Zeus is boos...

‘Normaal’ gesproken, als we op Kythera zijn, gaan we naar Albert en Anita’s guesthouse, Xenonas Fos Ke Choros. Nu gaan we twee nachtjes ‘vreemd’. Ik wilde eens aan het strand slapen (in een huisje dan, dat wel) en het zonnetje op zien komen. Ik zet ik mijn wekker op 6 uur.

Eerlijk gezegd komen we deze vakantie niet zo goed aan onze nachtrust. In het eerste hotel op Kefalonia werd ik elke keer wakker van de kou, ik heb hier zelfs mijn dikke sokken aangehad in bed, op Ithaca werden we elke nacht gewekt door Miepie, stond ze hard te miauwen aan de slaapkamer/terrasdeuren, in het hotel daarna deden we geen oog dicht vanwege de herrie op straat en nu dit. De wekker op 6 uur voor de zonsopkomst ;-).

Het is de moeite waard, alhoewel nog wat frisjes, struikel ik in pyjama het strand op. Er is verder niemand, heerlijk. Er is wat bewolking boven zee, wat de eerst rode lucht prachtig maakt. Langzamerhand verandert het in een roze kleur en daarna in ‘gewoon’ zonlicht. Morgen weer J. Erik duikt terug zijn bedje in, ik ga op het terras zitten, er gaat niets boven een ‘vers’ ochtendzonnetje, heerlijk.

We genieten volop, wat een heerlijk plekje zo dicht bij het strand. Een zalig terras waar we zowel in als uit de zon kunnen zitten en we struikelen zo het strand op.

strand als we naar links kijken

en als we ons hoofd rechts draaien

op het strand gevonden!

Maar dan, halverwege de ochtend, wat gebeurt er nu? Regen! Donkere wolken pakken zich samen boven zee om hier naar toe te drijven. Na een kwartiertje houdt het op en schijnt de zon weer. Niet achter ons, in het binnenland moet het haast wel heel hard regenen, het ziet daar zowat zwart. In de verte horen we het onweer donderen. Iemand moet Zeus boos gemaakt hebben! Zouden wij het zijn? Omdat we twee nachten ‘vreemd’ gaan? Oeps.

Aan de andere kant, het eiland kan het wel gebruiken. Gisteren klaagde Pierros nog dat het zo lang niet meer fatsoenlijk geregend heeft. Zelfs de waterval bij Mylopotamos staat droog. Hij maakt zich zorgen voor de zomer als er veel toeristen op het eiland zijn en er dus ook veel water nodig is.

Maar zoals gezegd, wij zitten aan het strand en hier schijnt de zon volop. Het is heerlijk op ons terras. Oh ja, toch nog een klein dingetje… juist als we hier twee nachtjes zijn, wordt het strand ‘zomerklaar’ gemaakt. Er is al de hele ochtend een shovel aan de gang om het strand te egaliseren en de parasolletjes te planten. Dag zingende vogeltjes, dag ruisende zee, hallo rammelende shovel. Maar ach, er zijn ergere dingen en de mannen zullen vast af en toe stoppen voor een bakje koffie of een souvlakietje, toch? Of is Zeus echt heel boos en heeft hij de shovel ook geregeld? Pfff…

Aan het begin van de middag rijden we richting Kapsali voor de lunch. Onderweg regent het KEIHARD! Geultjes met water langs de wegen. Gelukkig is het in Kapsali droog en zonnig, het ligt aan de kust. De buien blijven duidelijk boven het binnenland hangen.

Als we terugrijden regent het bij ons ook. Gelukkig zitten we droog onder het grote afdak boven het terras. In de regen rijden we ’s avonds naar Skandia voor een heerlijk vers gegrild visje. Hopelijk morgen weer zon…

Hemel en aarde wordt bewogen...

… om ons vandaag op Kythera te krijgen. Een dag die we niet snel zullen vergeten.

