zaterdag 14 december 2013

Een indrukwekkende dag in Khamargacchi

Een spannende dag vandaag! We gaan namelijk met de trein naar Shelley in Khamargacchi en dat is altijd een beetje een avontuur. Om kwart voor 9 worden we opgehaald bij ons guesthouse. De taxichauffeur is zichtbaar trots op zijn twee westerse passagiers. We worden min of meer rondgeleid door de stad, bij elk belangrijk gebouw roept hij wat het is. Hij rijdt nog net niet om (al twijfel ik daar eerlijk gezegd wel aan), maar gelukkig hebben we tijd genoeg en zijn we nog ruim op tijd bij het Howrah station in Calcutta. Howrah is het grootste en belangrijkste treinstation van Calcutta, dagelijks zouden hier meer dan een miljoen mensen passeren!

Alhoewel het vandaag zaterdag is, is het een gekrioel van jewelste. Lyzian kijkt wederom haar ogen uit. Het kopen van een kaartje kost vandaag weinig tot geen moeite, er is geen lange rij en als ik mijn bestemming (door ervaring wijs geworden heb ik de bestemming geschreven op een briefje) laat zien, hebben we binnen no-time twee kaartjes naar Khamargacchi. Voor maar liefst het bedrag van 30 roepies (ca 40 eurocent) mag je dan 1,5 uur in de trein zitten met z’n tweeën.  

Alhoewel je het niet zou verwachten, zijn de treinen hier vaak wel op tijd. We vertrekken zelfs iets voor de officiële vertrektijd, wat erin resulteert dat er op het laatst (de trein is al aan het rijden) nog mensen in de trein springen.

Onderweg is er genoeg te zien. Al snel rijden we stad uit en wordt de omgeving groener en groener. We verlaten een stad vol smog en de lucht wordt dan ook al snel frisser, het is ook een stuk warmer, de zon kan hier ongestoord schijnen. Het is rustig in de trein, geen mensen die uit de deuren hangen, niets daarvan, iedereen kan lekker zitten en de verkopers die langskomen hoeven geen moeite te doen om door de trein te manoeuvreren.

Foto gemaakt door Lyzian
Voor we het weten zijn de anderhalf uur voorbij en zijn we bij het station waar we er uit moeten. Hier staan Shelley, haar man en haar dochter al op ons te wachten. Ik schrik van Shelley, ik herken ze bijna niet. Ze blijkt een lange periode goed ziek geweest te zijn en ze is nog steeds niet helemaal hersteld. Arme Shelley.

Weerzien met Shelley
Foto gemaakt door Lyzian

We lopen direkt naar het familiehuis toe. Hier wonen Shelley, haar man, dochter en haar schoonouders. De twee broers van haar man wonen (met hun gezinnen) hiernaast. Voorheen was het één groot huis, maar in het kader van privacy is het huis nu opgesplitst. Het huis is oud, staat er al meer dan 100 jaar en heeft een prachtige oude charme (al wil je hier als westerling echt niet wonen L). Naast het huis is een enorm grote vijver die ze gebruiken om zich in te wassen, om er de was te doen en er zwemt ook vis in, die ze vangen en opeten. Multifunctioneel vijvertje dus.

de dochter van Shelley


entertainment, terwijl wij liggen te 'rusten'

Eerst moeten we uitrusten, altijd een verplicht onderdeel van een bezoek  bij iemand thuis. Van uitrusten komt niet veel, Lyzian wordt erg enthousiast van deze omgeving en is al snel (veel) foto’s aan het maken en daarnaast worden we ge-entertaint door de dochter van Shelley die hele verhalen ophangt en allerlei dansjes uitvoert. Ze probeert ons ook Bengali te leren, want ze vindt het maar niks dat wij haar niet verstaan.

Foto gemaakt door Lyzian

Dan gaan we lunchen, de schoonmoeder van Shelley heeft weer eens heerlijk gekookt. Deze keer zitten we samen aan een tafeltje in de keuken die pas gerenoveerd is. De familie eet in toerbuurten met ons mee en zit daarbij op de grond. Het is ook ‘wastijd’, de schoonvader van Shelley wast zich buiten aan de pomp en de man van Shelley gaat buiten naar de vijver. Een bijzonder tafereel, het gezinsleven gaat gewoon door, alsof wij er niet zijn.



Aan het begin van de middag gaan we op pad. Shelley, haar man en dochter en Lyzian en ik. Richting de baksteenfabriek. Maar ja, waar is Lyzian eigenlijk? Ze is naar buiten gegaan toen de zwager van Shelley zich in de vijver aan het wassen was, kijken of hij zich liet fotograferen. Maar daar was ze niet meer en roepen hielp ook niet, niemand wist waar ze was. Ik pak haar spullen alvast mee, zo ver kan ze toch niet zijn? Shelley vraagt aan de twee buurvrouwen of ze haar gezien hebben en ze wijzen naar een huis aan de overkant. En ja hoor, daar is ze dan. Ze was uitgenodigd door een buurman om zijn tuin te komen bekijken!

