Dagje Huisinis !

De kenner springt nu verrukt op, de niet-kenner denkt: “Huisinis ?? Huh ??”.

Als we vandaag wakker worden, is het wéér mooi weer ! Waar hebben we dit aan verdiend ? De zon schijnt al volop, blauwe luchten met hier en daar een flinke wolk. Het is wel fris, maar ach, dat is niet zo belangrijk.

Na het ontbijt besluiten we richting Huisinis te rijden, dit is een klein dorpje (5 huizen geloof ik), maar het ligt aan het begin van een wandelpad naar een mooi strand. Dat willen we dus graag zien, zeker met dit weer !

Alleen al de autotocht er naar toe is wederom erg spectaculair, prachtige vergezichten, piepkleine dorpjes, minischooltjes in werkelijk the middle of nowhere, bijna allemaal single road tracks, op ons gemakkie snorren we richting Huisinis.

We hoeven uiteindelijk niet ver te zoeken, de weg eindigt bij dit kleine minidorp. We parkeren onze auto op het gras en volgen de aanwijzingen op onze routekaart. In de verte zien we het prachtige strand al liggen !

Een echt pad is er meestal niet, op sommige plaatsen gelukkig wel, maar veelal moet je de paadjes volgen die de schapen gemaakt hebben. Nu zou dat niet zo'n punt zijn als de schapen gewoon, net als ons mensen, één snelweg hadden, maar dat is niet zo. Er zijn ook eigenwijze schapen, die net een meter hoger of lager lopen, of zelfs helemaal een andere route volgen. Af en toe dreigden we dus flink van de route af te wijken, maar al met al hebben we het aardig kunnen vinden.

Het laatste stuk moesten we een 'berg' omcirkelen. Op een gegeven moment werden we vanaf deze 'berg' aangestaard door een flink aantal herten. Blij dat ze ook eens iemand zagen om wie ze konden lachen (Erik struikelt namelijk en valt ongeveer midden in een modderpoel).

Uiteindelijk lopen het prachtige strand op en wat is het hier mooi. Nu treffen we het natuurlijk verschrikkelijk met het weer, maar toch. Het is dat de temperatuur niet echt mee werkt (ongeveer 13 graden vandaag), maar je zou toch zo je bikini aantrekken en een paar baantjes gaan zwemmen ?

uitzicht op scarp

Aan de overkant van het strand ligt het eiland Scarp. In 1934 had de Duitser Gerhard Zucker een grote uitvinding gedaan (vond hijzelf). Post versturen door het aan een raket te binden ! Aan zijn raket had hij post gebonden, waaronder een officiele brief aan de koning, vertellende hem over deze bijzondere uitvinding. De raket ontplofte echter bij de lancering. De post werd door de lokale postbode bij elkaar geraapt, er werd 'Damagaed by explosion at Scarp, Harris' opgeschreven en alsnog via de conventionele weg bij de mensen bezorgd. Een latere poging was wel succesvol, maar het idee heeft nooit navolging gekregen .. (Er gaan overigens verschillende verhalen de ronde over deze raketpogingen, zo zouden ze geen van beiden geslaagd zijn, of de post ergens in het museum liggen, ach, ik vond bovenstaand verhaal de mooiste ..).

ineens wist 'ie het : ik word strandjutter !

Na een geruime periode flink genoten te hebben, zijn we onder leiding van een mamaschaap en schapenkindje teruggeklauterd naar het beginpunt. Eerlijk gezegd is dit allemaal een beetje te spannend voor me, ik ben meer van de bewegwijzerde routes (liefst om de vier meter een bordje ...).


Het was betoverend, tot op heden bestaat deze vakantie uit alleen nog maar hoogtepunten ... hoe lang blijft dit nog zo doorgaan ?? Het thuisfront probeert ons ongerust te maken met verhalen dat de aswolk weer boven Engeland hangt en dat we dus misschien niet terug naar huis kunnen ... who cares ... in zo'n prachtige omgeving :-)

Een 'de-oren-waaien-van-je-hoofd-wind', maar wat is het een prachtig weer !

Het is halverwege de avond, we hebben net gegeten, de rosé staat nog op tafel en we zien ineens een man voor ons huisje langslopen (op gepaste afstand), de kippen hobbelen achter hem aan, hij komt ze vast eten geven.

We zijn in het Black Sheep House op het eiland Harris in de Outer Hebrides en wat is het hier prachtig. De tranen sprongen even in mijn ogen toen ik hier vanmiddag binnen liep, de weg hierheen is al prachtig, laat staan als je dan hier ineens binnenstaat met een uitzicht waar je alleen maar van kunt dromen.

Vanmorgen vertrokken we uit Ullapool met de ferry van half 11. Het was Schots weer, af en toe een zonnetje, af en toe een donkere wolkenlucht, een erg felle (en koude) wind. Toch hebben we nog een poosje op het buitendek gezeten, totdat onze oren pijn gingen doen. Voordat we op open zee waren, was het uitzicht prachtig, de vele eilanden en de prachtige Schotse kust. Daarna alleen maar water, water en water totdat de Hebriden opdoemden.

de ferry komt aan in Ullapool, wij staan met de auto al netjes in de rij

bye bye Ullapool !

hello Lewis !

Op open zee maakte de (flinke) ferry af en toe aardige klappen en we waren blij dat we binnen zaten, anders hadden we toch aardig (zo niet zeik)nat geworden. De overtocht van Ullapool naar Stornoway duurt ruim 2,5 uur, goed te doen dus.

Stornoway op het eiland Lewis is eigenlijk gewoon een grote stad, dat hadden we niet verwacht. Het is echt vele malen groter dan het dorp Ullapool waar we vandaan komen, er is ook wat industrie. Eigenlijk ook wel logisch, het is de 'hoofdstad' van deze eilandengroep, er wonen ca. 6.000 mensen.

Op aanraden van de eigenaren van de Black Sheep House doen we boodschappen bij de grote Co-op supermarkt in Stornoway, daarna gaan we op weg naar onze bestemming. Het is één rechte weg (ca 60 mijl) naar het zuiden en we gaan er ongeveer 2 uur over doen (zeggen Tom & Tom, die we vanwege de rechte weg dus helemaal niet nodig hebben).