Vanmorgen hebben we nog een beetje door Argostoli ‘gestruind’, de gerestaureerde brug afgelopen, een enorm cruiseschip binnen zien komen, nog een poosje naar de schildpadden gekeken (blijft bijzonder!), bakje koffie gedaan tussen de oude mannetjes bij het kafenion en uiteindelijk een soort van (niet al te gezond) geluncht bij de bakker ;-).

dé brug die de baai bij Argostoli oversteekt

zicht op Argostoli vanaf de brug, het witte pand met het luxe jacht ervoor, dat is ons hotel

een heerlijk gezonde lunch bij de bakker ;-)

Halverwege de middag rijden we naar de luchthaven voor de binnenlandse vlucht naar Kythera, met een tussenstop op Zakynthos. Het is niet hectisch bij het inchecken, we zijn met z’n vijven. 

prachtig kunstwerk 'eternal voyage' op de luchthaven van Kefalonia

Vanaf de gate worden we door een mannetje opgehaald om naar het vliegtuigje te lopen. Erg grappig, alsof we een busreisje gaan maken. We zitten bij de nooduitgang, lekker veel beenruimte in het kleine toestelletje.

De rit naar Zakynthos is kort, 10 minuten en we staan alweer aan de grond. Er wordt in het Grieks wat gebrabbeld door de piloot, maar we begrijpen er niets van en blijven gewoon zitten. Iedereen stapt echter uit. Dan komt de stewardess naar ons toe, er moet getankt worden, iedereen moet uit het toestel. Dus ook wij stappen uit en volgen de rest naar de bus die klaar staat om je naar het luchthavengebouw te rijden.

Bij het uitstappen staat er een mevrouw die vraagt of er mensen doorreizen naar Kythera, ze heeft twee transitpassen in haar hand en Erik en ik volgen haar, we worden het luchthavengebouw binnengebracht en ze verteld ons dat ze ons straks weer op komt halen. We kijken elkaar aan, in het bagagevak van het toestel lagen alleen nog onze rugzakken. Zo te zien wordt er niets bijgeladen. Zouden we straks de enige passagiers zijn? Dat zal toch niet? Nee, er zijn vast nog mensen die pas hier inchecken zijn, de bagage van deze mensen wordt vast zo aan boord gebracht.

Een half uurtje later komt de dame ons weer halen, we stappen met z’n tweeën in die enorme bus, de deuren gaan dicht en we gaan richting het toestel. Zou het dan toch? We voelen ons even de koning en de koningin als we het toestel instappen. We vragen het de stewardess en ja hoor, we zijn echt de enige passagiers!! Dat wordt een duur vluchtje voor Sky Express, 63 eurootjes p.p. hebben we betaald en o ja, we moesten nog 18 euro bijbetalen omdat we teveel bagage hadden J.

40 minuten lang duurt de vlucht, we krijgen een drankje, een koekje en een snoepje. De stewardess komt nog een praatje maken, ze spreekt goed Nederlands, haar moeder komt uit België, haar vader is een Griek, ze is in Leuven opgegroeid. Voor deze baan is ze (terug?) naar Griekenland verhuisd.

Als we aankomen op Kythera blijken we de laatste vlucht van de dag te zijn. Het luchthavenpersoneel is er nog vanwege de twee laatste passagiers (wij dus), voelt heel raar. Bij binnenkomst in het halletje is er alleen nog licht aan bij Panayotis, hij staat op ons te wachten, bij hem hebben we de huurauto geregeld. Verder is er niemand, alsof je aankomt terwijl het feestje net afgelopen is, heel apart. We vullen ons eigen contract in, Panayotis is zijn leesbril vergeten. Onze twee rugzakken komen op de band naar binnen gehobbeld, het is al met al een haast surrealistische ervaring.

We rijden weg in onze suzuki jimny, op weg naar ons huisje aan het strand. Achter ons zien we Panayotis de deur van het luchthavengebouw(tje) op slot draaien.

De huiseigenaar heeft ons gevraagd om naar haar huis te komen, dan krijgen we daar de sleutel. Het dorp wat ze noemt kennen we niet en kunnen we ook niet terugvinden op de kaart. Huh? Nou ja, we rijden wel richting het strandje en dan rijden we vanzelf door het dorpje heen (dat staat tenminste in de beschrijving).

