Het lijkt wel feest in Dakhindari !

Vannacht heeft iedereen (behalve Wilbert dan, die slaapt hier als een blok) wat minder goed geslapen. Mijn bed is goed 'lurp', buiten nog de herrie die ik hoor omdat mijn kamer aan de straatkant ligt. Vandaag ga ik dan ook verhuizen naar m'n 'oude' kamer, waar we in november ook hebben geslapen. Die ligt wat rustiger en ik kan me ook niet herinneren dat de bedden daar zo slecht waren.

Na het ontbijt komen Rosalie en Khan ons met de taxi ophalen. Met onze feestmutsen (die we de vorige avond als voorbeeld hebben gemaakt) en ander materiaal stappen we in voor weer een fascinerend taxi-ritje. Vooral het laatste stukje door de smalle straatjes van de Dakhindari sloppenwijk is het leukst. Het lijkt wel alsof je af en toe door de markt zelf rijdt, de taxi lijkt hier helemaal niet op zijn plaats en de mensen zijn ook niet altijd genegen even een stapje opzij te doen (en eigenlijk hebben ze nog gelijk ook). Onderweg belt Ashit ons wel twee keer op. Waar we blijven, want de kinderen zijn zo opgewonden, ze kunnen haast niet wachten !

het kleine prayrona 2 schooltje

Als we aankomen, wacht Wilbert en Ilse een grote verrassing. Er hangt een groot spandoek bij de ingang van het kleine schooltje 'welkom willeke, wilbert en ilse', geweldig toch ?

Veel kinderen lijken me te herkennen, vooral degene die mee waren naar de speeltuin op mijn verjaardag. Het doet me goed.

Vandaag moeten er twee dingen gecombineerd worden, een les uiteraard, maar ook moeten alle kinderen op de foto. 60 stuks ! Omdat het een hoedenles is, werkt dat eigenlijk best goed, een voor een mogen ze een hoed op, waarna Wilbert ze op de foto zet. Eigenlijk is het dan ook zo weer gebeurd.


Daarna mogen ze hun eigen feestmuts maken. We delen de stroken papier uit, samen met het vouwpapier, de stikkertjes, stukjes lint, veren, steentjes, verf, viltstiften, etc. Het is de bedoeling dat ze zelf wat verzinnen en dat lijkt wel te lukken. Waar ze na een poosje nog steeds met een (bijna) lege strook papier zitten, wil niet zeggen dat er niet gewerkt wordt. Zo plakt een meisje stikker op stikker en is een ander met een oranje viltstift aan het kleuren op een oranje strook papier. Als we haar een andere kleur geven, kijkt ze ons toch wel erg dankbaar aan. Anderen helpen we even op weg, we nieten er veren op, Ilse knipt ware kroontjes van de mutsen en Wilbert leert ze hoe de stikkers van het papiertje af moeten.





De oudere kinderen maken er ware kunststukjes van. Er wordt erg hard gewerkt en uiteindelijk lijkt gewoon iedereen weer een eigen werkstukje af te leveren, soms snap je het niet, maar wel leuk dat het iedere keer weer blijkt te werken.






En natuurlijk zijn ze zo trots als een aap ! Ze staan te springen om op de foto te gaan en kijken daarna verwonderd naar het schermpje, “Zo zie ik er dus uit met een feestmuts op”, lijken ze wel te denken. Ondertussen is het ook een geweldige chaos geworden, overal lege stikkerpapiertjes, stukjes vouwpapier, ik verontschuldig mezelf bij Ashit dat we zo'n troep gemaakt hebben. 'It's okay for one day' zegt hij lachend. Als ik daarna zeg dat we morgen terug komen, kijkt hij me even verschrikt aan, maar (jammergenoeg) maak ik een geintje ..




Als we teruglopen naar de taxi hebben we al snel een heel gevolg achter ons aan. Ik herken veel mensen van de vorige keer, dat maakt het toch wel speciaal, alsof je een beetje thuis komt. Ashit biedt ons een kokosnoot aan, die we natuurlijk niet afslaan, we hebben ondertussen fikse dorst gekregen ! In de taxi nemen we eens een paar diepe zuchten, 'moe maar voldaan' is denk ik hetgeen het best van toepassing is. We kijken nog even achterom en zien dat de mensen ons nog nakijken, een bijzonder plekje met bijzondere bewoners !

Zondag, een 'vrije' dag

's Middags doen we een rondje door Calcutta. Te voet. We lopen langs winkeltjes, marktstalletjes, eettentjes, we kijken onze ogen uit. Veel mensen op straat vandaag, het is zondag. Een paar keer proberen wat jonge mannen al lopend ons hun winkel in te praten. Het was zelfs onze 'lucky day, today sunday, special price!'. Alle winkels zijn open, behalve het emporium, waarnaar we eigenlijk op weg zijn. Ach ja, dan later deze week nog maar eens proberen. We lopen een eindje verder en komen in een wat rustiger deel van het centrum terecht. Minder drukte hier, maar we worden wel wat meer nagestaard. Toch een vreemd stel, een lange dikke, een lange dunne en een korte dikke, tjsa, eigenlijk niet raar dat we af en toe wat vreemde ogen voelen prikken. We lopen langs de vuilnisbelt, de grote, maar ook diverse kleine (soms lijkt de hele stad wel een vuilnisbelt). Bij wat muziekwinkeltjes verkopen ze nog oude elpees, dik onder het stof, maar ook cassettebandjes zijn nog volop verkrijgbaar. Na een paar uurtjes indrukken duiken we Sudderstreet in voor een mango-juice, even afkoelen (het is best warm vandaag) en wat vitamientjes innemen.

Daarna lopen we voor een bakje thee door naar de familie van Mehtab. Zij wonen in een zogenaamde bustee, zeg maar de betere soort sloppenwijk. Ze zijn blij en enthousiast om ons weer te zien. Wilbert klimt heel enthousiast de verhoging (eigenlijk het bed) op, waar we gedrieen, samen met Altab in kleermakerszit op vertoeven. (Ik zal alvast het eind verklappen, er zat weinig gevoel meer in de benen van Wilbert ..) We krijgen een bakje thee en Mehtab hoort ons helemaal uit. Hij is vooral op zoek naar romantische verhalen, maar helaas, hier kunnen we hem niet aan helpen. Hij vindt Wilbert wel helemaal geweldig, 'You are very handsome !', wat hij zelfs een paar keer herhaalt. Af en toe wrijft hij de knie van Wilbert even op. Het is zo'n schat van een jongen, maar uit het kastje komen zal niet lukken in dit moslim-gezinnetje.


Afsana zag er in vergelijking met afgelopen november goed uit. Ze sipt weer even als we over haar afgewezen visum voor Schotland beginnen, maar klaart alweer snel op. Zondag gaat ze voor ons koken en we worden zelfs uitgenodigd om later in de week nog een keer te komen eten. We vragen Afsana of ze voor ons postzegels wil regelen bij het postkantoor (ja, ja, de kaarten komen eraan !) en ze lijkt blij ons hiermee te kunnen helpen. Het scheelt ons in ieder geval weer een ochtend ellende aan zo'n Indiase balie.

Als we afscheid nemen en richting hotel lopen, blijkt het al eind van de middag, we besluiten onderweg gelijk wat te eten om daarna even bij te komen. We moeten de les voor morgen nog voorbereiden, dus eigenlijk hebben we het nog hartstikke druk !

Zo belanden we om een uur of 9 op mijn hotelkamer, we willen morgen feestmutsen met de kinderen maken, maar we moeten natuurlijk wel een voorbeeld hebben. Dus maken Ilse en ik allebei ons eigen exemplaar, terwijl Wilbert nog wat gaatjes en elastiekjes in maskers maakt. Voor we het weten is het laat, weer een dag voorbij in deze hectische stad.

Yes !

Kijk nou ! De foto zegt natuurlijk al genoeg, Ilse's rugzak is er ! Toen we zaterdagavond in het restaurant gebeld waren dat de rugzak op de luchthaven was en dat deze in het hotel gebracht zou worden, waren toch iets teleurgesteld toen deze er 's avonds niet bleek te liggen.