Foto gemaakt door Lyzian
Uiteindelijk zijn we compleet en lopen we richting de baksteenfabriek. Hier heeft Help2Help een schooltje en ook klein medisch project. Elke twee/drie weken komt er een arts langs die de kinderen checkt. Zo ook deze keer, het is zaterdag, er is geen school, maar dus de arts komt vandaag wel langs.   

het schooltje
foto gemaakt door Lyzian


Iedereen wordt door de dokter nagekeken, het meest voorkomende probleem hier is ondervoeding, niet zozeer in de kwantiteit, dan wel in de kwaliteit. En hygiëne, (bijna) alle kinderen hebben ‘wormenbuikjes’ en krijgen dan ook wormtabletten toegediend.

foto gemaakt door Lyzian

foto gemaakt door Lyzian

foto gemaakt door Lyzian

foto gemaakt door Lyzian

Als de dokter komt is dat in principe voor de kinderen die ook naar school toe komen, maar ook andere kinderen die gezondheidsproblemen hebben, mogen langskomen en krijgen medicatie.

foto gemaakt door Lyzian

foto gemaakt door Lyzian
De kinderen die al bij de dokter geweest zijn worden door Lyzian buiten 'bezig' gehouden. Er wordt heel wat afgelachen, een leuke afleiding voor deze kinderen!



foto gemaakt door Lyzian

foto gemaakt door Lyzian

Als alle kinderen aan de beurt geweest zijn, worden we nog even kort rondgeleid over het terrein van de baksteenfabriek. Deze omgeving maakt me altijd verdrietig, het is triest, er wordt hier erg hard gewerkt, ook door de kinderen (nu niet zichtbaar, omdat kinderarbeid officieel verboden is en ze weten immers dat wij hier vandaag zijn) onder erbarmelijke omstandigheden. Het is aan de andere kant dan weer extra fijn dat we hier een school konden beginnen, zodat deze kinderen hopelijk straks zelf een toekomst (zonder slavernij) kunnen kiezen!

foto gemaakt door Lyzian








Vanuit de baksteenfabriek lopen we richting het treinstation, bezorgd als ze zijn, worden we door Shelley en haar man netjes op de goede trein richting Calcutta gezet. 

foto gemaakt door Lyzian



foto gemaakt door Lyzian

Afscheid van Shelley
foto gemaakt door Lyzian
Het is druk in de trein, er hangen nog net geen mensen uit, maar toch. We zitten in de vrouwencoupe en het is een herrie van jewelste. Allemaal kletsende (zeg maar gerust kakelende) vrouwen. Hilariteit alom als Lyzian haar camera uit de tas haalt. Vooral als ze probeert de vele verkopers die langskomen te fotograferen, de vrouwen vinden het prachtig!


lol in de trein
foto gemaakt door Lyzian
foto gemaakt door Lyzian
We hebben ook al snel een praatje, degene die Engels praten willen weten waar we vandaan komen en wat we hier komen doen. Ook degene die geen Engels praten zijn nieuwsgierig, maar dat converseert wat lastiger. Er komen hier andere verkopers langs dan in de algemene (vaak mannen) coupés. Hier worden grote bakken met oorbellen/haarklemmen/kettinkjes/etc. tussen de vrouwen neergezet die hier dan heerlijk in gaan zitten graaien. Succes gegarandeerd, geen man in de buurt die het de vrouw verbiedt om iets te kopen voor zichzelf!


Ook de bindi-mevrouw komt langs en ik sla mijn slag. Rondom New Market wordt ik altijd gigantisch afgezet en hier kosten de bindi’s slechts 5 roepies per pakje. Ik kies op mijn gemak 15 pakjes uit. De ogen van de vrouw worden steeds groter, zo leuk om te zien. Als ik klaar ben, kijkt ze me een beetje hopeloos aan, ik begrijp het gelijk, ze kan niet rekenen. Een andere dame in de coupe helpt haar, ik moet 75 roepies afrekenen, een bedrag wat ik bij New Market betaal voor één pakje.

foto gemaakt door Lyzian

En zo zijn we dan toch, ongemerkt eigenlijk, vrij snel bij Howrah Station in Calcutta. Al duurde de reis dit keer ruim 2 uur, we hadden een stoptrein te pakken. Gelukkig is het niet druk bij de pre-paid-taxi stand en zitten we binnen no-time in de taxi op weg naar het dichtbijzijndste metrostation.  We zijn kapot, moe van de reis en alle indrukken van vandaag.


Maar het is nog niet voorbij, in ons guesthouse is er een opening van een expositie en we waren uitgenodigd (en dat betekent hier dat je dat eigenlijk niet af kunt slaan). Het begon al om 6 uur, inmiddels is het 9 uur, misschien is het feest al wel voorbij? We besluiten gelijk bij binnenkomst maar even te kijken, want als we eenmaal gaan zitten of liggen, komen we voorlopig niet meer overeind. Het is inderdaad al een eind klaar, er zijn nog wat gasten, maar niet veel meer. We krijgen frisdrank en zien tot onze schrik dat de overheerlijke chocoladetaart tot op bijna de laatste kruimel opgegeten is. Dat is nu weer jammer natuurlijk. We kletsen nog even met de eigenaresse van het guesthouse en haar vriendin. Gelukkig zien ze dat we erg moe zijn en worden we na een poosje min of meer naar boven gestuurd om uit te rusten.


En dat laatste kostte ons geen moeite … welterusten ….

Geen opmerkingen: