkoopt zijn laatste waar. Zo liggen er bij een kippe-kraam nog 6 poten. En dan niet een poot met vlees, nee, zeg maar 6 voetjes met tenen. De Chinezen lusten volgens ons ook het hele beestje, we zien een snuit van een varken liggen (alleen het deel met de twee neusgaten), geitekoppen, tongen, vissekoppen, jammie, jammie !

Omdat Erik de tram zo wel genoeg vond (ik wilde weer wel dezelfde weg terug), nemen we de bus terug. We stappen uit bij Causeway Bay en weten niet wat we zien. Massa’s Chinezen, maar dan ook massa’s ! Wat een volk ! Het blijkt het populairste winkelgebied van Hong Kong te zijn en dat is zichtbaar. We zoeken hier een restaurantje en belanden in een soort Franse bistro. Er is veel keuze hier, maar bij de meeste restaurantjes staan lange rijen buiten te wachten op een tafeltje. We maken gelijk kennis met de jonge en hippe bewoners van Hong Kong, dit is ‘the place to be’, dat is duidelijk.

Na het eten nemen we de metro terug naar Tsim Tsa Shui, waar we met de pendelbus terug gaan naar het hotel. Weer een dag met verrassingen achter de rug !!

Dilemma ...

Nou, vanmorgen werden we wakker met regen ... allemaal weer niet zo leuk. Maar ach, een ochtendje relaxen is eigenlijk ook wel lekker, uitslapen, uitgebreid ontbijten, beetje lezen, internetten en uiteindelijk weer afgezakt naar de lobby, naar onze favoriete stek in het hotel, the cafe corner ...

Zie hier op de foto voor welke dilemma's je wel niet komt te staan als je hier een bakkie koffie wilt drinken, lastig, lastig, lastig ...

Erg krap in de Chinese bus

Na een dagje stad, besluiten we vandaag naar één van de ‘outlying islands’ te gaan. Onze keus valt op Lantau, het eiland waar ze een paar jaar geleden het vliegveld naast gelegd hebben en vorig jaar Disney Land. Het is dan ook eigenlijk een schiereiland, want er is een brug naar het vaste land aangelegd (inclusief metro). Maar goed, wij besluiten dit te negeren en gaan lekker met de ferry. Lantau is haast twee keer zo groot als Hong Kong Island, maar er wonen maar 45.000 mensen (HK Island 1,4 miljoen). Niet alle inwoners wonen er vrijwillig, er zijn drie gevangenissen op het eiland.

Alhoewel de luchthaven en disney land gelijk de indruk wekken dat het een druk en onpersoonlijk eiland is, niets is minder waar. Het eiland zelf is groener dan groen en bestaat uit mooie stranden en kleine dorpjes. Het blijft wel Chinees natuurlijk, dus laat het woord ‘gezellig’ maar gerust weg.

Na een half uurtje met de fast ferry komen we aan op Mui Wo, iedereen heeft veel haast om de boot af te komen en als wij (als laatste dus) buiten komen, begrijpen we waarom. Er staat inmiddels een hele lange rij bij de bus naar het Po Lin klooster, de ‘hoofdattractie’ van het eiland. De rij is zo lang dat er een aantal bussen nodig zijn om iedereen mee te nemen. We zien het eens even aan en stappen in de bus die ernaast staat. Hij blijkt naar Tai O te gaan, een dorpje helemaal aan de andere kant van Lantau.

De bus is al bijna vol, maar er is nog plaats naast een oud Chinees mannetje. We zitten allebei achter elkaar aan het gangpad. Alles is smal, de bankjes, het gangpad, de ruimte tussen de stoelen, alles is gemaakt voor de kleine Chinese lichaampjes. Er staan dan ook 5 stoelen naast elkaar (rij van 2 en rij van 3), terwijl in ‘onze’ bussen 4 stoelen (2x2) toch echt het max is. Maar goed, Lantau is erg bergachtig (hoogste punt 934 m) en het is wel handig krap te zitten met al die haarspeldbochten, je hoeft je nauwelijks vast te houden, je kan toch geen kant op. De bus is de jongste niet meer en af en toe krijgen we de neiging uit te stappen en te helpen duwen, maar het blijkt niet nodig. Na een klein uurtje zijn we dan in Tai O, de meeste mensen hebben de bus onderweg al verlaten, slechts een klein aantal mensen moesten ook hier zijn.

