De dag dat er van alles verdwijnt ...

Ik heb het al twee keer eerder meegemaakt, ga ik ’s morgens even ontbijten (nou ja, even, voordat alles in de keuken rond is en je het hebt opgegeten, ben je een uur verder), mist er wat uit mijn badkamer. Voornamelijk het matje op de grond. Zo ook vanmorgen, kom ik terug, is ineens dat matje weer verdwenen. Verder is er niets gebeurd, mijn kamer is niet schoongemaakt of zo, ze hebben alleen het matje weggehaald…

Vervolgens komen ze, na een extra kopje thee (vandaag geen afspraken !) mijn wasje terugbrengen. Nu heb ik niet alles geteld enzo, maar ik weet toch zeker dat ik een lichtgrijze blouse heb meegegeven. Die zit er nu dus niet meer bij. Blouse kwijt … ik wacht morgen nog even af (mijn was kwam namelijk in twee sessies/dagen terug, misschien maken ze er drie van) … en anders ga ik op mijn beste Bengaals maar proberen uit te leggen dat er iets mist.

En vanavond kom ik terug naar het hotel, zijn alle schilderijen van de muur gehaald ! De lobby (groot woord voor zo’n kleine ruimte, maar het is een ‘lobby’) hangt hier vol met kunst, voornamelijk schilderijen. En nu dus niet meer. Als er er naar wijs en vragend kijk, roepen ze met z’n allen ‘tomorrow new, tomorrow new’, dus dat hopen we dan maar, het was wel gezellig al die kunst aan de muur.

Verder ben ik vandaag nog niets kwijt (ja, de 35 koeien en de kameel zullen er niet meer staan, maar dat was voorspelbaar …).

Verder had ik dus een dag zonder afspraken. Na het ontbijt belde Rosalie me op of ik alsjeblieft wilde helpen met het kopen van nieuwe schoenen. Ze draagt namelijk felgele slippers die ze ooit heeft gekregen van iemand om ze weg te geven aan de arme mensen, maar ze draagt ze nu dus zelf. Dat kan natuurlijk niet en nu heeft ze inmiddels zoveel commentaar gekregen dat ze nieuwe wil/moet, maar dat kan ze niet alleen en voilá, daar ben ik! Dus op naar Sudderstreet waar we zowaar drie paar schoenen kopen (voor omgerekend ca 15 euro …).

deze man slaapt ... knap hoor !!

Daarna op zoek naar een nieuw spacenter, waar ik over heb gelezen in de krant. Een massage lijkt me best lekker na zo’n hectisch weekje. En vanaf woensdag moet ik weer vol aan de bak, dus even een energie-opladend momentje kan ik wel gebruiken. Ik vind het gemakkelijk en maak een afspraak voor de volgende dag. Eigenlijk ga ik een dagje, ik boek een behandeling van ca 5 uur … hopelijk laten ze nog iets van me heel!

Daarna lekker even terug naar het hotel. Nog wat kleine agendapuntjes afwerken, administratie bijwerken (tja, dat gaat hier allemaal gewoon door) en even lekker douchen, want ik ga strakjes naar Madhu, ik heb ze geloof ik al vier jaar niet meer gezien!

Om een uur of vijf hebben we afgesproken, ik ben hopeloos te laat, omdat ik een metrostop te laat uitstap en dus weer een stukje terug moet en dan is het weer even zoeken waar het ook alweer was. Het is zo lang geleden !

Madhu ziet er nog gewoon hetzelfde uit als toen. Haar zoon Rishav is een echte kerel geworden, hij  studeert tegenwoordig en vind het jammer dat Erik er niet is. Dat hoor ik trouwens overal, ‘where is Erik?’, ‘where is boss?’ … dus volgend jaar weer van de partij schat !

Madhu geeft (o.a.) acupressuur behandelingen en ik vraag of ze me eens wil ‘checken’. Ze pakt een poosje beide polsen beet, verandert drie keer miniem van locatie en vertelt me even haarfijn hoe ik er fysiek voorsta. En ‘verrek’, ze heeft het gewoon bij het juiste eind! Ik zal jullie de details besparen, maar mijn fysieke ongemakkelijkheden had ze zo te pakken. Daarna geeft ze me een behandeling en een groot aantal tips. Super!