Onderweg zien we de meest afwisselende landschappen. Lewis is wat meer glooiend dan het ruige deel boven Ullapool, daar moesten we wel even aan wennen. In het noorden is het zelfs redelijk 'plat'. Maar halverwege zien we de 'bergen' opdoemen en voor we het weten rijden we langs prachtige meren en langs de kust met spectaculair opspattend water vanwege de harde wind. Het weer is enorm opgeknapt, de zon schijnt veelal volop, wel afgewisseld door grijze wolken, maar de zon heeft gelukkig de overhand.




Even later rijden we door een soort maanlandschap, rotsen en rotsblokken zover we kunnen kijken. Ondertussen zijn we ook op het eiland Harris terecht gekomen. Dit gaat eigenlijk ongemerkt, de eilanden zitten 'aan elkaar vast'. Het zuiden van Harris is onwaarschijnlijk mooi (ik gebruik een hoop superlatieven, ik weet het, maar het is gewoon echt zo). Caraibische stranden lijken het wel, alleen de temperatuur verraadt dat je dichter bij huis bent. We zijn echt op een bijzonder stukje van de aardbol terecht gekomen en dat eigenlijk zo dichtbij.


Aan het eind van de middag begroeten we Pete en Christine, de eigenaren van het Black Sheep House. Ze hebben hier echt een prachtig huisje neergezet op een prachtige plek. We krijgen gelijk allerlei tips over de omgeving, wandelroutes, de buurman is een visserman en kan je vers seafood bezorgen, de andere buurman verkoopt eitjes ...

ons uitzicht voor de komende week (met nu nog laag water)

binnenin ons huisje

Zodra Pete & Christine weg zijn (ze wonen zelf een half uurtje hier vandaan), worden we wat onrustig, de zon schijnt volop ... het 'buiten' roept ! Door de achtertuin van de buurman klimmen en klauteren we landtongen voor ons huisje door. De wind waait de oren van ons hoofd, maar dat maakt niet uit, we genieten volop. Deze landtongen beschermen ons en onze buren tegen de harde zeewind, want aan de zeekant waaien niet de oren van je hoofd, maar de lenzen uit je ogen ! Heerlijk !!


Als we teruglopen komt de buurvrouw aanlopen, uiteraard even nieuwsgierig naar de nieuwe buren van deze week. We maken kennis en ze vertelt over de zeehonden en otters die zich hier regelmatig laten zien. Nou ja, kom maar op hoor !

als je goed kijkt zie je in het midden 'onze' Black Sheep House

De buurman van de kippen is weer weg, de kippen zitten waarschijnlijk op stok, want na het voeren zijn ze hun hok niet meer uitgekomen. Wij nemen nog een slokje rosé, wat ons betreft mag deze komende week wel een maandje of wat gaan duren !!

Een prachtige zonnige dag !

Na een voor Schotse begrippen 'licht' ontbijtje ('alleen maar' scrambled eggs met bacon) lopen we nog een keertje richting de waterkant. Even de tickets regelen voor de ferry overtocht van morgen, deze zijn al wel per internet gereserveerd, maar de werkelijke tickets moeten dan nog wel opgehaald worden. Binnen no-time staan we met álle tickets voor de komende overtochten buiten, goede service ! Juist op dat moment vertrekt de ochtendferry van vandaag, een enorm schip, zeker ten opzichte van het kleine haventje in Ullapool, morgen mogen we ook mee.


We lopen nog even de kade op, bij een vissersboot is er volop bedrijvigheid, er staat een vrachtwagen naast de boot en er wordt water en cola het schip opgedragen. Er staan dozen met ingevroren vis op de kade. Even later zien we dat ook deze dozen het schip opgeladen worden ... huh ? Vissers vangen toch vis om dat later op de kade te brengen ? En niet andersom ? We begrijpen er niets van. Zou deze vis naar een kleiner haventje moeten, wat niet per vrachtwagen bereikbaar is ? Onze hersencellen kraken en kraken en we besluiten het te gaan vragen. Het schaamrood staat op onze kaken als we het antwoord op onze vraag horen, de bevroren vis wordt gebruikt als aas ... ahum, ik weet niet of het een excuus is, maar beiden hebben we geen vissers in de familie ...

Daarna lopen we richting dé outdoorzaak van Ullapool. Erik heeft eigenlijk geen lekker warme jas bij zich en gezien het weer (wind en regen) en de temperatuur (6 á 7 graden) van gisteren, heeft hij eigenlijk wel zin in een gewoon lekker warme jas. We treffen het, de warme mannenjassen zijn in de uitverkoop en Erik scoort een mooie zwarte WARME north face jas. En jawel, het werkt direkt, als we de winkel uitlopen begint de zon uitbundig te schijnen en trekken de wolken geleidelijk aan weg.

En om een lang (weer)verhaal kort te maken, het blijft prachtig ! De zon schijnt volop, we zien regelmatig 16 graden op de thermometer verschijnen en uit de wind is het gewoon heerlijk. Zo on-schots, maar zo verdiend (vinden we zelf tenminste).

de Stac Palloaidh (2023 ft)

We rijden noordelijk van Ullapool en zoeken de single-road-track op richting Stoer. Het is prachtig hier, zo onherbergzaam, zo leeg en zo mooi. Bergen (okay, flinke heuvels), vergezichten, meren, de zee, eilanden, de zon die erboven schijnt, het ziet er waanzinnig uit. Veel verkeer komen we niet tegen (en dat is best handig op een smalle landweg waar je alleen op speciale 'passing places' langs elkaar kunt).




Zeer regelmatig stoppen we om een mooi plaatje te schieten of om een eindje te gaan wandelen. Af en toe stoppen we voor het Schotse 'wildlife'. Zo lopen er meer dan genoeg schapen, zien we af en toe een levend hert en zien we vooral ook veel hooglanders (in alle soorten, maten én kleuren). Op waarschuwingsborden worden we nog attent gemaakt op kikkers (het moet niet gekker worden ..), maar helaas, verder dan kikkervisjes in een plas met water komen we niet.

even goed kijken, er lopen herten !