Tai O ligt aan de kust, vroeger leefde de mensen van de visvangst en nog steeds komen lokalen hier hun vis (zowel vers als gedroogd) halen. Een groot aantal mensen leeft hier op palen in het water, het ziet er allemaal erg armoedig uit.

We doen een rondje door het dorpje, zien (en ruiken) veel gedroogde vis en strijken neer in het ‘upmarket’ (volgens de reisgids) Fook Lam Moon restaurant. Nou ja, ‘upmarket’, voor hier waarschijnlijk wel. Het is toch gewoon zo’n kantine-restaurant, wel erg druk en vol met Chinezen. Ons visje smaakt prima en al snel ontdekken we waarom het servies er zo gehavend uit ziet. Als men is uitgegeten komt er een soort grote regenton op wielen aanrijden, waarin al het servies inclusief etensresten, servetten (een toiletrol die op de tafel staat) en allerhande restanten wordt ingegooid. Een erg snelle en efficiënte manier van tafels leegmaken, maar it’s killing voor je serviesgoed.

We bezoeken nog een tempeltje en zoeken de bus weer maar eens op. Vanuit Tai O gaat er ook een bus naar het Po Lin klooster, het is maar een kwartiertje rijden. Po Lin is een enorm tempelcomplex in de bergen van Lantau. Sinds een paar jaar staat er een enorm boeddha beeld van zo’n 30 meter, van brons, in de buitenlucht. Het schijnt het grootste buiten staande boeddha beeld van brons te zijn. Een trap met 260 treden brengt je aan de voeten van de boeddha, als we halverwege even staan uit te hijgen, zien we dat je ook gewoon met de auto/bus naar boven kan. Maar ach, de trappen zijn vast beter voor je karma en we lopen stug door.

In het klooster zelf geven een paar over-enthousiaste jonge monniken een kleine demonstratie ‘vechtsport’ (al noemen ze het zelf vast niet zo). Erg leuk om te zien, ze zijn niet ouder dan een jaar of 12 en je zag ze overleggen. ‘Als jij nu zo doet, vang ik je hier op’, etc. Het klooster zelf is vrij nieuw en perfekt, beetje jammer eigenlijk.

Binnenkort wordt het erg gemakkelijk om hier te komen. Je kan dan met de metro vanuit de stad zelf naar Tung Chung op Lantau en van daaruit wordt er momenteel een kabelbaan aangelegd van 6 kilometer lengte naar het klooster. Jammer dat deze nog niet af is, had vast een mooie rit geweest.

Vanuit het klooster nemen we de bus weer terug naar Mui Wo, waar we net de ferry missen. Als een ferry of een bus hier in Hong Kong om bijv 18.34u gaat, is hij ook weg om 18.34u en geen minuut later. Dus als de bus om 18.34 aankomt, ben je te laat. Ach, de volgende gaat al over 40 minuten, no problem ! Voordeel is dat we aankomen wanneer het donker is, het is werkelijk prachtig om zo Hong Kong binnen te varen met aan twee kanten prachtig verlichte gebouwen. We worden er stil van ..

Goudvissen in Kowloon !

Vandaag is het tijd voor het echte werk en we starten in Kowloon ! Met de gratis hotelshuttle (we blijven immers Zeeuwen ..) zitten we binnen een kwartiertje in hartje start. Na nog geen 50 meter zwichten we voor de Starbucks, even een cappuccino voor we ons in het stadse geweld storten. Gesterkt wandelen we maar een eind weg, overal winkels, winkels en nog een winkels, overal reclame, reclame en nog eens reclame, wat een stad ! Ineens zien we een stadspark, Kowloon Park en we wandelen de oase van rust in. Ineens staan we oog in oog met een redelijk cluppie flamingo’s, roze flamingo’s met de hoge flatgebouwen op de achtergrond, in Hong Kong lijkt alles mogelijk.