Ze vertelt me haar dagritme, ze staat om kwart over vier (!!!) op, drinkt twee glazen water, gaat naar het toilet en doet dan wat ‘warming up’. Dan gaat ze naar het dakterras, waar ze een uur yoga beoefend. Ze eet nog wat, doet haar gebeden en om zes uur ‘is de dag van haar’, zoals ze dat zo mooi zei. Ze zit ook boordevol energie, haar ogen sprankelen, ze is ‘the most balanced woman i’ve ever met’, zei Rosalie ooit en ik ‘vrees’ dat ze gelijk heeft. Een prachtige vrouw. Uiteindelijk duikt ze om 9 uur ’s avonds haar mandje in, dat is ook wel nodig als je er zo vroeg uit gaat.

We lopen beiden naar het dakterras, waar werkelijk een prachtige tuin is aangelegd. De hobby van haar man. Het ziet er fantastisch uit, een stukje paradijs in Calcutta, super.

samen met Madhu op het dakterras

Vrijdag ga ik weer, krijg ik weer een behandeling, ik zie er nu al naar uit !!  

Ik kan het niet langer ontkennen ... 40 ...

Vandaag was het dan zo ver, 40 ... Je kan er van alles van maken, maar het is nu eenmaal. Leven begint bij de 40 ... nou kom maar op dan !!

Vanochtend ben ik wakker gebeld door mijn lieve mannetje, het was tijd hoor, dus het was niet erg. Hij was de eerste die me feliciteerde. Er volgden vele meer, veel mailtjes, sms'jes, facebookberichtjes, echt heel leuk.

Om half 11 kwam Khan me ophalen, vandaag gaan we een dagje met de kinderen van de Prayrona-2 school naar de dierentuin. Iedereen heeft hier heel veel zin in, de kinderen komen nooit buiten hun sloppenwijk en de dierentuin stond bovenaan hun verlanglijstje. Mijn kadootje voor hun en hun kadootje voor mij dat ze meegaan. Het gaat vast een superdag worden.

Maar voordat het zover is, ga ik eerst naar Rosalie en Bob. We worden bij hun appartement opgehaald. Rosalie woont in een moslimbuurtje en morgen is het Eid, dat betekent in dit geval dat er hier 35 koeien, 1 kameel en nog een groot aantal geiten geslacht gaan worden ... oefff ... En al dat vee staat nu al te wachten in de smalle steegjes, ze poepen en piesen alles onder, het is een complete chaos in het toch al zo drukke en vieze calcutta. Maar hoe zal dat er morgen uitzien, als dat alles geslacht moet worden ???? Bloederige bende, stel ik me zo voor, alles gebeurd gewoon op straat. Ik ga maar niet kijken denk ik. Het vlees wordt overigens bereid en uitgedeeld, ik geloof 1/3 voor de armen, 1/3 voor hunzelf en 1/3 voor ???, ik weet het niet meer precies. Ik ben overigens uitgenodigd door Mehtab om dinsdag ook vlees te komen eten ... ik weet het nog niet ...

de kameel, helemaal uit Rajastan om morgen geslacht te worden ...

onder dit zeiltje worden morgen 35 koeien, 1 kameel en weet ik niet hoeveel geiten geslacht ...

nog twee koeien ...

Keurig op Indiase tijd (zijnde een uur te laat) worden we opgehaald en rijden we naar de dierentuin. De kinderen zijn uitgelaten, heerlijk om te zien.

ingang van de dierentuin

Ze rennen de dierentuin in en ik moet dan eerst even net doen alsof ik er niet ben. Met mijn rug naar iedereen toe, hoor ik achter me gesmoes (is niet nodig, ik versta toch geen Bengaals) en hoor ik ze lachen. Uiteindelijk mag ik kijken en staat er een enorme taart klaar, hangen er een groot aantal prachtige kaarten op en nog een spandoek. Het kan niet op.

bij gebrek aan een paal, fungeert de leraar even als zo

Het leuke van de taart is dat hij op het laatst een smakkerd heeft gemaakt, er stond eerst 'Willeke' op de taart, nu is alleen de 'Wi' nog over. Ach, het smaakt er niet minder om. Ik mag de taart aansnijden en de twee jongste kinderen een stukje geven.

Na de taart, volgen bananen, sweets en nog wat andere snacks en daarna mogen we de 'tuin' in. Ik ga met de oudere meiden op pad. En we zien zowaar nog wat dieren (ik had de dierentuin niet zo hoog staan, maar ik moet zeggen, het viel me alles mee). Leeuwen, giraffes, tijgers, poema's, veel vogels, neushoorn, krokodil, het was er allemaal. De kooien zijn wat minder groot en chique als bij ons, maar goed. Foto's nemen is nagenoeg onmogelijk door het stevige hekwerk, soms heb je zelfs moeite om er 'normaal' doorheen te kijken.

de leeuw zit echt veilig genoeg ver weg (of wij, dat kan ook)

Na het eerste rondje, moeten de dames even rusten. Nou ja, rusten ... ineens komen de borstels, makeupjes, lipstiftjes, etc tevoorschijn. Echt lachen ... eigenlijk net zoals bij ons dus. Met een paar kleine spiegeltjes en de mening van vriendinnen wordt alles 'bijgewerkt'. Daarna willen ze allemaal met mij op de foto en daarvoor versieren ze mij eerst met een grote sjaal/sluier. Het is werkelijk dikke pret. Iedereen is trouwens op zijn netst vandaag. De dames zijn echt 'uit' en lopen te showen met hun bangles en tasjes. Gewoon normale tieners dus, heerlijk.

Uiteindelijk doen we nog een rondje door de dierentuin, werken we een zeer smakelijke lunch naar binnen en wordt er nog volop gespeeld. De kinderen hebben ook springtouwen en badmintonspullen mee. Echt iedereen heeft het prima naar zijn zin, heerlijk.

even lekker roddelen ...

groepsfoto !!

Bob en Reena doen een dansje

Om een uur of vier vinden Reena en Ashit het genoeg. Ze willen dat de kinderen voor het donker weer thuis afgeleverd worden en we gaan naar huis. Drie grote auto's zijn er nodig om de 27 kinderen terug te brengen en we worden enthousiast uitgezwaaid.

De 'grote mensen' gaan nog even mee naar mijn hotel, waar we nog even een kopje thee met zijn allen drinken. Gezellig, toch nog visite bij mij thuis op mijn verjaardag.

Daarna zak ik weg in de kleine sofa die hier in het tuintje staat. Erik belt, hij is bij oma, waar ook mijn ouders en Wilbert & Ilse zijn. Met z'n allen zingen ze me toe, dat is even slikken, maar echt superlief van ze.

Ik geniet stilletjes na van de dag, met een zakje chips en een glasje cola op de minisofa ... 40 .... tja ....

(p.s. even voor de duidelijkheid, dit uitje is door mij privé betaald, hier worden geen Help2Help-donaties voor gebruikt!)

Brazilie !!

En dan toch ook nog twee fotootjes vanuit Brazilië Erik is weer thuis, hard gewerkt uiteraard, maar gelukkig was er ook nog wat tijd om leuke dingen te doen, zie hier :

Matisse in Calcutta

Vandaag was een dag met een gouden randje. Ik zal strakjes vertellen waarom.

Vanochtend begint de dag met wat ‘boodschappen’. Aangezien ik volgende week een bruiloft heb, moest er een saree aangeschaft worden. Dit is inmiddels al gelukt, maar dan heb je nog een saree-blouse nodig. 

Meestal zit er aan de saree zelf een extra stukje, wat hiervoor gebruikt worden, maar niet bij deze saree. Dus ik moest New Market in om een stuk stof te kopen voor mijn blouse. Nu is dat niet mijn grootste hobby, New Market, maar na wat andere winkels, die toch echt ook stoffen verkochten, gevraagd te hebben, werd ik steevast doorverwezen naar New Market. Oké, oké, ik ga al, ik moest toch nog wat dingen voor de kinderen kopen.

Buiten gelijk een ‘wandelende winkelwagen en speciale New Market Tom-Tom*’ uitgekozen en op naar de stofjes, ik had geen zin om te onderhandelen, dus al vrij snel had ik mijn lapje gekocht. De tent kon natuurlijk gelijk dicht, want hij was binnen voor vandaag. Maar goed. Daarna nog even naar Jacob Mullick, die ken ik ondertussen na al die jaren wel, er is hier al veel lesmateriaal gekocht. Deze keer wat kleurpotloden en kleurboeken aangeschaft voor de kids van de school bij de steenfabriek (daar ga ik maandag naar toe). Eigenlijk ging het best allemaal gesmeerd en als je al het geroep om je heen negeert en trouw je wandelende winkelwagentje volgt, is er niets aan de hand.
* New Market is een enorme markt en buiten staan er allemaal mannen die dus de spullen voor je dragen. Daarnaast zijn ze onmisbaar als je de weg binnen niet weet en omdat het zo’n wirwar is, weet ik de weg dus niet. Als laatste is het errug moeilijk om ze te weerstaan, het lukt je eigenlijk nauwelijks om zonder zo’n mannetje New Market binnen te lopen. (Tenzij je dus de weg weet en recht op je doel af kunt gaan … )

Daarna door naar de kleermaker, waar ik gisteren al mijn saree gebracht had en nu dus het lapje stof. Nou ja, op hoop van zegen dan maar dat ze niet zo’n superstrak sareebloesje maken, zoals de meeste vrouwen hier dragen … (de man moest trouwens wel even slikken toen hij mijn borstomvang op moest meten, erg grappig om te zien!)