In onze reisgids hadden we gelezen dat je bij Stoer-Lighthouse via een onverhard weggetje bij de 'Old Man of Stoer' kan komen, ongeveer twee mijl vanaf de parkeerplaats. We pushen onze peugeot to the limit en starten deze spannende tocht. In de eerste meters horen we de bodemplaat van de auto al over de keien schrapen, oef .. daarna gaat het beter, totdat we bij een flinke plas komen die de hele breedte van de weg beslaat. We laten het hier maar bij, om nou hier te stranden in de middle of nowhere vinden we niet zo'n goed plan. We parkeren de auto bij een verlaten autowrak en lopen verder. Een flink aantal wandelaars komt ons tegemoet. Maar dan, als we op het eindpunt zijn, voelen we ons flink 'genomen'. Er staat een zendmast, een paar keten, maar er is geen uitzicht, ja, wel op de zee, maar nergens is de 'oude man' te bekennen ! We zijn zelfs een fiks eind van de plek vandaan waar hij volgens ons moet staan. *&@#?*&@#, de verkeerde weg genomen. En al die andere wandelaars die ons tegemoet kwamen dus ook ... Voordat we terugrijden inspecteert Erik nog even het autowrak .. het is (was) een Ford.



We gaan niet nog een keer op zoek en vervolgen vrolijk onze weg. In de supermarkt hebben we vanmorgen ons eigen lunchpakketje bij elkaar gezocht en dit eten we op een bankje in het zonnetje met mooi uitzicht over zee op ... lekker toch ?

het bankje waarop we lunchen ... heeft die man zoveel titels ?
wie weet wat al die letters betekenen ??

We rijden verder door dit prachtige deel van Schotland en vallen van de ene verbazing in de andere, alles is hier even mooi. Maar soms ook grappig, zo zien we bijvoorbeeld een vissersboot op het droge (het is eb) en de visser is met zijn auto gewoon naast de boot gereden om wat te gaan klussen. Een raar gezicht.


Aan het eind van de middag zijn we terug in Ullapool, we frissen ons op, eten wat aan de waterkant en lopen tegen half 8 richting de lokale highschool. Hier treedt vanavond Bill Bailey op, een zeer bekende Britse komiek/muzikant/acteur. De kaartjes zijn al maanden uitverkocht, maar op wonderbaarlijke wijze, kon ik vorige week toch ineens twee kaartjes via internet bestellen, toen ik 5 minuten hierna weer probeerde (voor de grap :-)), stond alles weer terug op 'sold out' ... Maar goed, hét theater van Ullapool is het toneel van de lokale highschool, dus zo staan we ineens in de aula van een Schotse school. Een aantal leerlingen checken de reserveringen en geven je de tickets en de leraar Engels (zo ziet hij er tenminste uit) bedient de tot bar omgetoverde tafels. Koffie en thee zijn alleen verkrijgbaar in de pauze, vooraf is er alleen water, bier of wijn. (Maar ook in de pauze zien we niemand koffie en thee drinken ..).

Op zich kennen we Bill Bailey niet, maar iemand die door heel UK (en ook Australie bijvoorbeeld) voor uitverkochte zalen staat ... het maakte ons nieuwsgierig. En het is fantastisch om verrast te worden door een grote komiek. Het is een stand-up-comedian achtige show met 'gekke-muziek' elementen en af en toe een 'gek-filmpje'. Alhoewel we door de snelheid, de vele woordgrapjes en onze beperkte Engelse woordenschat veel moesten missen, hebben we toch vaak ook hard moeten lachen. Het was echt een geweldige avond (moet je nagaan als je dus alles wel begrijpt :-) !)

Bill Bailey

Het was (weer al) een lange, maar wel geweldige dag. Moe maar voldaan lopen we terug naar onze B&B. Op tijd naar bed, morgen vroeg op, morgen met de ferry naar de Outer Hebrides !!

Danny Doe

Vanmorgen word ik wakker, het is zeven uur en de zon piept door de gordijnen. Ik spring uit bed en zie een prachtige wolkenlucht en een uitbundig stralende ochtendzon ! Ik wil naar buiten, de zon voelen, Erik gromt nog wat vanonder zijn dekens, maar ik spring onder de douche en een half uur later loop ik in het vroege ochtendzonnetje richting de haven.

Wat ziet alles er anders uit, deze keer geen huilende vrouwen op de kade, maar vrolijk lachende vissersvrouwen die al zwaaiend hun terugkerende man begroeten.


De gammele vissersbootjes die we gisteren zagen, zijn nu weg, de zee op. Voor mijn gevoel ontwaakt Ullapool op dit moment, maar dat is natuurlijke een illusie, een vissersdorp ontwaakt wanneer de vissers de zee opgaan en dat is waarschijnlijk al wat uurtjes terug geweest.

Ik ga op een bankje zitten en geniet van het uitzicht en de zon. Even later zie ik dat ik naast de vissersman zit die gisteren in mijn verhaaltje is omgekomen. Ik lees : “In memory of Danny Doe, sit a while with the mountains and sea and you will always have company”.

Fàilte gu Alba

Ofwel, Welkom in Schotland !

Vanmorgen vroeg op, wekkertje op half 6, snel boterhammetje, laatste toiletspulletjes inpakken, dikke knuffel voor Meisie en hup, richting Schiphol. Met de aswolk nog boven de Atlantische Oceaan gaan we toch met enigszins verhoogde bloeddruk op weg, maar alles loopt gelukkig gesmeerd. Zonder vertraging vertrekken we en dan staan we aan het eind van de ochtend gewoon op Schotse grond ! Heerlijk !

De rij achter de geldautomaten is lang, dus we nemen eerst een bak koffie met een heerlijk stuk caramel shortbread, welkom in Schotland !


Onze gereserveerde huurauto staat klaar, een donkergrijze Peugeot 207, met zonnedakje ... maar ja, voorlopig is het nog gewoon 7 graden en ziet de lucht grijs ... Het is heerlijk typisch Schots weer, af en toe dreigt het zonnetje door te komen, dan weer donkergrijze luchten en dan weer een zacht regenbuitje.


Onder leiding van Tom&Tom rijden we vanuit Edinburgh richting Ullapool, ruim 250 mijl te gaan, een uurtje of 4 rijden ... Gelukkig is autorijden in Schotland geen straf, zeker niet als je richting het noorden gaat. Tot Inverness is het redelijk bekend terrein, maar daarna wordt het 'nieuw' voor ons. Het valt gelijk op dat de borden tweetalig worden, Gaelic en 'normaal' Engels.

tweetalige borden na Inverness

Ongeveer 40 mijl voor Ullapool is er een winkeltje 'last shop before Ullapool', het klinkt dreigend ... nu blijkt dát achteraf niet helemaal te kloppen, maar aan andere kant rijden we wel min of meer 'het lege niets' in. Een prachtig onherbergzaam gebied met wisselende (ver)gezichten. Op de bergen ligt nog sneeuw, de grijze lucht boven het lege niets maakt het soms haast angstaanjagend, maar als het zonnetje dan toch even zijn gezicht laat zien, lacht het landschap ons toe. We genieten volop en onze peugeot vervolgt als snorrend (het is een diesel) zijn weg.