Zondagmorgen, we wilden net de telefoon pakken om zelf te gaan bellen, werden we gebeld door de koerier. Hij wilde het adres even checken, want hij was op weg met de rugzak ! Tot een uur of twaalf hebben we gewacht, toen we de moed weer bijna opgaven en naar beneden wilde gaan om te informeren. Bleek daar toch gewoon de rugzak al te liggen ! Misschien al dus wel de hele ochtend, maar who cares, hij is gearriveerd, we hadden het niet durven dromen. Dus ja, helaas dus ook geen nieuwe (goedkope) garderobe voor Ilse dus ..

Foto's

Wilbert met een Prabartak bewoonster
(en ja, zij is echt zo klein, en ja, hij is echt zo groot)

dansen in Prabartak

Foto's

Rosalie kijkt met verwondering naar de oliebollen

muziek maken in Prabartak

de bewoners van Prabartak helpen met knutselen

we hadden de grootste lol

gezellig een biertje bij het Fairlawn

Eerste twee dagen Calcutta ..

Daar staan we dan, moe van een lange slapeloze vliegreis, aan de bagageband van het vliegveld in Calcutta. Op zich alles behalve een spannende situatie, ware het niet dat we er achter zijn gekomen dat we maar drie bagagestikkers hebben voor vier stuks bagage. Ergens is er iets misgegaan, we hebben toch echt vier stuks op de bagageband gelegd bij het inchecken in Dusseldorf, maar we hebben toch echt maar drie bagagestikkers. Het totaal aantal kilo's klopt wel, 66 kilo voor 4 stuks, maar op de boardingpas staat 66 kilo voor 3 stuks... Dus dat alles maakt het in dit geval wel degelijk een spannende situatie !

Zeker als Wilbert zijn rugzak ziet en Willeke haar twee koffers, precies die bagage waarvoor we stikkers hebben ... En inderdaad na een uur wachten tot alle bagage van de band is, missen we de rugzak van Ilse. Deze staat waarschijnlijk nog label-loos in Dusseldorf ... Het huilen staat haar nader dan het lachen, geen schone kleren, geen medicijnen, geen schone onderbroeken, geen teva's en ga zo nog maar even door. We claimen de missende rugzak bij de balie van de Emirates, maar ja, leg maar eens uit dat we vier stuks hebben ingecheckt, maar dat we maar drie bagagestikkers hebben. 'Gelukkig' blijkt het meer voor te komen en staan ze er niet eens van te kijken. De bagage wordt zelfs gewogen en inderdaad, we missen nog een aantal kilo's ! De nodige formulieren worden ingevuld, het paspoort van Ilse wordt ge-xeroxt, maar ja, ook dat valt niet altijd mee. De kleur van de rugzak is namelijk groen en zwart, maar de rugzak zit in een blauwe flightbag. En tja, het formulier geeft maar ruimte voor 1 kleur en geen drie .. Maar goed, het personeel van de luchthaven blijft optimistisch, morgenavond om half 9 landt de volgende vlucht uit Dubai en dan zal de rugzak er zijn ... Op hoop van zegen verlaten we de luchthaven, we geloven er voorlopig nog helemaal niks van !

Bij de uitgang staat een grote krullebos op ons te wachten, Rosalie heeft de moeite genomen om ons op te halen ! Samen met mr. Khan die gelijk om zijn taxi gaat. Na het bagage-debacle is dit toch wel een heerlijk aankomen.

Wilbert en Ilse kijken hun ogen uit in de taxirit van de luchthaven naar het hotel. Gelukkig blijven ze lachen en ik kan opgelucht ademhalen, je weet het immers maar nooit !

In het hotel aangekomen, het is inmiddels een uur of 11, duiken Wilbert en Ilse gelijk hun bedje in. Rosalie blijft nog een poosje bij mij op de kamer hangen. Ik laat haar zien wat we mee hebben genomen en wat we van plan zijn met de kids, ze is aangenaam verrast. Ze heeft veel plannen en een druk programma. Ik schrijf maar gelijk met haar mee en de eerste week zit al zo goed als vol. Ach ja, we zien wel, als ik iets geleerd heb van India, is dat je zelf wel plannen kunt maken, maar dat het land zelf wel bepaald wat er uiteindelijk van terecht komt. Na een uurtje duik ook ik even in mijn bedje, lekker even uitrusten, een tukje lukt niet, mijn kamer is aan de voorkant van het hotel en de herrie laat me hier helaas niet alleen.

Halverwege de middag zijn we min of meer fris. Ilse heeft een lijstje gemaakt met direkt noodzakelijke dingen, dus we lopen eerst richting pin-automaat ! Daarna op weg naar Westside en Pantaloons, op zoek naar onderbroeken. Na een kwartier lopen we triomfantelijk naar de kassa, missie 1 is geslaagd. Dan eerst maar een bak koffie, daar zijn we inmiddels wel aan toe. Daarna op zoek naar een katoenen zomerbroek. Spijkerbroeken genoeg hier, maar 'normale' zomerbroeken wordt iets lastiger, zeker als je weet dat Ilse boven gemiddeld lang is. Normale broeken hier zijn voor haar kuitbroeken, maar ja, het modelletje klopt dan ergens niet helemaal meer. Uiteindelijk vinden we gelukkig leuke kuitbroeken, helemaal goed ! Ze zijn ook nog eens in de aanbieding en voor nog geen 10 euro hebben we twee nieuwe broeken. T-shirts zijn hier niet zo'n probleem gelukkig en voor 5 euro scoren we twee leuke shirts. Dat is nog eens leuk winkelen, (alleen is de aanleiding in dit geval wat minder.) Dan op zoek naar de medicijnen. In de eerste apotheek weten ze niet goed wat we bedoelen, en wat er ook op de toonbank getoverd wordt, het is niet het juiste. De tweede heeft iets wat er op lijkt, maar Ilse twijfelt en we besluiten het eerst maar even op te zoeken op internet. Ze schrijft de naam van het flesje op. Na nog twee apothekers grabbelt er iemand iets van onder de toonbank, de stof wordt eraf geveegd en het blijken dezelfde medicijnen te zijn die ze in Nederland gebruikt ! Gelukkig, weer een missie geslaagd ! Daarna door naar een klein supermarktje (relatief nieuw fenomeen hier, maar wel reuze handig) en we kopen wat toiletartikelen, tandenborstel, borstel, haarelastiekjes, etc. Het lijstje der noodzakelijke dingen is helemaal afgevinkt en dat in een paar uur tijd, niet slecht !

Het is inmiddels tegen de avond en samen met Rosalie eten we bij HongKong, gaan we langs de lijstenmaker waar foto's voor Rosalie worden ingelijst, lopen we met Rosalie mee naar haar flat om spulletjes te helpen dragen en zeggen we even gedag bij de familie van Mehtab. We worden gelijk uitgenodigd voor de thee, maar we zijn moe en beloven later een keertje terug te komen. Met een hoofd vol eerste indrukken lopen we terug naar het hotel. Gelukkig ebt de herrie langzaam weg uit de straten van Calcutta en uiteindelijk vallen we allemaal in een diepe slaap, wat een eerste dag !

De volgende morgen worden we (min of meer) uitgerust wakker, we hebben alledrie heerlijk geslapen, gelukkig maar ! Na het ontbijt met de lachende toast, lopen we richting Oxford, een 'westerse' boekenzaak met 'koffie-afdeling', we kopen een paar mooie handgemaakte kaarten bij een charity-winkel en gaan door naar Sudderstreet, even wat mailtjes naar huis sturen. Ook hier in Calcutta zijn de 'veiligheidseisen' aangescherpt. Ilse haar duimafdruk, foto en paspoortgegevens worden in de computer opgeslagen, hier geen internet zonder geregistreerd te zijn ! Toevallig loopt Rosalie ook net naar binnen en we besluiten gelijk maar door te gaan voor de lunch, over een drie kwartier moeten we immers alweer in de taxi zitten voor een bezoek aan Prabartak.