Dan voor een snelle lunch naar Blue Sky, Rosalie was daar ondertussen ook naartoe gekomen. Met slecht nieuws overigens, ze moet met spoed naar huis omdat er gezondheidsproblemen zijn met haar broer. Ze vliegt maandagavond al. Erg jammer natuurlijk, maar gelukkig zijn de meeste projectbezoeken en vergaderingen geweest en het overige kan ik (hopelijk) gemakkelijk alleen af.

En dan met de taxi naar Prayrona-1. Dit project is geen ‘normale’ school, maar een prevocational school. De jonge dames leren hier patroontekenen, borduren, naaien, etc. Er is ook een klas voor vrouwen. Vandaag komen de jonge dames en mogen ze op een andere manier hun creativiteit uiten. Maura is ook gekomen en zal een les geven over de kunstenaar Matisse.

Allereerst vraagt ze de meiden allerlei beroepen op te noemen. Al snel staat er een rijtje op Maura’s bord, bankier, timmerman, chauffeur, etc. Daarna schrijft Maura ook nog ‘kunstenaar’ op en dan kijken de dames toch even bedenkelijk. Is dat dan ook een beroep ? Het is leuk om ze aan het denken te zetten. Zelfs Reena (de directeur) had moeite om uit te leggen dat kunst een manier is om jezelf te uiten.

Daarna werd het verhaal over Matisse verteld, dat hij begon als ‘traditioneel’ schilder, maar dat zijn stijl al snel veranderde. Op het laatst van zijn leven, toen hij bedlegerig werd, is hij begonnen met het knippen van stukken gekleurd papier en maakte hij daarvan zijn kunstwerken.

Maura laat op haar computer hiervan een groot aantal voorbeelden zien en vertelt de meiden dat ze ieder ook zo’n kunstwerk mogen maken. Ze kijken elkaar aan … kan ik dat dan wel ?

De folie en de scharen worden uitgedeeld. De folie is gegeven door Bosman Reklame uit Rotterdam, het zijn stukken restmateriaal die anders weggegooid worden. Fantastisch dat deze nu kunnen worden ingezet bij lessen in Calcutta !

Al snel veranderen de dames in ware kunstenaars. Eigenlijk zonder enige aansporing wordt er geknipt en geplakt alsof het een lieve lust is. De kunstwerken groeien en groeien en worden mooier en mooier, fantastisch.

En dan staat er ineens bezoek voor mijn neus. Een meisje dat ik nog ken van de allereerste keer dat ik Prayrona-1 bezocht, ik denk zo’n 6 jaar geleden. Zij kende me ook nog, erg leuk. Zonder te weten dat ik er zou zijn, kwam ze even langs, dat doet ze blijkbaar wel meer. Zij is ondertussen ook lerares en geeft bijlessen en huiswerkbegeleiding aan andere kinderen. Het was heel bijzonder om haar te zien en ze zag er zo goed uit ! Het was toen ook een hele bijzondere leerling, ze sprak supergoed Engels omdat ze een paar jaar naar een (hele dure) Engelse school was geweest. Maar toen haar vader kwam te overlijden, was daar geen geld meer voor.  Erg verdrietig, want ze paste natuurlijk helemaal niet tussen het niveau van de andere kinderen. Zij was ze ver vooruit. Ze deed wel reuze haar best om er toch wat van te maken en diende ook een beetje als vraagbaak voor de overige kinderen. Het deed me goed om te zien dat ze nu als lerares haar geld verdiend en duidelijk lekker in haar vel zit !!

Ondertussen vorderen de kunstwerken en als iedereen klaar is, maken Maura en ik buiten een kleine expositie, zodat iedereen even elkaars kunstwerk kan bewonderen. Zelfs Khan, de taxichauffeur, komt even kijken.

Dus dit was mijn gouden randje, een superleuke les, waarbij de meiden echt aan het denken gezet werden. Maura is een hele goede lerares en het is leuk om haar aan het werk te zien. Daarna de kleine expositie waarbij iedereen reuze trots is op zijn eigen kunstwerk. En dan als toetje het weerzien van een oud-leerling van Prayrona-1, de allereerste school van Reena, wat wil een mens nog meer …