We worden diverse malen gewaarschuwd, voor overstekende herten, schapen, koeien, maar niets van dat alles passert onze route. Ze staan wel veilig langs de weg, achter hek en prikkeldraad, behalve de herten, die zien we (helaas) alleen maar doodgereden langs de kant van de weg liggen.

Ullapool blijkt een gezellig, klein, dorpsaandoend stadje te zijn. Hier vandaan vertrekt de grote ferry naar Stornoway, naar een nog groter en leger niets. Zaterdag gaan wij ook mee. In de haven liggen kleine vissersbootjes, ze zien er uit alsof ze al lang vergaan en versleten zijn, maar ik vrees dat ze toch nog regelmatig de zee bevissen. Het ruikt hier heerlijk, een zilte, natte, zoute zeelucht waart door Ullapool. Meeuwen cirkelen boven de haven als er een grotere vissersboot aan komt varen om de lading te lossen. De straffe wind van zee maakt het plaatje compleet. We krijgen visioenen van huilende vissersvrouwen met krijsende kinderen die op de kade staan te wachten op hun man, de vissersboot is vergaan, hij zal nooit meer thuiskomen.


We duiken de pub in, tijd voor wat te eten ! En het wordt een echte lekker vette pubmaaltijd, mmm ... welkom in Schotland !

Daarna maken we een fikse wandeling door en rond Ullapool, de wind is wat gaan liggen en in de verte zien we het zonnetje aankomen. Nog één buitje en dan klaart het op.

We zijn op tijd terug in onze B&B. Het was een lange (en mooie) dag. Op tijd naar bed, morgen fris weer op, we blijven nog een nachtje langer hier, dus morgen kunnen we mooi de omgeving verkennen.

Truste !!

SCHOTLAND !

We hebben er echt lang naar uitgezien, lekker uitwaaien op de Schotse 'Outer Hebrides'. En als de aswolk netjes boven de Atlantische Oceaan blijft liggen, gaat het allemaal goedkomen. Aanstaande donderdag vertrekken we, om de 30e mei weer terug te komen. Ondertussen al wat plannetjes gemaakt, kaartjes voor Bill Bailey weten te scoren voor een optreden in Ullapool (een beroemde Engelse komiek/acteur/muzikant) en we gaan naar een concert van Kris Dreaver & Tim O'Brien in Stornoway. Ook schijnt de 'screenmachine' langs te komen op Harris, dus ook altijd leuk (voor de nieuwsgierigen die niet weten wat dit is, volg gewoon ons weblog de komende dagen !!). Warme kleding en boeken gaan mee, dus mocht het (erg) slecht weer zijn, zitten wij gewoon met een boek voor de kachel :-). Klik hier voor ons reisschema, zodat jullie een beetje kunnen volgen waar we zijn. Tot snel !!

Let's kill the parasite !

En toen bleef het stil op het weblog … hier de verklaring.

Op woensdagavond, na het heerlijke mac-patatje, ben ik ‘voldaan’ gaan slapen. De werkzaamheden verliepen naar wens, de vergadering was goed gegaan en ik had al flink wat in kunnen slaan om later in Nederland te kunnen verkopen op marktjes. En ik had nog 4 dagen te gaan ! Alles op schema dus. Totdat ik ineens wakker werd vanwege flinke buikkrampen … ik kan er een heel lang verhaal van maken, maar na minimaal 25 toiletbezoekjes, waaronder ook eentje met een emmer op m’n schoot … viel ik aan het begin van de ochtend uitgeput in slaap. Als ik aan het eind van de ochtend wakker wordt, ben ik gebroken en leeg. Gedurende de dag probeer ik regelmatig wat te eten en te drinken, maar vaak moet het er met dezelfde snelheid weer uit, dit voelt niet goed !

’s Nachts slaap ik gelukkig redelijk en de volgende morgen voel ik me wat beter. Ik ontbijt met de gebruikelijke toast en besluit om even naar buiten te gaan. Ik moet nog geld pinnen en de bank is op 5 minuten lopen, dus dat is een mooie test. En dat gaat goed ! Ik pak zelfs de metro om twee haltes verder naar het emporium te gaan, ik heb nog wat kadootjes nodig en deze winkel is vlakbij de metrohalte, dus ik hoef niet ver te lopen. Ik koop nog wat leuke dingetjes daar en moet eerlijk gezegd bij het afrekenen (wat weer eens eindeloos lijkt te duren) even gaan zitten. Maar verder gaat het prima, al kom ik even later erg moe weer terug bij het hotel, even liggen ! Ik bel Rosalie op om te vertellen dat het best goed met me gaat en we besluiten om ’s middags met de taxi naar de Jaintempel te gaan. Een relatief rustige omgeving met een winkeltje waar ik graag nog eens wilde kijken. Ik sla er flink in (allemaal om te verkopen hoor luitjes … zo shop-verslaafd ben ik nu ook weer niet) en op de terugreis gaan we nog langs twee kleine winkeltjes. Mr. Khan blijft met z’n taxi elke keer buiten wachten, dus veel lopen is er (gelukkig) niet bij. ’s Avonds eten we bij Fire & Ice, geen ingewikkelde zware gerechten, een lekkere soep met wat brood.

de Jain tempel

En ’s nachts begint het hele feest weer opnieuw, ik zit meer op het toilet dan ik in bed lig, er lijken wel liters vocht uit mijn lichaam te komen. ’s Morgens val ik weer uitgeput in slaap en als ik wakker wordt voel ik me geen haar beter. Dit gaat de verkeerde kant op en ik vraag David (hoteleigenaar) om een dokter te bellen.

Aan het eind van de ochtend hoor ik een onbekend geklop op mijn deur. Ondertussen kan ik het kloppen van het personeel of van Rosalie wel herkennen, deze niet. Het is de dokter. Hij lijkt op Prem, geeft me netjes een hand en gaat op een stoel naast m’n bed zitten. Hij hoort mijn ‘probleempjes’ aan, voelt even aan mijn buik, neemt mijn bloeddruk op (maar hij doet dat zo snel dat hij nooit mijn bloeddruk heeft kunnen zien), voelt aan mijn pols en constateert een ‘Delhi-belly’, ofwel reizigersdiarree. Ik vraag hem nog ‘no parasite?’, nee, ik heb geen parasiet. Hij schrijft me medicijnen voor die me weer op de been moeten helpen.

Als ik even later naar beneden strompel met het verzoek aan het personeel om de medicijnen voor me te halen, geeft David een verrassende reactie. Hij vertelt me dat het ‘orni’ wat op het briefje staat aan elke zieke gast is voorgeschreven door deze arts, ‘it must be his favourite medicine’ … hmmmm …. wat moet ik hier nu weer mee ? Ik ben al niet overtuigd van de ‘delhi-belly’, ik heb tijdens onze reizen wel vaker diarree, maar dit is echt heel anders en dan nu deze reactie. Als de medicijnen gehaald zijn, mail ik Regi. Een goede vriendin met kennis van Indiase (medische) zaakjes J. Ik leg haar uit wat mijn klachten zijn en welke medicatie ik heb gekregen. Haar reactie : het is waarschijnlijk geen ‘delhi-belly’, maar een parasiet en de medicatie is niet goed, het antibioticum is veel te zwaar. Ze schrijft me andere medicijnen voor, die ik even later zelf maar ga halen, de apotheek is maar 2 minuten lopen van het hotel.

Over het vervolg van deze en de volgende dag kan ik ook heel kort zijn : deze heb ik in bed doorgebracht. Ik was te slap om het hotel te verlaten, de diarree leek wel aardig onder controle, in ieder geval hoefde ik geen 25 keer per nacht mijn bed uit. Maar het hele gedoe had me aardig verzwakt en ik probeerde echt regelmatig wat te eten en goed te drinken, maar ik had totaal geen eetlust en was af en toe misselijk, dus het viel echt niet mee.

het uitzicht vanuit mijn bedje :-)

Afleiding had ik gelukkig genoeg. Rosalie kwam regelmatig op bezoek, nam voor ’s avonds dan wat eten mee. Mehtab heeft ook nog een middag naast me op bed gelegen. Zondag kwamen Shahib, Reena, Ashit en Rosalie tegelijkertijd langs, heel erg lief allemaal. Het was wel leuk, er ontstond een discussie over kinderarbeid en armoede, ik heb er niet alles van meegekregen (ik was zó moe), maar ik vond het leuk om te zien dat mensen, die door mij elkaar kennen, zo’n interessante discussie voerden.

Op maandag mocht ik dan éindelijk naar huis, wat had ik hier naar uitgezien, maar aan de andere kant zag ik als een berg tegen de vlucht op. Wat als ik diarree krijg als ik mijn stoel niet uit mag ? Wat als ik instort tijdens het lange lopen of het lange wachten op luchthavens ? Met een extra (onder)broek en een doosje immodium in mijn rugzak stapte ik ’s morgens vroeg in de taxi bij mr. Khan. Gelukkig voelde ik me sterk en eigenlijk is de hele reis zonder problemen verlopen. Tenminste wat mij betreft dan, de vlucht van Dubai naar Dusseldorf leek wel een film.

Als (bijna) iedereen zit en het tijd is om te vertrekken, blijven er 4 stoelen naast elkaar leeg. Precies de vier stoelen naast mij aan de andere kant van het gangpad. Ineens loopt er een heel gezin binnen, pa, ma en 4 kinderen. Twee kinderen krijsen, moeder zit continue aan de telefoon en pa kijkt boos. Ze lopen ‘gelukkig’ de rij naast me voorbij, ze moeten blijkbaar meer achter in het toestel zitten. Even later komen er stewardessen aangerend met boardingpassen, het gezin moet toch naast mij zitten. Ze nemen plaats, maar toch ook niet, de kinderen blijven krijsen, pa gaat zitten, ma blijft bellen, loopt uiteindelijk weg, de kinderen volgen haar en als we nog een keer kijken is er niemand meer. Er ligt alleen nog wat bagage in de stoelen. Het hele toestel kijkt verbijsterd toe. Even later komen de stewardessen uitleg geven, het koppel heeft ruzie, er is blijkbaar bagage blijven liggen na de vorige vlucht en hier krijgt pa de schuld van. Ma wil nu niet meer verder vliegen, pa wel. Na een kwartier blijkt dat ze niet meer mee gaan, samen met een andere passagier nemen we de vier stoelen in beslag (ieder dus 2 J). Vervolgens moet alle handbagage gecontroleerd worden op ‘eigenaar’, want het kan toch niet zo zijn dat ze ‘iets’ hebben achtergelaten in het toestel met dit toneelstuk ? Als dit gebeurd is, komt tot ieders grote verbazing het gezin weer terug ! Ze willen toch nog mee. Ik ga weer op mijn eigen stoel zitten en zie dat het toneelstuk de ‘tweede akte’ in gaat. Pa en ma hebben blijkbaar nog steeds ruzie, de kinderen krijsen nog steeds en ma blijft ook maar bellen. Pa gaat met drie kinderen zitten (he, he, éindelijk), maar ma verdwijnt met een van de kleintjes in het toilet. Ondertussen hebben we al ruim een half uur vertraging door dit hele gebeuren. Maar dan komt het beveiligingspersoneel in aktie, het gezin wordt van het toestel verwijderd, dit wordt blijkbaar (gelukkig) niet getolereerd. Maar goed, ik weer snel naar ‘mijn’ twee stoelen en wéér moet de handbagage gecontroleerd worden, ze zijn immers weer het toestel binnen geweest ! Uiteindelijk kunnen we na een uur alsnog vertrekken. Zelfs de stewardessen hadden dit nog nooit meegemaakt. Maar ook tijdens de vlucht gebeuren er ‘rare’ dingen, tijdens een periode van hevige turbulentie, raakt een passagier (wéér naast mij) zo in paniek, dat ze begint te gillen en krijsen. Wat een vlucht !
Uiteindelijk kom ik om 8 uur ’s avonds aan in Dusseldorf. Wilbert en Ilse staan op me te wachten, Erik moest namelijk dezelfde dag voor zijn werk naar Roemenie.

Een paar uur later lig ik lekker in mijn eigen bedje. Wat een week is dit geweest, ik voel me een afgestraft voor mijn onbezonnen aktie om een weekje naar India te gaan. Dit zal ik geen tweede keer meer doen …

Frietje van de mac ...

'Thuis' gekomen na die mislukte taxirit, ben ik gelijk onder de douche gesprongen, even alle viezigheid (en boosheid) van me afspoelen, ik voelde me gelijk stukken beter ! En ja, ik had twee uurtjes om even te rusten, maar daar heb ik hier geen tijd voor. Dus ik werkte nog wat aan het budget (er moest nog wat aangepast worden), werkte het weblog bij en zocht weer verder naar foto's voor de diverse nieuwsbrieven. Tegen zevenen heb ik Rosalie gebeld of zíj al uitgerust was, want er moest nog aan een boek gewerkt worden.

Een goed half uur later was ik bij haar. Vier jaar geleden is ze ooit begonnen met het schrijven van haar belevenissen in Calcutta, hoe ze hier is terechtgekomen, hoe haar stichting ontstaan en ontwikkeld is, etc. Eigenlijk zat er geen lijn in het boek, ze schreef gewoon wat er in haar opkwam, niet in chronologische (of welke) volgorde (dan ook).

Nu is er via via iemand in Amerika een opera aan het schrijven over Rosalie. Ze kan het zelf niet geloven, maar het is toch echt zo. En zij wilden graag delen van het boek lezen ter inspiratie voor de opera.

Maar ja, alle stukjes zijn geschreven in een email (naar haarzelf) én dus NIET in chronologische volgorde, etc. Gelukkig had ze zelf al heel veel voorwerk gedaan en alle stukjes geknipt en geplakt in een wordbestand én in een soort volgorde gezet. Nu moest alles nog in eenzelfde lettertype komen, zelfde letterhoogte etc. Maar er bleken ook alinea's gesplitst te zijn, wat niet nodig was, nou ja, om een lang verhaal kort te maken, tot 10 uur zijn we bezig geweest om de 104 bladzijden er enigszins toonbaar uit te laten zien (en ja, ik weet dat je een blok kan maken om het lettertype in één keer te wijzigen :-)).

Maar goed, het 'boek' is nu gemaild naar de opera-schrijver, dus ik ben benieuwd. Ik heb geen idee of ze het ooit uit wil brengen, maar ik heb al aangeboden de nederlandse vertaling voor mijn rekening te nemen (ik weet nog niet of ik hier straks spijt van ga krijgen ...).

En toen was het half 11 en hadden we nog steeds niet gegeten. Rosalie had niets in huis (nog geen biscuitjes !) en ik had ondertussen best trek. Op de weg naar 'huis' kom ik langs de MacDonalds, dus daar ben ik maar even aangewipt voor een frietje.

De zaak was nagenoeg leeg, maar de jongen achter de counter begroette me met aangeleerd enthousiasme. Een frietje met mayo, ik kon zelfs kiezen uit vegetable mayo (??), dus die maar genomen. Ik moest wel drie minuutjes wachten, want ze hadden geen warme frietjes op voorraad. En omdat ze dat blijkbaar vervelend voor me vonden, kreeg ik een gratis emmertje cola ?! Dat is nog eens service !

Ondertussen had ik ruim de tijd om de MAC eens goed in me op te nemen. Op het eerste gezicht ziet het er allemaal ruim en netjes uit. Maar het tweede gezicht doet dit al veranderen. De spiegels zien er niet uit, de dienblaadjes waar het eten op ligt zijn 'calcutta-plakkerig', bij de drankautomaten (achter de counter) ziet het er ook niet uit ... ik was blij dat mijn frietjes op een gegeven moment klaar waren, anders zou ik ze bijna niet meer hoeven.

Maar nee hoor, je moet hier in een restaurantje nergens ergens goed naar kijken, want dan kan je hier echt niets eten. Daar is deze MAC superschoon bij. Met Erik ging ik wel eens naar Peter Cat, daar is het licht nogal gedimd en dat is maar goed ook. De obers lopen daar met tulbanden op, die in 10 jaar niet gewassen zijn. En die mannen hebben het druk én zweten én .....

Om 11 uur was ik weer 'thuis', redelijk op tijd toch ? Vandaag weer veel voor elkaar gekregen, het to-do-lijstje wordt steeds kleiner, maar dat is precies de bedoeling.

Morgen aan de slag met de nieuwsbrieven, om 11 uur komt Shelley de kaarten brengen die ik in december besteld heb, rond een uur of 2 lunchen met Rosalie en daarna naar de Jain tempel. Voor wat rust, maar ook voor het leuke sieradenwinkeltje dat ze daar hebben, kijken of we daar nog wat kunnen scoren om te verkopen op marktjes.

Taxichauffeurs ... oeff ...

“Russelistreet !” roept de taxichauffeur enigszins wijfelend, maar toch heel duidelijk. 'This isn't Russelstreet !!' schreeuw ik op een Rosalie-manier naar de chauffeur, 'this is Kydstreet !!'. 'No Russelistreet !' gilt hij terug en weer gil ik 'No, this is Kydstreet, not Russelstreet, you said you knew !!'. Want natuurlijk had ik al 10x gevraagd of hij wel wist waar ik heel wilde, en natuurlijk had hij 10x 'yes máám´ geantwoord ... maar ik bleef twijfelen. Vooral toen we op bekend terrein kwamen en hij precies de andere kant op reed ... Geschrokken van mij boosheid draait hij de taxi om en wijs ik hem de goede weg. Maar ja, aan het eind van Freeschoolstreet, moet je rechts en natuurlijk is het eenrichtingsverkeer precies andersom op dit tijdstip van de dag en ik weet niet hoe je door om te rijden in Russelstreet kan komen. Dus ik stap, nog steeds boos, uit. Ik geef hem wat roepies en hij durft niet eens te mopperen dat het te weinig is.. En daar sta ik dan weer, bepakt en bezakt met allerhande verkoopwaar voor in Nederland. Daarom wilde ik zo graag met de taxi, om niet mijn laatste energie van deze dag te verspillen aan het gesjouw met spullen, maar ja, er zit blijkbaar niet anders op.