Tijdens de lunch geven we Rosalie de oliebollen die we beloofd hadden mee te nemen. (In ingevroren toestand meegenomen, nu maar hopen dat ze nog enigszins eetbaar zijn.) Ze reageert enthousiast, maar dit vermindert aanzienlijk als we de letterlijke betekens van het woord oliebol uitleggen. Ze gaat ze morgenochtend als ontbijt nuttigen bij de koffieshop van Raj, (hij heeft een magnetron), we zijn benieuwd ! Na de sandwiches lopen we langs Times Guest House waar ze de opslag heeft van haar materialen. Helaas is de stroom (weer) uitgevallen, maar met het flitslicht van de camera van Wilbert lukt het toch de juiste spullen te vinden. Een kwartier later dan gepland zitten we dan toch in de taxi, gevieren op weg naar Prabartak. (Prabartak is het tehuis voor veelal geestelijk gehandicapte volwassenen.)

Daar aangekomen staan de bewoners zoals gebruikelijk al voor de ramen te wachten. Een paar komen er naar beneden om te helpen met de spulletjes. We worden gelijk meegenomen naar de geiten. Er zijn er nu meer dan afgelopen oktober, ze hebben een paar kleintjes ! Leuk hoor en ze zijn er apetrots op.

Als vanouds worden we verwelkomd alsof we er al jaren komen, hier geen verschil en afstand tussen mensen, je hoort er gewoon gelijk bij. Tijdens de les hebben we verschrikkelijk veel lol gehad. Er werd gedold, maar uiteraard ook serieus gewerkt ! Na de les werd er muziek gemaakt, gedanst en natuurlijk ontkomen ook wij er niet aan om even mee te doen. Moe maar voldaan gaan we aan het eind van de middag weer terug naar Sudderstreet. Een heerlijk dagje !

Zeker als in de taxi de moeder van Ilse smst dat zij gebeld is voor de rugzak van Ilse. Daar zit namelijk nog een label aan met het adres en telefoonnummer van haar ouders. Deze hebben de vluchtnummers doorgegeven aan 'Dusseldorf', die weer contact zouden zoeken met Calcutta of daar bagage vermist werd. Nu maar hopen dat ook hier 1 en 1 2 is !

Na een biertje bij Fairlawn duiken we nog even New Market in op zoek naar nietmachines voor de kinderen. We vragen naar onze bekende 'number ten' koolie, zegmaar de wandelende winkelwagentjes. Zonder deze mensen is het niet te doen om iets snel te vinden, zeker niet als je niet lastig gevallen wilt worden. Helaas staat 'number 10' niet op zijn vaste stek. We vragen naar hem en iemand gaat hem zoeken. We mogen beneden even wachten en worden in een souvenirzaak gedropt ! Natuurlijk, domme fout van ons .. Na vijf minuten (en drie open kastjes van waaruit diverse zaken getoond worden) nemen we de benen, dit was niet de bedoeling. Gelijk worden we tegengehouden, ze zijn echt naar hem op zoek, maar kunnen hem niet vinden. We besluiten met 'number 42' mee te gaan, op zoek naar nietmachines. Vrij snel lopen we met 10 stuks naar buiten, we hebben niet afgedongen (blijft lastig), maar ja, voor 50 roepies (75 cent) een prachtige nietmachine. Aan het blije gezicht van de verkoper te zien, hebben we echt veel te veel betaald, ach, het zal wel en we geven de koolie een mooie fooi. Hij wilde zelfs meelopen naar Sudderstreet, maar dat is nu ook weer niet nodig.

Dan op weg naar 'huis' we zijn allemaal een beetje uitgeput en zijn blij als we even kunnen uitrusten. Daarna naar Fire & Ice, een nette Italiaan vlakbij ons hotel. En daar krijgen we een telefoontje. Ik neem mijn mobiel op en iemand vraagt naar Maria. Ik ken geen Maria en wilde eerst vertellen dat ze vast fout verbonden was, totdat ik me realiseerde dat Maria de tweede naam van Ilse is ! Ilse loopt even naar buiten (binnen is het nogal een herrie) en ze komt lachend terug. Haar rugzak is in Calcutta aangekomen en wordt bij het hotel afgeleverd ! Is dat goed nieuws of niet ?! Uiteraard verkeren we nog steeds in het stadium van 'eerst zien dan geloven', maar we komen nu wel erg dichtbij !

Ticket is geboekt !

We zijn 'net' terug uit Calcutta, maar het volgende ticket ligt weer al klaar. In februari 2009 gaat Willeke, samen met Wilbert en Ilse naar Calcutta om de nieuwe Prayrona 3 school te bezoeken. Deze school gaat in januari van start. Erg spannend allemaal !

Foto's

Voor de nieuwsgierigen onder ons, op www.erikenwilleke.nl staan inmiddels foto's van zowel Calcutta als Dubai.

Weer thuis !

Tjsa, vanmorgen werden we wakker door de regen, het was nog donker, het is weer even wennen hoor !!

Maar goed, gisteren zijn we weer veilig thuis gekomen vanuit Dubai. De laatste dag (eergister dus) verliep wat moeizaam. Mijn kaakholteontsteking is nog lang niet over en samen met een dagenlange diarree, kan dat je redelijk uitputten. Dus beetje bij beetje toch wat ondernomen, want ja, ik blijf toch wel erg nieuwsgierig !

's Morgens eerst naar het Dubai museum. Dat ligt tegenover ons hotel, dus goed te doen. Dit museum geeft een prachtig kijkje in de historie van Dubai. Echt heel leuk gedaan, complete scenes uit bijv. de jaren 50 zijn nagebouwd. Heel crea en informatief ! De moeite waard in ieder geval.

Daarna weer even terug het bed in, even bijkomen en krantje lezen. Het wordt ons gelijk duidelijk waarom de buschauffeur gisteren de 'halte' bij de nieuwe Dubai Mall voorbij reed. Het was blijkbaar het eerste complete weekend dat dit gloednieuwe winkelcentrum open was en de verkeerschaos was compleet. Mensen hebben uren in de file gestaan rondom het winkelcentrum, het is dan wel open, de infrastructuur was nog niet helemaal af (of niet berekend om het aantal nieuwsgierigen). Erg jammer, want we lezen dat er een gigantisch aquarium in dit winkelcentrum zit, met weet ik niet hoeveel vissen. Echt weer iets in het motto 'alles is mogelijk in Dubai' ! Maar we zullen het nieuwe winkelcentrum een andere keer met een bezoekje moeten vereren, dat gaat deze keer niet lukken helaas.

Aan het begin van de middag lunchen we in Basta Art Cafe. Dit ligt in het beschermde wijkje, waar we eerder ook al eens waren. Het cafeetje heeft een leuk binnenplaatsje en verkoopt allemaal kunst, wat in het binnenplaatsje ophangt. Het geeft een leuk sfeertje. Ze hadden trouwens overheerlijke salades !!

Daarna weer even uitrusten (ja, ja, het gaat allemaal wat moeizaam vandaag) en tegen een uur of 4 gaan we met de abra naar de overkant, Deira. Die abra's zijn die houten bootjes die de kreek over crossen met locals. Je kan zo vroeg of laat niet langs het water lopen, altijd hoor je het gesnor van deze abra's. Voor 1 dirham (ca 25 eurocent) ben je aan de overkant. Erg grappig om te doen. Toen we zo op het water zaten, kregen we even een flashback naar Hongkong. Oude houten bootjes met op de achtergrond moderne, hoge en glimmende kantoorgebouwen, dat had je daar ook. Verder houdt de vergelijking wel op, maar toch.

Aan de overkant de zonsondergang bekeken en toen weer terug met de abra. 's Avonds hebben we nog lekker gegeten in Bastakya Nights, een supersfeervol restaurant met een goede keuken, heerlijk. En tja, toen zat het er toch echt op.

Jammer, want ik had niet verwacht dat Dubai nog zoveel te bieden heeft. Je kan je hier op je gemak een week vermaken (tenminste, wij wel), dus misschien 'moeten' we nog maar een keertje terug, maar dan zonder kaakholte ontsteking. Het blijft ook een raar land, 85 % van de inwoners 'horen' hier niet, maar het land kan ook niet bestaan zonder ze. Een rare mengeling van arabieren en de rest van de wereld. Erg intrigerend. Ik vraag me ook af hoe lang dit hier door kan gaan, er wordt gebouwd, niet normaal gewoon, maar ja nogmaals, wie gaat hier allemaal wonen dan ? Wat voor invloed zal de economische recessie op dit land hebben ? Ik ben erg benieuwd hoe het er hier over 10 jaar uitziet !

Gisterochtend vertrokken we alweer vroeg, om 6 uur 's morgens zaten we in de taxi vanaf het hotel. Gelukkig ligt de luchthaven zowat midden in de stad, dus binnen een kwartiertje stonden we met onze koffers al in te checken. De luchthaven is geweldig, ruim, nieuw, efficient, maar ja, wat zou je hier anders verwachten ?

En nu zijn we dus weer thuis, het is koud (vinden wij) en het waait hard, echt nederlands herfstweer. Straks snel de foto's er nog maar eens bijpakken ... even lekker opwarmen !

Wat een stad ! Wat een bouwput !

We zijn er nog niet helemaal over uit wat we er van vinden, maar hier is werkelijk alles mogelijk. Je weet gewoon niet waar je het eerste moet kijken en alles gaat te snel om de informatie te verwerken, laat staan om er een mening over te vormen.

Vanmorgen werden we redelijk op tijd wakker (nee, niet door de moskeeen, hun decibellen zijn nog redelijk en er zit dubbel glas in onze hotelkamer) en na het uitgebreide ontbijtbuffet in de executive lounge (ja, ja, dat is wel wat anders dan onze dagelijkse toast met drie soorten jam) zijn we op de hop-on-hop-off bus gestapt. Zoveel tijd hebben we hier niet, dus het lijkt ons een handige manier om in een korte tijd zoveel mogelijk van de stad te zien. Achteraf hebben we ons hier een beetje in vergist, je staat veel van de tijd stil, de stop bij de Dubai Mall (pas een paar dagen open, schijnt echt fantastisch te zijn) sloeg de buschauffeur over en uiteindelijk hebben we (op een lunchstop na) van 10 tot 5 in de bus gezeten. Maar goed, we hebben wel veel van Dubai gezien !

Vanuit het oude centrum waar ons hotel is (Bur Dubai) naar de overkant van de kreek, ook 'oud' (Deira). Hier is een oude handelskade waar schepen uit India liggen, met op de kade allemaal waar in kartonnen dozen (heel ouderwets voor zo'n moderne stad) die over de houten (zeewaardige) schepen verdeeld worden (of afgeladen, daar zijn we nog niet uit). Daarna weer terug naar de andere kant van de kreek om langs het strand (alhoewel de weg niet echt langs het strand loopt, soms heb je een doorkijkje) richting Burj Al Arab te rijden, het beroemde 6 of 7 sterren hotel. Prachtig om te zien.

Daarna door naar één van de drie palmeneilanden (eentje is er klaar, eentje bijna en eentje moet geloof ik nog aan begonnen worden). Het is degene die 'bijna' klaar is. De bus rijdt het palmeneiland op en dat is dan toch weer wel grappig. Het is zo anders dan je je had voorgesteld, hoge appartemenencomplexen op de hoofdader en op de palmbladeren zijn het nog net geen rijtjeshuizen, maar ze staan wel erg dicht op elkaar. Natuurlijk een privestrandje voor de deur, maar na een paar meter water begint dan ook het strandje van je 'overburen', privacy is hier ver te zoeken in ieder geval. Helemaal 'op de kop' van dit palmeiland is 'Atlantis' gebouwd, een prachtig hotel met een waterpark. Hier stopt de bus even. Raar hoor, rijden op iets wat is opgespoten in zee en dan ook nog met tunnels, metro (in aanbouw) enzo. Beetje irreeel allemaal. Maar ja, aan de andere kant, in NL is het niet veel anders natuurlijk.

Daarna via de Sheikh Zayed Road langs de wolkenkrabbers weer 'terug' richting het centrum. Hier zijn de meeste bouwputten, sowieso is heel Dubai één grote bouwput, overal waar je kijkt zie je wel bouwkranen, bouwputten, etc. Maar hier is het het ergst, naast de vele gebouwen (hotels, moskeeen, winkelcentra, winkelcentra en winkelcentra) die gebouwd worden, wordt hier ook druk gewerkt aan de metro, die in 2010 moet gaan rijden. Ik heb altijd van mijn moeder geleerd dat ik eerst iets af moest maken, voordat ik aan iets nieuws mocht beginnen, maar dat kennen ze hier niet hoor. Wereldwijd schijnt er een tekort aan hoge bouwkranen te zijn, omdat de meeste (ik las zelfs zo'n 60 % van de hoogste kranen) hier in Dubai staan. Ongelofelijk ! Natuurlijk is de Burj Dubai erg indrukwekkend, momenteel het hoogste vrijstaande gebouw ter wereld en hij is nog niet niet eens af.

Uiteindelijk stappen we even uit bij Festival City, natuurlijk met een enorm winkelcentrum. We eten iets bij 'thank god it's friday, here everyday is friday', wel humor voor een moslim-land. Er wordt ook hier nog druk gebouwd. Als het klaar is, zo lezen we in de folder, wonen en werken hier 100.000 mensen ! Waar moeten deze dan vandaan komen ? Zo vragen we ons af. Zoveel kamelendrijvers wonen er hier helemaal niet ! We komen er al snel achter dat slechts 15 % van de inwoners echte 'dubainezen' zijn. De rest is import, waarvan de meesten ook nog eens Pakistanen en Indiers zijn, die hier in de bouw werken. Deze komen veelal zonder vrouw en kinderen hierheen, waardoor er in Dubai een mannenoverschot is, zo'n 70 % van de inwoners is man ! We lezen dat er hier zelfs 'sloppenwijken' zijn, buiten Dubai, grote barakkenkampen waar de Indiers met z'n allen in zo'n barak slapen, met bussen opgehaald worden om te werken, hun paspoort in moeten leveren, zodat ze niet weg kunnen lopen en ook nog eens bar weinig verdienen. Omdat de meeste een grote schuld hebben, omdat ze in India veel geld hebben moeten betalen om hierheen te komen, en ze hier van hun schamele loon na aftrek van huur en eten ook weinig overhouden, schijnen de zelfmoordcijfers meer dan gemiddeld te zijn. Triest als dit echt waar is, want ja, ik heb het ook maar gelezen natuurlijk (maar het zou me niet verbazen als het waar is).

Maar goed, uiteindelijk belanden we weer in Bur Dubai bij ons hotel. Een rondrit door een grote bouwput, zo zou je de dag eigenlijk kunnen beschrijven, maar erg indrukwekkend, alles kan hier. Of zoals de gids op de bus het zei : “Everything you have back home, we bring it here, and more”.

s Avonds doen we nog een rondje door de textielsouk en door Bur Dubai Souk, de textielsouk is wel leuk, prachtige stoffen, je weet af en toe niet wat je ziet, maar ook winkeltjes voor de lokale arabier. De mannen lopen hier in van die lange witte jurken en die halen ze in de shop met keuze uit wit, wit, wit en wit. En o ja, ze hebben ook nog wit. En de vrouwen, die lopen in lange zwarte jurken, gesluierd, soms zelfs met alleen hun ogen vrij (wordt je dan als man verliefd op haar ogen ? of hoe werkt dat dan ?). En die kopen ze in het winkeltje met zwart, zwart, zwart, zwart en zwart. En o ja, ze hebben ook nog zwart. Zo'n echtpaar is dus zwart-wit en ja, ze eten ook gewoon bij de macdonalds en ze winkelen ook bij de diesel-shop (wanneer dragen ze dat dan ??), maar ik verdenk ze er nog steeds van dat ze met de kameel komen, al hebben we die op de parkeerplaatsen nog niet aangetroffen.

Morgen nog 1 dagje om Dubai te verkennen, we hebben nog een boottochtje tegoed van de hop-on-hop-off bus, willen nog naar het Dubai Museum (tegenover het hotel, dus dat is makkelijk) en we gaan nog een poging doen om naar Dubai Mall te gaan en verder zien we wel waar we stranden, we hebben immers vakantie !

Oeps ! Alsof we een reis door de tijd gemaakt hebben !