Hierna op zoek naar een tempel, die moet hier ergens in de buurt zijn. Maar we dwalen af, we zien onder een weg een markt, een markt is altijd gezellig, dus we nemen een kijkje. Voor we het weten moeten we onze weg zoeken tussen … etende Chinezen, de markt eindigt in een soort foodcourt. Uiteindelijk vinden we bij toeval toch de tempel, wat niet meer blijkt te zijn dan een paar boeddhabeelden in een ‘schuurtje’, zoals wij dat zouden noemen. Weer veel wierook en etenswaren, het is er niet druk.

Via Nathan Road (winkels, winkels, winkels ..) lopen we naar het water. De Avenue of the Stars, hier heb je het mooiste uitzicht op de overkant, de zo typische skyline van Hong Kong. Jammer genoeg zit het weer niet erg mee, het is heiig en het uitzicht is is alles behalve helder, maar ach, we zijn er nog een week, dus we houden moed. Op de Avenue of the Stars liggen tegels van alle bekende filmsterren. We kennen er maar twee, Bruce Lee (is snel gevonden) en Jackie Chan (is nog sneller gevonden). De laatste tegel is bijna versleten .. iedereen wil wel vereeuwigd worden met de tegel van Jackie, jong en oud legt dan zijn handen in die van Jackie en ‘one, two … thlee !’. De Avenue wordt overigens keurig schoon gehouden, we treffen meerdere malen een man aan die met een plamuurmesje de onrechtmatigheden van de stoep schraapt.

Het wordt tijd om te eten en al snel vinden we een tentje vol met Chinezen, veel Chinezen, dan is het eten meestal wel goed ! Er wordt heel wat afgeslurpt en we genieten gewoon mee van onze eerste ‘stokjesmaaltijd’. Het is weer even wennen, maar we zijn het gelukkig niet verleerd.

Hierna nemen we de metro naar Yau Ma Tei, een stukje noordelijker. In de metro ontdekken we dat je er gratis kan internetten we kijken de foto’s van schoonzus Nancy, die momenteel drie maanden door Nieuw Zeeland reist.

Het is ondertussen gaan regenen en dat is errug jammer, we wilden naar de ‘birds market’, waar volwassen Chinezen zich erg schijnen te bekommeren om hun gevleugelde vriendjes, maar ja, als het regent zullen ze wel ergens binnen gekoesterd worden.

Uiteindelijk belanden we in een straat waar vissen verkocht worden, niet voor consumptie, maar voor de Feng Shui in huis. Goudvissen in alle soorten en maten, al voorverpakt in een zakje zijn ze opgehangen aan een rek, ze kunnen zo de boodschappentas in. De meeste visjes bewegen niet meer of nauwelijks … ik ben al lang blij dat vissen niet zielig kunnen kijken, anders zou ik het hier vast niet droog houden.

We lopen verder en belanden weer in een drukke markt, het regent nog steeds, jammer hoor, het is toch al een wat droevige buurt en het maakt het er niet beter op. Uiteindelijk komen we bij de Tin Hau tempel aan, Tin Hau is de godin van de zeelieden. Buiten zouden bij mooi weer allemaal waarzeggers, handlezers, etc. moeten zitten, maar ja, die zijn er dus nu mooi niet. In de tempel wordt weer flink wat wierook gestookt. Hier hangt ook de spiraalvormige wierook, ze schijnen een week mee te gaan.

We zijn de regen meer dan zat en belanden in een cafeetje, het is tijd voor een bakkie met een gebakkie (want ook zoetigheid is hier goed verkrijgbaar !!).