Vanmorgen begon de dag vrij relaxed. Rosalie is alleen naar het RCFC gegaan en ik kon nog wat uurtjes slaap inhalen. Toch maar om 9 uur uit bed gegaan, om toch enigszins in het goede ritme te komen. Op mijn gemak ontbeten en gedoucht en daarna begonnen aan de nieuwsbrieven die gemaakt moeten worden voor de scholen. Ook het budget voor 2010 moest nog uitgewerkt worden in de computer, dus dat ook gelijk maar gedaan. Aan het eind van de ochtend richting Sudderstreet gelopen, alwaar een heerlijke mango juice op me stond te wachten :-) Even (nou ja, Indiaas 'even') later waren Rosalie en Melanie (een Duitse vrijwilligster) er ook en hebben we gelunchd. Op mijn route naar Sudderstreet was ik al langs de Karmyog winkel gegaan (zij verkopen dingen voor een meisjesschool in de sloppenwijken) om wat leuke tasjes en andere dingen in te kopen. Als we klaar gelunchd zijn, regent het weer, hmmm, o ja, dat is waar ook, dat was gisteren al voorspeld en waarom heb ik nog geen paraplu ?? 'Gelukkig' heeft geen van ons drieeen een paraplu en we bedenken een noodplan. We zouden eigenlijk nu naar Rosalie's flat gaan om te werken en over 1,5 uur een taxi nemen naar de school van Maura. Zij maken en verkopen ook spulletjes en dat wilden we even bekijken. Ik opper het idee om gelijk maar naar Maura te gaan, zodat we ons niet nat hoeven te laten regenen (ik ben niet bang voor regen, begrijp me goed, maar het gaat hier hard te keer en ik had allerhande nieuwe spulletjes bij me, maar ook bijv. mijn laptopje ...). Gelukkig gaat iedereen akkoord en ook Maura blijkt al in de school te zijn, dus met de taxi richting Alipur Road.

Het is een prachtig klein schooltje, Maura (een Amerikaanse die met een Indier is getrouwd en in Calcutta woont) is er lerares. Ze hebben mooie kaarten te koop, maar bijvoorbeeld ook kleine tasjes, gemaakt van oude saris. Ik laad mijn tas nog voller met allerhande spulletjes, dit gaat de goede kant op ! Nu alleen oppassen dat straks ook alles nog mee naar huis kan natuurlijk.

En dan nemen we de taxi terug van Alipur Road naar het centrum. met die taxichauffeur die echt zeker weet waat Russelstreet is ...

Vocational programma Prayrona 3

Jullie missen zeer waarschijnlijk de foto's tussen de verhalen, maar sorry, deze keer niet zoveel bezoeken aan scholen en programma's, maar veel vergaderen en 'zaken doen' al klinkt dat interessanter dan het is.

Maar ik heb hier toch wat foto's voor de liefhebbers. Ze zijn van het vocational programma van Prayrona 3. Deze vrouwen (jonge moeders) zijn zeer gemotiveerd. Ze willen graag zelfstandig worden en meer zelfvertrouwen krijgen. Uiteindelijk zijn de kinderen hier uiteraard bij gebaat ! Er gaat blijkbaar in Afrika een gezegde : 'School je een jongen/man, dan school je een individu, school je een meisje/vrouw, dan school je een hele gemeenschap'. En dit is zeker hier in India waar.

Rosalie heeft een aantal van deze vrouwen geinterviewd en één verhaal is wel heel duidelijk blijven hangen. Deze vrouw begon gelijk te huilen toen Rosalie haar vroeg wat het voor haar betekende om aan dit programma deel te mogen nemen. Het blijkt dat haar man na 5 jaar huwelijk is overleden aan een ziekte, haar enige zoon is op 7-jarige leeftijd verdronken in de rivier. Daarna is ze door haar schoonouders het huis uitgezet en is ze teruggegaan naar haar eigen ouders, waar ze ook meer tot last was. Ze zat hele dagen binnen, huilde haar dagen aan elkaar. Voor een vrouw die al getrouwd is geweest, is het onmogelijk om een nieuwe man te vinden. Dus je bent eigenlijk teveel voor iedereen om je heen. Nu ze deel mag nemen aan dit programma heeft ze weer een doel in haar leven. Ze wil graag zelfstandig worden en voor zichzelf kunnen zorgen, niet meer afhankelijk zijn van anderen. Ondertussen stonden alle andere vrouwen om haar heen om haar te troosten.


Uiteraard heeft iedere vrouw en moeder in dit programma haar eigen verhaal te vertellen. Maar wat een mooi project, niet ?

mocht iemand zich afvragen waar deze vrouw zo
met liefde en trots naar zit te kijken ... naar haar
dochtertje van 7 jaar, zij zit naast haar en is
zwaar lichamelijk en geestelijk gehandicapt

Vergaderen op z'n Indiaas ...

Wat hoor ik nu toch weer ? Ik steek mijn hoofd buiten het raam en het regent ! Nee, het giet ! En het onweert, het gaat flink tekeer. Ik ben blij dat ik (net) binnenben, ik heb mijn paraplu niet meegenomen deze keer (en de paraplu had waarschijnlijk ook geen nut gehad ..).

Volgens mij is het nog te vroeg (in het jaar) voor fikse buien, maar ja, de natuur laat zich niet dwingen. Liever nu laat in de avond dan overdag ... maar als ik weather.com mag geloven, regent het morgen ook de hele dag ... hmmm... toch maar paraplutje kopen dan ...

Vandaag was hectisch, maar we hebben veel gedaan. Vanmorgen geslapen tot een uur of tien, was hard nodig en ik werd toch nog redelijk gebroken wakker. Na een douche en een ontbijtje was dit gelukkig snel over. Hierna de vergadering van vanmiddag voorbereid, alle stukken bij elkaar gezocht en alle punten nog eens in gedachten doorgenomen. Om half 12 stonden mr. Khan en Rosalie voor de deur, op naar de Prayrona 3 school !

Zoals gebruikelijk zorgde Reena weer perfekt voor ons natje en droogje, ze maakt heerlijke dahl en kip. De vergadering verliep op z'n Indiaas, chaotisch, het duurde lang en er werd helemaal niet (ahum) van het onderwerp afgeweken. Maar goed, na een paar uur was het budget voor 2010 geregeld, waren er nieuwe plannen gemaakt en hadden we de voortgang en problemen op de diverse scholen besproken. Iedereen had achteraf gelukkig een voldaan gevoel. Een van de leuke plannen is om voor de meiden een nieuw vocational programma op te zetten, namelijk kapster / schoonheidsspecialiste. Ze kunnen dan kiezen tussen dit en het naaien/borduren. Echt een leuk plan om de meiden een kans te bieden op zelfstandigheid. Het moet nog uitgewerkt worden, maar dat is Ashit wel toevertrouwd. Ook het idee van de medische checkup voor de Prayrona 2 kinderen krijgt nu vorm. Er wordt een arts gezocht, maar er is ook informatie ingewonnen over Calcutta Rescue, een grote organisatie met een eigen apotheek.