Maar zover komt het niet. Panayotis ziet ons aan de kant van de weg staan, terwijl we even op de kaart kijken. Hij weet wél precies waar we heen moeten, hij gebaart ons te volgen. Hij brengt ons wel in het dorpje. ‘It’s a bit complicated’, zegt hij. Oké en we rijden achter hem aan. Bij het benzinestation stopt hij. Hij stapt uit en loopt naar een ander autootje toe. Dan komt hij naar ons toe. Die andere auto, dat is zijn neef. En Nikos (eigenaar van ons huisje) is ook zijn neef. (Het lijkt India wel, daar is ook iedereen ‘cousin’ van elkaar.) De neef die hier staat, brengt ons wel bij Nikos, Panayotis zou het graag willen doen, maar hij is zo druk. Verbaasd staan we bij het benzinestation. 

we volgen de neef van Panayotis

We wachten tot de neef zijn jerrycans heeft volgetankt en volgen dan zijn auto. Na een minuut of tien stopt de neef, hij wijst naar rechts (daar woont vast Nikos) en rijdt zijn eigen oprijlaantje op. En inderdaad, aan de overkant staat de vrouw van Nikos, Katerina, al op ons te wachten. ‘Wait, I take my car, you follow me to the ‘ghouse’’, zoals ze dat in een heerlijk Grieks accent zei. Even later rijden we dus achter de derde Griekse auto aan richting ons huisje bij het strand. We lachen ons suf. Eerst een privé vliegtuig en nu is heel Kythera in touw om ons bij het huisje te krijgen.

we volgen de eigenaren van het huisje

Het huisje is te gek, vooral de locatie, erg dicht bij het strand. Mooi terras met stoelen en ook binnen ontbreekt ons aan niets. Energie wordt opgewekt door zonnepanelen en er is warm water.

uitzicht vanaf ons terras, prachtig!!!

We rijden richting de supermarkt om inkopen te doen voor ons ontbijt. We zien gelijk een bekende, Karin van het leuke winkeltje in Mylopotamos. We kletsen even bij, we gaan van de week zeker nog bij haar langs. We rijden door naar Pierros, het is nog wat aan de vroege kant (half 8), maar we hebben trek. Hij kijkt verrast op, Pierros neemt je altijd mee te keuken in, bij hem is het altijd kiezen uit wat er die avond in de pannetjes zit. En hij is altijd trots op zijn gerechten, uit ervaring weten we dat je niet overal ‘ja’ tegen moet zeggen, want dan hoef je de rest van de week niet meer te eten. Wil je dit misschien proberen? Twee van die gevulde paddestoelen? Beetje salade? Beetje dit? Beetje zus? Oh, dat is ook ‘very good’, zal ik twee kleine stukjes erbij doen? Misschien nog wat frietjes bij het voorgerechtje? We weten hoe het werkt, we zeggen dat we dat allemaal de volgende keer zullen proberen, maar dat we nu genoeg hebben. Als we de keuken uitlopen, probeert hij het nog met gevulde tomaatjes, ‘very very good’, we zwichten niet.

Dan doet hij het gewoon op een andere manier. Omdat we net aangekomen zijn, krijgen we twee stukjes spinazietaart ‘of the ghouse’. En na het halve litertje (wat ze hier trouwens ‘half kilo’ noemen) witte huiswijn, krijgen we er nog een kwart kilootje bij, ‘of the ghouse’ omdat we net zijn aangekomen. Inmiddels helemaal vol (de porties zijn altijd flink), zitten we uit te buiken als hij met een nagerechtje komt ‘of the ghouse’ en hierna volgt nog een borrel ‘tsipouro’ (antivries) ‘of the ghouse’ omdat we net zijn aangekomen. Ja Pierros, zo kan die wel weer…

Schildpadden!!!

Gisteren zijn we in Argostoli aangekomen, de hoofdstad van Kefalonia. We slapen in het Grand Hotel, 17 dagen geleden geopend, vertelt de receptionist ons. Overdag horen we de bouwvakkers bezig, de schilders lopen door de gang en de handdoekhaakjes in de badkamer ontbreken nog. Maar verder is het prima, heerlijke bedden, een zalige regendouche en een mooie inrichting.

de vloer van onze kamer

Alleen ’s nachts is het ‘lastig’, de terrasdeuren moet je wel open laten (de airco doet het niet en de ventilator maakt zo’n herrie, dat gaat hem ook niet worden), maar er is zowat de hele nacht een enorme herrie op straat,  ineens begrijpen we de 50% korting op de kamerprijs J.

de boulevard van Argostoli

Na het ontbijt struikelen we de boulevard op, tegenover ons ligt een luxe-jacht (zo eentje met personeel), ernaast veel (gewone) zeilbootjes, verderop zijn de vissersmannen op hun bootjes hun versgevangen vis aan het verkopen. De andere kant op vertrekt elk half uur de ferry naar Lixouri, een schiereiland. We lopen richting de vissersbootjes. Indien gewenst maken ze de vis voor je schoon. De restanten gooien ze het water in én dat trekt enorme zeeschildpadden aan!

vissersbootjes die hun vis zo uit de boot aanbieden

We weten niet wat we zien, wat een enorme beesten! En ze zwemmen gewoon ‘langs de kaie’. Even verderop staat een bord met informatie en er lopen vrijwilligers rond. Er schijnen hier zo’n 30 schildpadden te leven, ze kunnen bijna een meter groot worden, ze zijn ‘pas’ vruchtbaar na ongevee 20 jaar, ze kunnen zo’n 65 jaar worden en zo staan er nog meer weetjes op. Ze zijn (uiteraard) beschermd en de vrijwilligers zorgen er o.a. voor dat ze ongestoord kunnen nesten op stranden hier verderop. Je blijft er naar kijken, wat een mooie beesten, prehistorisch haast.

Erg vriendelijk zijn ze niet, althans niet naar elkaar toe. Als er een eentje onder een boot zit waar net een visje wordt schoongemaakt en een ander denkt daar ook kans te maken, vergeet het maar! Die wordt wel even weggeboesjeneerd J.

Later zoeken we de facebooksite van de organisatie op. We lezen dat er die ochtend een zwakke schildpad is gezien, is gevangen en naar de dierenarts is gebracht. Blijkt ze een vissershaak in haar keel te hebben (waarschijnlijk al een aantal maanden)… het beestje heeft het helaas niet overleefd.

We lopen verder naar het plaatselijke kafenion waar de mannen aan de Griekse koffie zitten. Altijd weer vraag ik me af waar de vrouwen dan zijn. Thuis aan de was? Thuis aan het koken? Bij vriendinnen? Maar hier werkt het kafenion als een soort oppas. Man en vrouw komen aangereden, vrouw aan het stuur, zet man uit bij het kafenion en zelf gaan ze om boodschappen. Kan je tenminste rustig een rondje doen, zonder dat je man elke keer weer lekkere dingen in je karretje gooit ;-). Wij genieten van onze koffie, terwijl de mannen de wereldproblematiek proberen op te lossen.

Weer even verderop is er een brug, deze is in de 19^e eeuw door de Engelsen (toenmalige overheersers) aangelegd, dwars door de baai. De brug heeft de aardbeving overleefd, na een fikse renovatie is de brug weer ‘bewandelbaar’.

Aan het eind van de ochtend rijden we naar het noorden. Het strand van Mirtos is ooit uitgeroepen tot het derde mooiste strand ter wereld. Dus dat willen we natuurlijk wel zien! En inderdaad, het is schitterend. Ik herinner me Nikki, van het eerste hotel op Kefalonia. Zij vind dit strand maar niks, ja, prachtig om vanaf hoogte naar te kijken, maar niet om te zijn, levensgevaarlijk vindt ze de zee hier, er schijnen elk jaar meerdere doden te vallen. We kijken hoe de vlag erbij hangt, groen, dus veilig. Er zijn wel flinke golven (ik vrees dan altijd voor mijn lenzen), maar we gokken het erop. De strandwacht zit op zijn torentje uit te kijken over zee.  Het zeewater is heerlijk! Het lijkt wel een zwembad, een golfslagzwembad, dat wel. En inderdaad, er staat een fikse onderstroom, dus we kunnen ons best voorstellen dat hier soms mensen in de problemen komen.

We rijden terug naar Argostoli en genieten nog even van het mondaine sfeertje dat er bij ons hotel hangt. Morgen verder naar Kythera, terug naar het traditionele Griekenland J.

terug vanuit Argostoli, ik weet niet of jullie het kunnen zien, maar het kerktorentje heeft een eigenaardig knikje ;-)

I am sorry for the weather…

Het is de laatste dag op Ithaca, vanmiddag om drie uur gaan we met de boot weer terug naar Kefalonia om over twee dagen door te vliegen naar Kythera.

’s Ochtends worden we, zoals gebruikelijk, al vroeg gewekt door ons Miepie, verlegen als ze is om een knuffel. We kroelen wat en daarna springt ze van het terras richting de olijfbomen, ze kan best even stil zitten, maar veel te lang moet dat ook weer niet gaan duren. Op weg naar de volgende muis of vlinder of wat er ook maar beweegt. Grappig beestje, vol energie en gekkigheid, we gaan haar nog missen. Ik heb het trouwens over ‘we’, maar ik bedoel eigenlijk ‘ik’, tijdens dit vroege ochtendritueel (meestal half 7) ligt Erik nog lekker te slapen en zit ik met Miepie buiten in het opkomend zonnetje.

Na het algehele ontwaken en het ontbijt met restjes (laatste ochtend), pakken we de rugzakken in en rijden we richting het dorp. Gisteren hebben we een ‘bergje’ beklommen op zoek naar overblijfselen uit de oudheid. De opgravingen zijn in 18xx ontdekt door een Duitse meneer die beweerde dat dit het paleis van Odysseus geweest moest zijn. Er werden veel potten, kruiken, etc gevonden en zelfs munten met de beeltenis van Odysseus erop! Veel later ontdekte men opgravingen vlakbij Stavros en toen ze men dat daar het paleis geweest moest zijn. Afijn, niemand die het weet, er zijn zelfs mensen die zeggen dat het Ithaca uit de Odyssee niet het Ithaca van nu is.

Odysseus overziet Ithaca in Vathy

Er is in Vathy een klein museum waar deze potten en munten liggen. En daar zijn we wel nieuwsgierig naar. Het is een museumPJE, drie aaneengesloten ruimtes vol met potten, schalen, borden en andere voorwerpen die bijna allemaal afkomstig zijn van de opgravingen waar we gisteren waren. Maakt het toch wel bijzonder. Ook de munten met de beeltenis van Odysseus liggen er.

dit is het hele museum

Hmmm… ik weet nog niet zo goed wat ik met de mythes aan moet. Ik ben er niet mee opgegroeid, op school nooit enige kennis van vernomen. Ze doen mij voor als ‘sprookjes’ en dat zijn ze natuurlijk ook (toch?), maar toch hebben bepaalde personen blijkbaar wel echt bestaan? Of niet? Of is Odysseus een ‘godheid’ die toen ooit aanbeden is? Of was het een echt bestaande koning? Interessant, leuk om er meer over te weten te komen nu we hier zijn. Er zijn hier zelfs opgravingen gedaan uit ‘the cave of the nymphs’ of all places. Potterieen met de namen van de nymphen erop. Wat is dat dan? En hoe kan dat dan? En wie waren die nymphen dan (in het echt)? Ergo, ik snap er inmiddels niets meer van. Het heten ook niet voor niets mythes natuurlijk.

We doen nog een ijsje bij de bakker en gaan weer naar huis. Miepie ligt nog te slapen op de tuinbank. Ze rekt en strekt zich uit. Ze wil bij me zitten. Nog een uurtje dan gaan we weg. Ze kijkt naar me op en geeft me een kus, althans, ze komt met haar bekkie richting die van mij. Ik heb vast een slechte adem, maar het idee dat ze me een kus geeft voor de fijne week vind ik leuker J.

Michaela komt nog langs. Om af te rekenen en om te vragen hoe we het gehad hebben. Ze excuseert zich ‘sorry for the weather’. Huh? Ze vertelt dat dit veel te koud is voor de tijd van het jaar en dat ze bang zijn dat het weer zo’n koude zomer wordt, net als vorig jaar. Okay, ik snap het, maar voor ons was het weer prima. Superveel zon, windje erbij, overdag zo tussen de 25 en de 30 graden. Maar inderdaad, vaak stak aan het eind van de middag de wind flink op en ’s avonds had je een vestje nodig om buiten te kunnen eten. Ik zou het niet anders gewild hebben.

Michaela is zwanger (duidelijk zichtbaar). Ze verwacht haar kindje na de zomer. Op mijn vraag of haar kindje op Ithaca geboren gaat worden, kijkt ze me verschrikt aan. Dat hoopt ze niet. Athene, ze gaat straks in Athene bevallen, daar zijn alle medische voorzieningen aanwezig, hier is niets. Straks gaat ze er voor minimaal 21 dagen heen, ze ziet er wel tegenop, ze houdt niet van de grote stad. Ze schiet in de lach, misschien wordt het kindje wel op de boot geboren, dat heeft wel één groot voordeel, je mag dan de rest van je leven gratis met de boot mee in Griekenland ;-).