Ik wil beginnen met 'vanmorgen', maar dat lijkt alweer zover weg ! We zijn nu in Dubai en dat is echt een compleet andere wereld, het verschil kon niet groter zijn. Maar goed, het was toch echt deze ochtend dat we al om half 5 wakker werden van ons wekkertje. Een vrij vroege vlucht dwong ons daartoe. Kleine speedy kwam om half 6 met ons ontbijtje. We hadden al gezegd dat dit niet hoefde, omdat dat veel te vroeg was voor ze, maar ze stonden erop dat we nog zouden ontbijten voor vertrek. En dat was toch wel lekker !

Om 6 uur stond Mr. Khan netjes te wachten bij de poort van het hotel. Wat een aardige kerel is het toch én betrouwbaar, zeldzaam hoor voor daar. Hij is de vaste taxichauffeur van Rosalie, die inmiddels alle scholen in de sloppenwijken weet te vinden. De afgelopen twee weken zijn we dan ook best vaak met hem meegereden ! Het is een rustige rijder die (als Rosalie erbij is) niet toetert. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen, dat hij dat wel doet als ze er niet bij is, maar dan nog lang niet de helft van wat de andere taxichauffeurs toeteren. Maar goed, ik dwaal af. Hij rijdt ons op het gemakkie naar de luchthaven. Het is nog redelijk vroeg, maar het straatleven heeft zijn aanvang al genomen. Mensen zijn aan het badderen bij de straatkranen, poetsen hun tanden (midden op straat, lekker handig), de kranten worden onder de bezorgers verdeeld en sommige shopjes zijn al open. Het blijft een fascinerend tafereel !

Bij de luchthaven gaat alles gladjes, geen problemen deze keer, geen ruzie met de douane, het valt allemaal mee. Tijdens de vlucht vermaken we ons met spelletjes, we spelen tetris, solitaire, etc, de tijd vliegt en voor we het weten landen we al in Dubai. Ook hier alles redelijk vlotjes. Het valt ons gelijk op, die mannen in hun witte jassen. Ik moet er erg aan wennen, alsof ze zo van hun kameel gestapt zijn en nu paspoorten zitten te stempelen. In mijn gedachte zie ik buiten het luchthavengebouw een partij kamelen geparkeerd staan :-) 's Avonds na het werk weer terug naar de tent in de woestijn ... Maar ik vrees dat de kameel al jaren geleden is ingeruild voor een dikke auto !

We worden netjes door het hotel opgehaald, het valt ons gelijk op, allemaal (oké: veel) witte auto's, veel geblindeerde ramen (het kan hier nl. flink heet worden), schone straten, het verkeer rijdt gewoon netjes tussen de strepen op straat en stopt voor het stoplicht, geen getoeter, mooie en nieuwe gebouwen, eigenlijk is alles nieuw hier, tot de straatbordjes aan toe (lijkt wel tenminste, ik weet het niet), wat een contrast ! Alsof we een reis in de tijd gemaakt hebben, van middeleeuwse toestanden naar de 22e eeuw of zo. Ik moet er even aan wennen, het doet pijn aan de ogen. Even denk ik terug aan Nanda en dat maakt me verdrietig, wat zit de wereld toch raar in elkaar, erg raar ....

In het hotel is natuurlijk alles voorhanden, heerlijk zacht bed, zachte handdoeken, alles is schoon, wat kan je daar van genieten als je net uit Calcutta komt ! We rusten even een uurtje uit en lopen dan de stad in. Wij zitten eigenlijk midden in het oude centrum van Dubai, we kijken vanuit onze kamer op het Dubai Museum met daarachter de kreek (water), deze kreek mondt uit in de zee, die we ook in de verte zien. We lopen een eindje langs de kreek, er staat een heerlijk briesje en omdat het al wat later op de middag is, is de temperatuur ook aangenaam. Op de kreek is het een drukte van belang, 'abra's' (soort watertaxi's) voeren mensen af en aan, erg leuk om te zien.



We lopen door naar de wijk Bastakiya, dit is een beschermd gebied met traditionele zandkleurige windtorenhuizen, smalle straatjes en kleine pleintjes. Er zijn hier (volgens mijn boekje) veel musea en gallerietjes, maar alles is dicht vandaag, vrijdag !


We drinken een bak koffie in Bastakiah Nights, een prachtig ingericht restaurant met een mooie binnenplaats, ik denk dat we hier nog maar eens terug moeten gaan voor een romantisch 1001-nacht etentje. Een tafeltje verder zitten een moeder en dochter uit Duitsland, moeders is duidelijk verlegen om een praatje, de dochter niet. Zij zijn hier nu drie maanden en gaan volgende week naar huis. Maar goed, al snel gaat het over India. Ze vertelt ons dat er hier veel India'ers werken, voornamelijk in de bouw. Laag salaris en slechte behandelingen .. tsja ... Na de politiek, de economische recessie, Obama en de regering van Belgie doorgenomen te hebben :-) (daar zaten we net op te wachten ..) zijn we teruggelopen naar ons hotel. Vanavond nog even lekker ergens iets eten en dan morgen fris weer op !

Jarig en toch geen jaar ouder !

Na de grote verrassing bij het ontbijt, stonden we tegen 10 uur opgewonden op de bus te wachten, alsof we net als vroeger op schoolreis moesten. Als Ashit arriveert, blijken de kinderen in een andere bus te zitten, wij worden met de auto naar de dierentuin gebracht. Als we daar aankomen, laden we al het eten (en neem van mij aan, dat was heel wat !) uit en lopen we richting ingang. De kinderen zijn er nog niet. Maar ja, consternatie alom, wat blijkt, de dierentuin is vandaag gesloten ! Tja, dit is India, je kan dan wel plannen maken, maar India gaat daar altijd mee aan de haal. Gelukkig zijn ook wij tegenwoordig net zo flexibel als India, dus we besluiten naar het Milleniumpark te rijden, is misschien nog wel leuker als de dierentuin met z'n 1,5 tijger, beer en veel vogels.

We laden alles weer in de auto en rijden naar het Milleniumpark. De kinderen (gelukkig had de chauffeur ook een mobieltje) komen al snel. Wat een feest, iedereen is op z'n sloppenwijk-mooist gekleed. De meeste kinderen hebben hun Durga Puja kleren aan. De jongens hebben mooie broeken, maar moeten hoog gehouden worden met een riem, want de broeken zijn veels te groot. Ze lopen dan ook de hele dag te hijsen aan die dingen, volgens mij lopen ze thuis gewoon met alleen een shirtje aan rond. Ze hebben ook allemaal schoenen aan, maar sommige errug op de groei. Een kereltje verdenken we ervan dat hij de schoenen van zijn vader aan had, hij struikelde over zijn eigen voeten ! Maar geen probleem, in de speeltuin (want dat is het Milleniumpark) gaan de schoenen uit en wordt er op blote voetjes verder gedold.

het kereltje met zijn veels te grote schoenen

Er zijn 19 kinderen. De totale school heeft ongeveer 60 kinderen, maar ten eerste is dat veel te veel om onder controle te houden en ten tweede, er mochten er wel meer mee dan 19, maar heel veel kinderen durfden niet. Ze komen immers vrijwel nooit buiten hun bekende terrein en om dan de grote boze stad in te gaan, omdat Willeke uit 's Gravendeel toevallig jarig is ?? Groot gelijk dat ze hebben ! Maar de kinderen die er zijn, hebben geen schroom. Ze kunnen haast niet wachten om de toestellen te bestijgen.


Vooral de kleintjes hebben een tomeloze energie, waar halen ze het toch vandaan, wat dat betreft zijn kinderen overal hetzelfde !

Een meisje, Nanda heet ze, komt mij elke keer halen. Chello, chello, roept ze dan, dat betekent 'kom, kom'. Ik merk dat de andere meisjes niet met haar willen spelen, maar dat zij dat eigenlijk ook niet wilt. Ze bruist werkelijk van de energie, haar ogen stralen als ik meeloop. Ze is nergens bang voor en klimt overal in. Een heerlijke meid. Als ik bij Ashit informeer waarom de andere meiden haar negeren, krijg je weer zo'n hartverscheurend antwoord. Haar ouders zijn erg arm, elke ochtend staat de familie om 5 uur op om de vuilnis uit te zoeken op waardevolle spullen. Het laagste van de samenleving dus. De andere meiden kijken op haar neer. Toch straalt ze van zelfvertrouwen. Wat een sterke meid, ze heeft echt mijn hart gestolen. De hele middag hebben we samen gespeeld en toen we weggingen, heeft ze tot het laatst toe mijn hand vastgehouden. Ik zal haar nooit vergeten.

Reena met Nanda

Dan is er nog het kereltje met zijn veel te grote schoenen. Heel zijn kin ligt open en ook zijn voeten zien er niet 'fris' uit. In mijn westerse onschuld denk ik dan dat hij wel gevallen zal zijn bij het spelen, maar nee hoor. Zijn vader geeft hem regelmatig een fiks pak slaag. Hij heeft nog twee broertjes die hetzelfde lot ondergaan. Hij is ook moeilijk te 'pakken'. Pas aan het eind van de dag ontdooit hij en kan hij voluit lachen. Hopelijk hebben we hem even zijn ellende kunnen laten vergeten.



Over het algemeen zijn het wel vrolijke kinderen, maar er zijn er bij, waarvan hun ogen je een hele geschiedenis vertellen. Ze kunnen ook zomaar zitten dromen of zitten staren. Als ze spelen zijn ze vaak ook hardhandig naar andere kinderen toe. Maar het leuke is, dat als je ze wat meer aandacht geeft, ze rustiger worden en dan komt gelukkig toch heel voorzichtig die glimlach tevoorschijn.

Rond het middaguur mocht ik een hele poos niet naar achteren kijken. Na een uur in spanning gezeten te hebben, mocht ik omdraaien. Een hele rij met kaarten (36 stuks ...), veel ballonnen die de kinderen net zelf hadden opgeblazen en een prachtige verjaardagstaart ! Met twee kaarsjes, eentje met een 'drie' en eentje met een 'zes'. Zo zie je maar, in Calcutta kun je jarig zijn, zonder een jaar ouder te worden ! Ik moest natuurlijk de kaarsjes uitblazen (gelukkig waren het er maar 2) en de taart aansnijden. Een applaus volgde. Daarna moest ik Erik een stukje geven, en hij mij. Een soort bruiloft dus ! Ik kreeg ook nog een mooi kado, een prachtige witte grote handdoek.



Reena en Ashit hadden ook een lunch gemaakt voor iedereen. Wat een werk voor deze mensen, ik voelde me zo schuldig ! Maar het was echt heerlijk. Tussen het eten (er waren ook nog snacks) en de taart enzo door, dartelden de kids heerlijk door de speeltuin. Wat een feest !

Aan het eind van de middag kwam de bus ons weer halen. En ook dan blijkt dat de kinderen gewoon overal hetzelfde zijn, bij de eerste tien meter liggen de kleinsten al te slapen. Ze zijn natuurlijk doodmoe van al dat geren en gespeel. Het was echt een fantastische dag, mijn mooiste verjaardag ooit !

Jarig en een beetje last van jam-meleur ...

Vanmorgen, vannacht eigenlijk was ik gelijk al jarig. Voordat we goed en wel echt wakker waren, hadden al diverse lieve vrienden een sms-je gestuurd met felicitaties. Als het ontbijt gebracht wordt, is het helemaal feest, .......... staat met een prachtig bloemstuk bij de deur ! Met een kaartje “To : Wilhelmina, wishing you a very happy birthday from everyone at the Old Kenilworth Hotel”! Leuk toch ?



En dan weer aan het ontbijt, eerlijk gezegd hopen we dat er in Dubai straks iets anders te eten is dan toast met jam, het komt een beetje onze neusgaten uit. Af en toe een eitje erbij is de enige variatie hier. Natuurlijk kunnen we ook in Sudderstreet gaan ontbijten, maar dat is een klein half uur lopen ... zo lui zijn we dan ook weer wel om dat níet te doen ! Een paar dagen geleden zijn we naar de supermarkt gegaan om 'iets anders' te halen voor op brood dan jam. En waar komt Erik mee naar buiten ? Een pot jam ! Maar deze is anders, op het etiket staan hele aardbeiden, maar het woordje 'whole' is doorgehaald en vervangen door 'crushed'. Maar goed, er zitten dan wel echte gecrushte aardbeien in, dit in tegenstelling tot het chemische goedje dat elke ochtend bij het ontbijt zit. Een klein bakje roodpaarse jam en een klein bakje sinaasappelmarmelade. En sinds een paar dagen hebben we dus ook crushed-aardbeienjam. Dus we varieren, doen we eerst een toast met marmelade ? Dan de chemische aardbeien en als laatst de gechrushte aardbeien ? Of andersom ?

Ach en weet je, Calcutta relativeert zo lekker, wat zullen we ons druk maken over jam, sinds de meerderheid hier een hoop moeite moet doen om zijn dagelijkse kostje bij elkaar te schrapen...

Foto's boatride

Rosalie en Sissel

Sissel en Camilla

Jannie, Lynn en Erik

onze dappere roeier

Rosalie, Sissel, Camilla en Willeke

Boatride on the Hooghly

Vanavond was het dan eindelijk zover, twee jaar op gewacht (de vorige keer kwam er maar niet van) en nu vind ik het een raar idee. Een boottochtje op een smerige rivier waar van alles ingegooid wordt (maar dan ook echt van alles).

Om 6 uur 's avonds hadden we afgesproken met Sissel, Rosalie, Jannie, Camilla en Lynn op Sudderstreet, van daar zouden we een taxi nemen. 's Avonds een boottocht ? In het donker dus ? Mmmmm, ik weet het niet hoor. Maar ja, het was op speciaal verzoek van mij, dus mezelf terugtrekken kan niet !

Eerst twee taxis vinden die weet waar de juiste ghat is van waar de boten vertrekken. Met z'n zevenen in eenzelfde taxi vinden we een beetje veel, alhoewel dat achteraf een beter idee had geweest. Uiteindelijk zijn er twee taxis die zeggen dat ze weten waar het is. Maar ja, dat zeggen ze altijd. Wij (Erik en ik) met Sissel in de taxi, de rest in de tweede. Sissel weet de weg, de taxichauffeur dus niet, maar goed, Sissel speelt voor TomTom. Als wij bij de ghat zijn, zijn de anderen er nog niet, terwijl hij ons onderweg wel inhaalde ! Even gebeld met Rosalie, de taxichauffeur is de weg kwijt en de rijden in rondjes ... hij wil ze afzetten bij een hotel. Uiteindelijk Jannie aan de lijn, die weet wat beter de weg in Calcutta dan Rosalie, maar ja, wij weten ook niet goed waar we staan en ook Sissel, die hier goed bekend is, weet het eigenlijk toch ook niet zo goed. We gaan onder een lantaarnpaal (of zoiets) staan en proberen uit te leggen waar we zijn. Na een paar minuten komen ze zowaar aangereden ! Pfff, het eerste obstakel is overwonnen.

Bij het zoeken naar de boot, worden 'zware' onderhandelingen gevoerd. Uiteindelijk gaan we 200 roepies (ca 3 euro) per uur betalen, let wel, de boot wordt geroeid ! Als we (in het donker) aan boord gaan van de houten boot, schommelt hij zo erg dat we bijna kapseizen. Mijn hart gaat flink tekeer, in het donker, in de smerige hooghly ... Maar goed, de boot komt tot bedaren als iedereen zit en de tocht kan beginnen. Al het meegebrachte eten en drinken wordt uitgestald, de kaarsjes gaan aan en we roeien de rivier over. En weet je wat ? Het is best leuk ! Het water is bijna helemaal glad, het is vrij koel en vrij rustig. Het is bijna romantisch. Toch blijf ik het waterpeil goed in de gaten houden, vooral als Lynn weer eens gaat staan om een picture perfect te maken.

Na een half uurtje rondjes varen leggen we aan op het midden van de rivier bij een boot. Deze boot ligt aan een ponton. Mmmm, we mopperen en schelden wat, maar dit is blijkbaar de bedoeling, we betalen blijkbaar niet voor 2 uur roeien. Ach ja, wat maakt het ook uit, we zijn op het water en het is gezellig. Ineens is daar de grote verrassing, ik krijg een vroeg verjaardagskadootje ! Een prachtige kaart met wensen van iedereen en een nog mooier fotoboek met zwart-wit foto's van Calcutta ! Ik ben echt helemaal verwend daar, helemaal fantastisch.