Uiteindelijk is het al begin van de avond als we de terugreis beginnen. Als ik een uur later Blue Skye binnenloop, staat de mango-juice al op me te wachten. De jongens waren me nog niet vergeten ! Toch weer leuk om herkend te worden. Daarna heb ik dan eindelijk tijd om even wcpapier en water te kopen, al moet ik wel opschieten, want veel 'winkeltjes' gaan al dicht. Ik loop nog even langs de bank om geld te pinnen en uiteindelijk ben ik dan half 11 terug in het hotel. Bij de receptie zit David te praten met een Amerikaan, die vind dat ik er typisch Nederlands uitzie met mijn 'beautiful smile'. David haast zich om te zeggen dat ik normaal met mijn man kom, best grappig van hem om me zo proberen te beschermen, alleen waarvoor was me niet helemaal duidelijk. Daarna een lekkere douche om al de viezigheid van me af te laten spoelen. Heerlijk, het was een warme en benauwde dag en nu met die fikse onweersbuien, snap ik ook waarom.

Zwetend voor de immigratiedienst ...

Maandag 15 februari,nou ja, eigenlijk is de 16e zojuist begonnen, het is inmiddels middernacht, ben voor mijn gevoel twee dagen onderweg geweest en net 'eventjes' bijgepraat door Rosalie (ze heeft in ieder geval erg hard haar best gedaan om dat in drie uurtjes te doen). Ik ben dus helemaal uitgewoond, ben moe en mijn hersencellen doen hun best om weer op volgorde te komen, maar voorlopig springen ze nog van de ene naar de andere kant.

Zondagmiddag begon de 'wereldreis'. Bij het inchecken herinnerden ze me nog eens fijntjes aan het feit dat mijn visum wel eens niet in orde zou kunnen zijn. Volgens regeltje a mag je niet binnen twee maanden na je eerdere vertrek terugkomen in India, volgens de ambassade bestaat dit regeltje niet en volgens regeltje b .... Na een aantal geruststellende telefoontjes naar de ambassade toen dus toch dit ticket geboekt en nu bij het inchecken komt de twijfel gelijk weer naar boven. Als het visum niet in orde is, laten ze je namelijk in principe niet eens meevliegen, want de luchtvaartmaatschappij krijgt een fikse boete als ze mensen meenemen die het land niet inmogen. Uiteindelijk verzinnen ze hun eigen 'emirates-regeltje', er zijn namelijk al wel twee maanden (en 1 dag om precies te zijn) vertreken tussen het vertrek in december en het vertrek nu. Dus laten ze me meegaan ... maar erg geruster wordt ik er niet op !

Ik krijg ook gewoon tijd genoeg om me erover druk te maken en om me zenuwachtig te maken. In Dusseldorf twee uur vertraging, waardoor ik mijn aansluitende vlucht in Dubai mis, in een hotel wordt geparkeerd en 12 uur later mijn reis alsnog kan vervolgen. Uiteindelijk kom ik dus in plaats van 7 uur 's ochtens om 7 uur 's avonds aan in Calcutta.

Alwaar een ongerust ontvangstcomite op me staat te wachten ! Nee, niet al vanaf 7 uur 's ochtens, alhoewel mr. Khan er wel bijna een hele dag gestaan moet hebben. Hij zou me 's morgens ophalen. Ik heb nog geprobeerd hem vanuit Dubai te bellen op zijn mobiel, maar dat lukte dus niet. Hij heeft 4 uur staan wachten, heeft ondertussen 20 keer Rosalie gebeld, die haar telefoon uit had staan en dus later 20 'missed calls' had. Rosalie had ondertussen haar email geopend, las het mailtje dat Wilbert (thanks bro) had verzonden en realiseerde zich dus dat ze mr. Khan moest bellen. Geprobeerd uit te leggen dat ik vertraging had, maar zijn Engels is niet zo goed en de man dacht dus dat ik een ongeluk had gehad en in het ziekenhuis was beland. Nou ja, eind goed, al goed, mr. Khan nam even heel diep adem toen hij me zag en begon gelijk te stralen. Wat een schat is het toch.

Maar goed, ik sla een hoofdstukje over. Uiteindelijk draaide mijn maag onregelmatige rondjes in het laatste uurtje voordat we in Calcutta zouden landen. Wat zouden ze met me doen als mijn visum niet oke was ? Direkt op de volgende vlucht terug ? Eerst naar het politieburo ? Moet ik ze omkopen ? Zouden ze wel aardig voor me zijn, al zou ik terug moeten ? Zou ik Rosalie even mogen bellen ? Zou ik even naar huis mogen bellen ? Alle scenarios gingen door mijn hoofd. Een uur stap ik heel parmantig het luchthavengebouw binnen. Na mijn stempel 'ik-ben-vrij-van-mexicaanse-griep' gehaald te hebben bij het mannetje dat met een mondkapje op naar een scherm zit te kijken waar een warmtecamera op staat, loop ik vol vertrouwen door naar de immigratiedienst. Ik had wel bedacht om daar niet onzeker te gaan staan, dat zou de situatie alleen maar erger maken.

Ik wens de beambte een goedenavond (eigenlijk is dat ook al verdacht, dat doet niemand hier ...), glimlach even naar hem, waarna hij mijn paspoort opent en een kwartier (½ minuut waarschijnlijk) gaat zitten staren. Het water loopt van mijn rug ... 'double entry?' vraagt hij me, ik knik bevestigend ... 'first time on this visa ?' ... en ik vertel hem dat het de 'second time' is... hij staart nog even na en begint ineens vrolijk te stempelen !! Ik had ineens een 100-koppig koor in mijn hoofd zitten dat ineens 'halleluja' begint te zingen. Opluchting is niet eens het goede woord ... wat was ik .... opgelucht !!

En daar ben ik dan, geestelijk volledig onvoorbereid door al dat gedoe met die vertraging en het visum. Maar zodra die typische Calcutta geur me weer tegemoet komt, weet ik het allemaal weer en voel ik me gelijk thuis. Best een rare gewaarwording!!