We zetten onze spullen in de auto en rijden nog één keer naar Vathy, deze keer voor de lunch. Het is gezellig in het dorp, de groenteboer komt langsrijden en de visboer zit bij het cafetaria te wachten op klandizie. 

groenteboer

visboer

In het kafenion waar wij wat eten, is één van de oude mannetjes jarig. Regelmatig komt er een ander mannetje langs, die hem feliciteert en erbij komt zitten en zo wordt de club steeds groter. Leuke manier om je verjaardag te vieren. Er komen stukjes worst, olijfjes, etc op tafel. Gezellig.

Op ons gemak rijden we naar de ferry.  We waren gewaarschuwd, hij is altijd te laat, maar niet deze keer. Na 20 minuutjes varen, rijden we het buureiland Kefalonia op. Dag Ithaca, hopelijk tot ziens, we vonden je erg leuk.

Schokkend...

gevulde auberginerolletjes, jammie :-)

We zitten te eten, in Frikes, een klein vissersdorpje in het noorden van Ithaca. Inmiddels weten we dat hier de beste restaurantjes zitten, in Frikes is het pas echt smullen. Ineens schudt alles om ons heen, nou ja, het is niet zo dat de wijn uit de glazen springt, maar toch, we voelen de aarde duidelijk bewegen. Alsof er een flinke vrachtwagen langs komt, maar toch anders, het duurt ook langer, de bewegingen voelen ‘dieper’. Een aardbeving, één van de vele die in dit gebied voorkomen. De mensen zelf kijken er al lang niet meer van op.

We hebben het opgezocht, google maar op ‘breuklijnen Griekenland’ en je ziet dat we ons precies op zo’n breuklijn bevinden. Als je kijkt op websites met recente aardbevingen, weet je niet wat je ziet, het is echt wekelijks raak.

een oude klokketoren in old Skala op Kefalonia, volgens mij de enige die de aarbeving heeft overleegfd, vroeger stond er bij elke kerk een klokketoren

Kijken ze er nu niet meer van op, in 1953 was dat wel anders. Toen was er zo’n flinke beving, dat de gebouwen op zowel Kefalonia als Ithaca bijna helemaal verwoest werden (en wellicht ook andere eilanden in de buurt, dat weet ik niet precies). Het is nog steeds zichtbaar, beide eilanden zien er ‘nieuw’ uit. Bijna alles moest herbouwd worden, het kon met financiële hulp uit het buitenland. In feite waren het vier aardbevingen kort achter elkaar, de zwaarste 7.2 op de schaal van Richter. Het zuiden van Kefalonia kwam maar liefst 60cm omhoog.

Vathy is in oude stijl herbouwd

In Ithaca is het nog het minst zichtbaar. In de hoofdstad Vathy bijvoorbeeld is alles in oude stijl herbouwd. Op Argostoli, de hoofdstad van Kefalonia, is alles in nieuwe stijl herbouwd, alle prachtige Venetiaanse gebouwen die daar ooit stonden, alles is weg. Oude kerkjes op het eiland met prachtige fresco’s, (bijna) allemaal weg. Er waren 600 doden. Veel mensen trokken weg van de eilanden, vooral Amerika, Australie en Zuid Afrika.

de resten van een verwoeste kerk in Old Skala, het dorp is beneden aan de kust herbouwd

een restaureerde kerk in Paleochora op Ithaca, de fresco's zijn prachtig!!

In Kefalonia zijn veel dorpen op een andere plaats herbouwd. Meer naar de kust toe, vroeger woonde men veel verder de berg op, het binnenland in. Met uitzondering van Fiskardo, een dorp in het noorden van Kefalonia. Dit bleef geheel ongedeerd tijdens deze allesverwoestende schok. Eerst werd dit geluk aan de goden toegeschreven, maar de feiten zijn dat het wat verder van het episch centrum lag én dat er een luchtbel in de grond blijkt te zitten, die dempend werkt.

een verlaten olijfoliepers in Old Skala

Twee jaar geleden, in 2014 was een weer een flinke schok met veel materiele schade. In Kefalonia is toen nieuw land ontstaan. Het bleek dat op sommige plaatsen de aarde zo’n 20cm omhoog is gekomen. Het is nu een prachtig ‘kaal’ stuk ‘strand’, waar de natuur zijn gang kan gaan.

Wij eten lekker verder, we vonden het best een spannend moment en het is leuk om het later bevestigd te zien op een ‘aardbevingswebsite’. Maar het is natuurlijk niets met wat de bewoners hier in 1953 meegemaakt hebben, een jaartal waar de gemiddelde Zeeuw op leeftijd ook zo zijn herinneringen bij heeft…