Uiteindelijk roeien we terug naar de kant en komen we zowaar droog aan wal. Het waterpeil was ietwat gezakt, dus we moesten wel even springen. En eerlijk is eerlijk, ik zag er wat tegenop, maar het was echt hartstikke leuk ! Volgende keer weer !

Foto's RCFC

Willeke leest voor uit een boek tijdens de les, de juf vertaalt het weer voor de kinderen

een jongetje dat op de ziekenzaal ligt, hij kan haast niet wachten totdat hij weer terug mag naar school

Erik met zijn prinsesje, ze waren na de les bijna onafscheidelijk

gewoon heerlijk je pop aankleden, wat wil je als kind nog meer ?

dit mannetje bleef, ondanks alle commotie door onze aanwezigheid, druk bezig met zijn eigen scrabble

is het geen schat ? je kan je toch niet voorstellen dat deze kinderen maanden (soms jaren) verstoken zijn van hun ouders ?

de kleine meid houdt Erik wel bezig

je zou haar toch zo meenemen ?

Wat een blije gezichten in het revalidatiecentrum ! (en gelukkig wint Obama)

Vanmorgen voel ik me stukken beter. Of dat komt door die vage tabletjes die we gisteren gekocht hebben, weet ik niet, maar dat maakt natuurlijk ook niet uit !

Na het ontbijt gaan we met de metro naar Tollygunge, de laatste metrostop. Hier staan Camilla, Jannie en Lynn al op ons te wachten. Met de autorikshaw gaan we verder naar het RCFC, het revalidatiecentrum. Hier is de ontvangs weer allerhartelijkst. De kinderen vragen natuurlijk waar Rosalie is en we hebben maar verteld dat ze niet kon komen vandaag. Want hoe leg je Indiase kindjes uit dat ze voor de tv zit te wachten op de uitslag en de acceptance-speech van Obama ?

De Jack-in-the-box les gaat voorspoedig. De kinderen vinden het leuk om zelf even de jack-in-the-box te zijn achter de tafel. En of ze nu goed lopen of niet, dat maakt niet uit, ze kruipen achter de tafel, laten gewillig Erik het masker opzetten en springen naar boven als het zover is. Het levert elke keer weer een groot applaus op van de kinderen. Ze genieten zichtbaar. Hierna mogen ze ook hier hun eigen masker maken. Er wordt driftig gekleurd, door zowel de grotere als de kleinere kinderen. Je kan goed zien dat ze hier gewend zijn om dingen te maken. In Preyrona 2 gaat alles nog vrij ongestructureerd, maar hier is alles onder controle. Na het kleuren mogen de stroken crepepapier eraan en daarna natuurlijk het masker op ! Een hele klas vol met kinderen met een kleurig masker, allemaal genietend, je ziet het bijna door het masker heen. Helemaal geweldig, ik weet niet wie er meer geniet hier, de kinderen of wij.

Ineens gaat de telefoon, Rosalie, helemaal door het dolle heen, Obama heeft gewonnen. Pfff, gelukkig, anders had ze voorlopig niet te genieten geweest. Na de les gaan we naar boven, naar het kantoortje van Madhumita. Ze herkent ons nog van de vorige keren en dat is leuk. Hier hebben we toen geld gegeven om het schooltje te laten schilderen. Het ziet er nog steeds redelijk goed uit, het valt heus niet mee om het netjes te laten in dit klimaat. Omdat Jannie 'zaken' moet doen vandaag, gaat de rest (Erik, Camilla, Lynn en ik) op tour door het revalidatiecentrum. De vorige keren hebben we dit ook allemaal al gezien, maar het blijft leuk om te zien hoe iedereen zich inzet voor deze kinderen. Op de ziekenzaal liggen de kinderen die de afgelopen week zijn geopereerd. Gelukkig hebben de meeste geen pijn, we proberen een praatje met ze te maken. Zodra het infectiegevaar geweken is, mogen ze weer beneden naar school toe.

Na de tour is Jannie nog steeds druk in overleg en wij begeven ons bij de kinderen die lekker aan het spelen zijn. Een soort scrabble, sommige meisjes zijn een pop aan het aankleden, ze zijn aan het lezen of spelen een soort kaartspel. Natuurlijk is dit allemaal gelijk klaar als wij eraan komen, wij zijn natuurlijk veel interessanter ! Een kleine (pittige) dame van 3,5 jaar heeft zich gestort op Erik. Hij moet met haar kleuren en tekenen en ze hangt hele verhalen tegen hem op. Erik knikt gewillig 'ja' en 'nee', afgaand op haar gezichtsuitdrukking. Soms is het zelfs geheim, en fluistert ze heel zachtjes in zijn oor. Het is werkelijk een schatje (dat meisje dan ..), we zouden haar zo meenemen naar huis. Het is echt heerlijk om hier bij deze kinderen te zijn. Allemaal kreupel of mank, maar zo blij ! Onvoorstelbaar gewoon. De leidster vertelt dat de kinderen vaak huilen als ze hier gebracht worden, logisch natuurlijk, je haalt ze uit hun vertrouwde omgeving en hun vader en moeder kunnen hier niet blijven. Soms verkeren ze wel enkele maanden tot soms 2 jaar in dit centrum. Maar zo vertelt ze ook, als ze hier weer weg moeten, terug naar huis, huilen ze ook. Meestal willen ze niet terug. Ze kunnen hier naar school, hebben zoveel vriendjes en vriendinnetjes en bovenal krijgen ze hier zoveel liefde van de zusters en de juffrouws, thuis worden ze vaak alleen gelaten omdat hun ouders op het land moeten werken. En naar school gaan, zit er vaak ook niet in.

Uiteindelijk is Jannie klaarvergaderd en ze komt helemaal blij terug. Waarschijnlijk gaan ze maandag in haar bijzijn starten met de werkzaamheden voor het hydrobad waarvoor zij geld bijeenverzameld heeft. Dat zou natuurlijk helemaal fantastisch zijn !

Terug in Sudderstreet eten we gezamenlijk nog even wat en daarna lekker terug naar onze eigen stek. Onderweg nog wat Indiase zoetigheden gekocht, daar zijn ze hier dol op en het is inderdaad niet smerig. Lekker voor vanavond. Daarna lekker relaxen, want voor vanavond staat er een boottocht over de Hooghly op het programma. In het donker in een smerige rivier, ik weet nog niet wat daar leuk aan is, maar morgen hierover meer !

Zomaar wat Calcutta foto's

de loop-rickshaws worden ook voor goederen gebruikt en niet alleen voor mensen !

een heimachine in Calcutta ..

een ambulance, gelukkig heeft hij een ventilator !

het verkeer in Calcutta, of zoals Glenn het pas nog zei : "In Calcutta, everyone is getting somewhere else"

Naar het ziekenhuis

Voor de ongerusten onder ons : 'alleen' maar op bezoek hoor, geen zorgen (voorlopig).

Vandaag geen plannen. Eerst zouden we naar het RCFC gaan om les te geven, maar dat is verzet naar morgen. Gelukkig maar, want ik voel met alles behalve fit. Ben al een paar dagen goed verkouden en dit heeft geresulteert in een kaakholte-ontsteking. Oef, ik kan mijn kaken amper aanraken en zelfs lachen doet pijn. Dus vanmorgen maar errug rustig aan gedaan, geluierd, beetje geslapen, gelezen... Aan het eind van de ochtend toch maar wat actiever geworden, want zo'n hele dag niks doen, daar wordt je alleen maar zieker van lijkt wel.

Met de metro (om krachten te sparen, gelukkig rijdt hij nu wel) naar Parkstreet en daar eerst maar een lekkere mangojuice (vol met vitaminen !!) genomen bij Blue Skye. Terwijl we daar lekker van ons krantje en drankje zaten te genieten, kwamen Jannie en Lyn binnen. Een half uurtje later Camilla en nog een half uur later belde Rosalie waar we waren. Zo werd het toch nog gezellig en had ik flink wat afleiding van mijn eigen misere. Camilla heeft drie dagen gewerkt in Shanti Dan van moeder Theresa. Een tehuis voor geestelijk gehandicapte vrouwen. Vaak zijn het vrouwen die (voorheen normaal, niks mee aan de hand) verstoten zijn door hun familie, op straat zijn belandt, werkten in de prostitutie, mishandeld zijn, noem maar op. Maar als ze al niet 'gek' waren, worden ze het hier wel, als we het allemaal goed van Camilla begrijpen. Vandaag kregen ze shock-therapie. Ik geloof dat ze dat bij ons in de middeleeuwen voor het laatst deden. Vooral de lastigste vrouwen die het meest lawaai maken en de meeste aandacht krijgen, moeten op een buitenplaats gaan liggen, krijgen de nodige elektrische schokken op hun hersenpannetje en blijven dan nog een paar minuten naschokken. Vreselijk toch ? Camilla was blij dat ze daar vandaag voor het laatst was, het was genoeg geweest. Ik weet het niet hoor met de moeder Theresa, ze daalt elke keer weer in mijn achting.

Uiteindelijk bleven we natuurlijk in Blue Skye hangen, een drankje, werd later een lunch en zoals we met z'n tweeen hier zijn begonnen vandaag, zo gaan we samen ook als laatste weg. Ik help Rosalie nog even met haar budget voor 2009, het is nu helemaal goed en kan naar Amerika voor goedkeuring. Ondertussen vertelt ze dat Afsana in het ziekenhuis is opgenomen ! Nou ja zeg, het leek zondag juist beter met haar te gaan. We besluiten gelijk maar even langs te gaan. In het ziekenhuis worden we netjes te woord gestaan, maar we zijn twee uur te vroeg voor de bezoektijden, we mogen niet naar binnen. Later vertelt Rosalie ook nog dat haar broer, Shedab, zijn been niet meer kan bewegen en vergaat van de pijn (voor de derde keer al blijkbaar). Allemaal kommer en kwel in deze familie ! Shedab heeft ondertussen x-rays laten maken en krijgt vanavond de uitslag.

We strompelen terug naar het hotel (mijn energie-niveau is ondertussen in het negatieve gedaald) en ik laat me lekker op het grote bed vallen. Eerst maar eens een tukkie doen en wat bijkomen !

Tegen een uur of zes vertrekken we richting het ziekenhuis. Gelukkig ziet Afsana er stukken beter uit. Ze moest veel overgeven en dronk en at dus maar niet meer. Nu ligt ze aan het infuus, dus de vochthuishouding zal wel stukken beter zijn nu ! Ze is vrij opgewekt, dus we hopen dat ze snel weer naar huis mag. Wat er precies aan de hand is, weet ik niet. Het ziekenhuis ziet er redelijk uit. Niet te vergelijken met hier natuurlijk, maar het is redelijk schoon en Afsana zegt dat ze netjes behandeld wordt en ze krijgt goed te eten. Haar moeder kan bij haar blijven, er staat een gammel en vies bankje waar ze op kan slapen. Verder heeft ze een tv op de kamer (die ze moet delen met haar buurvrouw, die ze overigens niet kan zien, er staat een grote houten afscheiding tussen hun beiden in). Bij binnenkomst in het ziekenhuis krijg je overigens gelijk de tarieven te zien, het lijkt wel een hotel. Er zijn diverse soorten kamers en zelfs de ambulance heeft zo zijn eigen kilometertarieven. Als de zak met vocht van het infuus van Afsana leeg dreigt de raken, spoed haar moeder zich naar beneden om een nieuwe zak te kopen. Eerst betalen en dan zorg lijkt het credo in de Indiase ziekenhuizen. In de krant lazen we zelfs een verhaal dat een man is gestorven omdat de familie de 40 roepies voor het benodigde zuurstofmasker niet bij zich had, 40 roepies ! meer is een leven hier blijkbaar niet waard. Of je leest een verhaal dat iemand sterft omdat ze de juiste malariamedicijnen niet kunnen betalen. Erg triest allemaal.

Later krijgt Shedab ook de uitslag van zijn testen en x-rays. Het blijkt een warrig verhaal van cholesterol, 'stuk vlees' in onderbeen, en .... Ik snap er niks van, misschien weet Rosalie morgen meer.

We gaan samen met Rosalie eten bij Hongkong. Daar belt Eva, ze is gevallen en kan haar arm niet meer bewegen, het gaat goed zo ! Ze gaat morgen langs bij het ziekenhuis om er naar te laten kijken.

Op de terugweg van het restaurant naar het hotel, stoppen we even bij de apotheek. Of hij niet iets heeft voor een kaakholte ontsteking. Tuurlijk ! Dat heeft hij wel. Dus we krijgen voor 50 roepies (75 eurocent) een aantal tabletten mee, die de boel moeten verlichten. Op hoop van zegen dan maar !

de apotheek waar ik mijn medicijnen kocht

Jack-in-the-box in Prayrona 1

Vanmorgen moeten we vroeg op ! In tegenstelling tot Prayrona 2, waar we pas om 10 uur met de taxi weghoefden, moeten we voor Prayrona 1 al om 8 uur in de taxi zitten. Gisteravond hebben we alles al gepakt, dus we hoeven ons alleen maar aan te kleden, even te ontbijten en we kunnen gaan. Vandaag doen we de Jack-in-the-box les van Rosalie, aangepast met het masker wat we thuis al hebben voorbereid. Ze gaan dit vast erg leuk vinden.

wachten op de taxi voor ons hotel

Het schooltje is nog niet veranderd, natuurlijk niet, waarom zou het ? De kinderen echter wel ! Ik zie veel bekende gezichten, alleen nu twee jaar ouder. De kinderen zien er goed uit. Heerlijk om dit te zien, dat het werk van Rosalie zijn vruchten afwerpt, daar hoef je eigenlijk niet aan te twijfelen, maar nu zie je het gewoon met je eigen ogen.

Deze kinderen zijn meest Hindoe-kinderen en zo worden we ook ontvangen. Twee kinderen blazen bij de ingang op een schelp, een prachtig geluid komt eruit.


Een klein apie komt een tika zetten en gooit bloemblaadjes op ons hoofd.



De les start en inderdaad, Jack-in-the-box doet het goed vandaag. We lezen een verhaal voor, we doen alsof we allemaal jack-in-the-box zijn, maken een box van een tafel en zetten er allemaal kleintje indiase jack-jes in, de kinderen genieten. Hierna mogen ze hun eigen masker inkleuren en opsieren, wat ook weer de nodige hilariteit oplevert. Een wat ouder meisje zit eigenlijk maar wat zielig in de hoek. Ze lijkt wel ziek, maar als Reena haar zegt dat ze misschien beter naar huis kan gaan, blijft ze toch zitten. Erik maakt een praatje, ze praat perfekt Engels, heeft dan ook ooit op een Engelse school gezeten, totdat haar vader al hun geld verbraste en de kinderen van school afmoesten. Ze blijkt een ziekte te hebben die af en toe opspeelt en zo ook nu. Binnenkort zal het weer beter met haar gaan.

de jack-in-the-boxjes in prayrona 1

Als de les klaar is, gaan we weg. De lunch is al gebracht en staat te dampen bij de deur. Buiten de school lopen allemaal kleine kinderen. Niet alle kinderen waren vandaag op school, omdat er (weer eens) een Hindoe feestdag was. Ineens valt ons oog op een klein mannetje van een jaar of 2 met een fikse hazelip. Rosalie en Reena sporen de moeder op, wat nog niet meevalt, eerst komt een tante, dan iemand anders, dan een oom en nadat de hele familie en een hoop kinderen bijeen zijn, komt de moeder aanlopen, een magere vrouw. Het kindje is overigens erg vrolijk, speelt, rent en kruipt bij het aanzien van de witte medemens onder de rokken van zijn moeder. We informeren naar de plannen om het ventje te laten opereren.



Ze willen wel, maar ten eerste is het kindje ondervoed en zal dus eerst aan moeten sterken en daarnaast is er niet genoeg geld. We denken gelijk aan Jannie. 'She likes to do medical things' is Rosalie haar reactie. We nemen wat foto's en bellen haar in de taxi gelijk op. Ze besluit morgen gelijk te gaan kijken. Hopelijk kunnen we het ventje helpen !