’s Avonds bevinden we ons weer vlakbij de Avenue of the Stars, wat is het uitzicht fantastisch, als het donker is en alles mooi verlicht (nu extra vanwege de feestdagen), weet je niet wat je ziet. En vanavond is het ook nog een de ‘symphony of ligths’, een laserspektakel op muziek. (http://www.tourism.gov.hk/symphony/). Het duurt een kwartier en de meeste gebouwen ‘doen mee’. Aan beide kanten, al zie je van de overkant natuurlijk meer dan van je eigen kantje. De Chinezen zijn erg onder de indruk van de lasers, de oohhs, maar vooral de aaaaahhhhs zijn niet van de lucht !

Ondertussen flink stuk van een dagje Hong Kong, duikelen we de shuttle bus weer in en met een kwartiertje zijn we weer thuis, waar we de hectiek van de stad met het badwater door het putje laten slurpen …

Whampoa !

Dinsdag, nog steeds dag van aankomst …. Vanmiddag kennisgemaakt met Hong Kong, na aankomst de omgeving van het hotel verkend, Hung Hom. Hier draait alles om Whampoa (oa eigenaar van ‘ons’ kruidvat), het lijkt wel of de hele omgeving deze onderneming toebehoort. Er staat een enorm cruiseschip tussen de flatgebouwen en het doet dienst als winkelcentrum. Er is een enorm gebouw met allemaal restaurants, een enorme bioscoop, nog meer restaurants en winkels (als de Hong Kong Chinezen niet kunnen eten en/of winkelen zijn ze niet gelukkig lijkt wel) en zelfs ons hotel lijkt erbij te horen. Maar het straatbeeld is, hoewel druk, vrij rustig. Geen geschreeuw op straat, geen getoeter, redelijk relaxed ...

Tussen alle westerse winkels (van Esprit tot Toys ‘r Us, Mango tot Body Shop) zijn er gelukkig ook een hoop ‘typische’ winkeltjes. Veel makelaars, de ramen hangen vol aanbiedingen, raar genoeg meestal zonder foto van de betreffende flat (2 onder 1 kap kennen ze hier niet hoor!). Maar ook veel drogisterijen waar je je eigen kruidenmengseltje kan krijgen. Bij sommigen staat een lange rij wachtenden, uit de meest vreemd uitziende kruiden en gedroogde …… (veel komt uit Japan, de rest konden we niet lezen) wordt een persoonlijk mengsel gefabriceerd. Veel eettentjes tussendoor, een beetje kantine-achtig, vaak met ongezellige verlichting, maar wel altijd erg druk.

Tussen al het westerse geweld gelukkig ook nog een klein tempeltje. Mensen lopen in en uit met flinke bossen wierook en ook veel voedsel. De goden hebben trek vandaag.

Het ziet er leuk uit, de eerste indrukken bevallen ons wel. East meets west in Hong Kong, we gaan ons prima vermaken deze week !!

Erik & Willeke

We zijn gearriveerd !

Daar zitten we dan, in onze hotelkamer op de 15e verdieping met uitzicht over water, boten en wolkenkrabbers. De kamer is groot en ruim, niet wat we gewend zijn van stedenhotels, maar goed, we zitten dan ook in een voor ons doen duur hotel. Kamer 1537, dan weet je het wel, het is groot ! Maar alles is groot hier, dus we doen gewoon lekker mee.

De eerste indrukken zijn toch wel weer anders dan verwacht. Vooral vanaf de luchthaven, veel groen, bergen, bomen en bossen. Niet het eerste waar je aan denkt als je Hongkong leest. Maar hoe dichterbij de stad zelf nadert, hoe meer beton je voor ogen krijgt. Vooral in hartje stad is elke vierkante meter meer dan dubbel benut. Een wegenkaart van deze stad moet haast wel een 3d tekening zijn, anders heb je er niks aan. Overal lopen wegen onder en boven elkaar, afslagen, bruggen, gebouwen, alles is hier in meerdere verdiepingen.

Maar goed, eerst maar eens bijkomen, in het vliegtuig niet veel geslapen, dus we zullen wel voortijdig instorten. Straks eerst maar eens lekker lunchen met uitzicht op het water ...